Odrodzenie (PC)

Jest leniwy, zgorzkniały, przygarbiony, małomówny, nietowarzyski a do tego siwy i nieogolony. Gdyby nie płeć, mógłby służyć za wzór starej zrzędliwej ciotki, która cały dzień buja swoją kostyczność w fotelu.

Atoli Bent Svensson – naukowiec drzewiej męczący swoją głowę rozwojem alternatywnych sposobów pozyskiwania energii – szwęda się po obejściu swojej pustelni w wytartym ortalionie i szuka sensownego zajęcia w celu zabicia ciągnącego się w nieskończoność czasu. Już miał wrócić do naprawy generatora mgły, już przebierał walonkami, by skoczyć do miasta, by napełnić brzuch, gdy na jego zagonach wprost z przyszłości wylądował olbrzymi śmigłowiec. Cóż – pomyślał – goście zawsze sprawiają radochę. Jeśli nie przyjściem to wyjściem. Niestety tym razem przybycie gościa nie było powodem do szczęścia: koła helikoptera wgniotły jego kapustę głębiej niż ziemniaki z grządki obok, a z trzewi maszyny wychynęła Fay – drugi z głównych bohaterów gry. Dziewczyna opowiada Bentowi o swoich podróżach w czasie, które mają zapobiec katastrofie naturalnej. Według niej Bent i jego badania miałyby w przyszłości wydatnie w tym pomóc. Tak zaczyna się przygodówka, która pod kilkoma względami odstaje od całej reszty point’n’clicków. Czy odstaje zgrabnie jak spojler na Porsche 911 czy też po prostu sterczy jak nieoheblowana decha na pięknym dachu?

Już menu początkowe zdradza komiksową konwencję grafiki. Ręcznie malowane lokacje wyglądają przyjemnie. Aczkolwiek skąpa animacja oraz dialogi pojawiające się od czasu do czasu w dymkach i niezależnych okienkach, wyskakujących na pierwszy plan przywodzą na myśl stare fleszowe produkcje, jakie znamy chociażby z dawnych stron internetowych, minigierek czy głupkowatych animacji sprzed kilku lat. Więc jeśli lubicie cieszyć oczy staranną animacją, tutaj możecie się zawieść, bądź przyzwyczaić i cieszyć fajnymi tłami. Zaprawdę powiadam Wam, płynność ruchów zaczyna być sprawą drugorzędną po kilku minutach. Dyć szczególnie w przygodówkach grafika nie jest najważniejsza.

By nie zniechęcić Was do ANB muszę powiedzieć, że gra brzmi lepiej niż wygląda.Choć brzmi niezbyt optymistycznie, wszak produkcja traktuje o katastrofalnym stanie planety, klęsce ludzkości i wszelkim strachom, jakie nie dają spać ekologom. Łagodne acz ponurawe melodie nie nastrajają zbyt optymistycznie ale pasują do klimatu gry. Jeśli byłoby Wam ich mało poza grą, zawsze możecie odświeżyć sobie pamięć odpalając je na swojej empetrójce, bowiem na płytce z grą znajdziecie calutki soundtrack. Muzyczkę ładnie uzupełniają głosy licznych postaci, których będziemy mieli okazję posłuchać w trakcie przygody. Dialogi ani nie są zbytnio przesycone sztucznymi emocjami – co częste w przygodówkach – ani nie są wystrzeliwane w beznamiętnym potoku słów. Są na przyzwoitym poziomie, który nie zmusza uszu do zwijania się w trąbkę.

W trąbkę nie będziemy musieli także zwijać mózgu. Większość zagadek stoi na przyzwoitym poziomie i nie wymagają one klikania wszystkim, co posiadamy na każdym aktywnym punkcie scenerii. Choć raz gra zaskoczyła mnie kosmicznie banalnym rozwiązaniem. Ba! Pomysłem tak absurdalnym jak pomysły naszych rodzimych polityków. Wyobraźcie sobie laserową wiertarkę, której moc zwiększamy zastępując superhiper wypasioną niebieską membranę z czegośtam fioletowym szkiełkiem pochodzącym ze starego neonu. Moja czepialska natura śmie wątpić w powodzenie takiego pomysłu w realu ale to w końcu przygodówka.
Całe szczęście nie można się przyczepić do zagadek logicznych. Te są sensownie skonstruowane i da się je ogarnąć rozumem, a jeśli stracimy cierpliwość w ich rozwiązywaniu, zawsze możemy kliknąć na przycisk „autorozwiązania” pojawiający się po kilku minutach nieudanych prób. Klik i rozwiązane, przechodzimy dalej bez stresu i frustrujących kombinacji.

W ten oto powyżej przedstawiony sposób rękami Benta i Fay przeklikujemy się w walce o lepsze jutro dla naszej planety, walczymy o rozwój zielonej energii i zachowanie czystego środowiska dla przyszłych pokoleń. Zmagamy się z siłami doprowadzającymi zieloną planetę do ruiny oraz o zmianę przyszłości środowiska naturalnego. Można by powiedzieć, że gra posiada pewien walor edukacyjny. Dałoby się stwierdzić , że gra jest wehikułem proekologicznych poglądów jej twórców. Ja po prostu mówię, że to solidny tytuł w klasycznej przygodówkej formie. Bawiłem się przy ANB dobrze i pewnie jeszcze kiedyś zagonię jej protagonistów po raz drugi do roboty.