Multiwinia (PC)

Tysiące lat czystej myśli w dalszym ciągu nie zaowocowało totalną wolnością, pomimo milionów filozofii, traktatów naukowych i przypowieści religijnych. Niektórzy twierdzą, że to z powodu naszego zwierzęcego pochodzenia. Ja mam inną teorię - jesteśmy po prostu zazdrosnymi bucami, dla których "nasze" musi być koniecznie lepsze od "cudzego". Do podobnego wniosku powoli doszli mieszkańcy Darwinii, którzy podzielili się na plemiona i w tym momencie obrzucają się... no, dzid nie mają, mają za to promienie laserowe i granaty. A biedny Dr. Sepulveda siwieje ze zgrozy, ponieważ nic w tym temacie nie może poradzić. Będąc jednak osobą pragmatycznego usposobienia, oddaje pod twoje dowództwo jedno z plemion Darwinian. Czy jesteś dość dobrym przywódcą, aby je pokierować do zwycięstwa?

Wymówki

Już na wstępie chcę poinformować, że jeśli nie grałeś lub nieszczególnie lubisz Darwinię, możesz po prostu darować sobie dalsze czytanie. Nie tylko dlatego, że jestem straszliwym fanbojem Introversion Software, ale dlatego, że nieznajomość tego tytułu eliminuje wszelkie zrozumienie designu tej gry. Dla upartych mogę w skrócie wspomnieć, że akcja dzieje się w wirtualnym świecie zaprogramowanym przez badacza cyfrowej ewolucji, Dr. Sepulvedę, w okolicach lat osiemdziesiątych. Grę temu została powstrzymana wielka inwazja wirusa komputerowego, który pustoszył cały świat, dopóki nie pojawił się bohater, który pomógł biednym Darwinianom stanąć na nogi i odbić swoją krainę. Jak to jednak w życiu bywa, zamiast w ten sposób być umocnionymi, Darwinianie poczęli żreć się między sobą i w iście ludzki sposób podzielili się na wrogie sobie plemiona.

Breakdown

Cóż, Multiwinię najprościej byłoby zaklasyfikować jako RTS, ale jest to tylko pół prawdy - niewiele współczesnych elementów tego gatunku tutaj trafiło. Zamiast jakichś abstrakcyjnych zasobów, typu złoto, drewno, metale, gaz czy cokolwiek jeszcze innego, twoim jedynym zasobem są właśnie twoi Darwinianie. Bardzo mi się podoba takie zagranie, bowiem świetnie balansuje ono rozgrywkę - każdy dostaje na starcie swój pakiecik ludzików, z którymi może sobie poczynać jak mu się podoba. Dla ułatwienia sobie życia jednak, masz dwa sposoby na prowadzenie swoich hufców na wraże reduty - po prostu zaznaczając grupkę Darwinian i kierując ich w jakieś miejsce lub promując pojedynczego Darwinianina na oficera, mającego możliwość wydawania rozkazów "go-to", lub prowadzenia oddziału złożonego z 50 Darwinian. Oprócz tego, możesz skorzystać z różnych programów, które albo masz dostępne na starcie, albo musisz dopiero podnieść przy pomocy swoich podwładnych. Zakres tych programów jest całkiem spory - od destrukcyjnych na ograniczonym obszarze, poprzez różne wieżyczki obronne, aż do maszyn zbierających dusze poległych dla ich późniejszego odrodzenia czy też transporterów opancerzonych. To wszystko jest do wykorzystania w aż sześciu trybach gry: Domination, King of the Hill, Capture the Statue, Assault, Rocket Riot oraz Blitzkrieg. Pierwsze cztery powinny być samowyjaśniające się, natomiast dwa ostatnie pozwolę sobie przybliżyć. W Rocket Riot za cel masz przepompować paliwo do swojej rakiety kosmicznej, co czynisz przez utrzymywanie kontroli nad panelami słonecznymi zasilającymi pompy. Musisz jednak dodatkowo chronić swoją rakietę przed zniszczeniem. Kto pierwszy przeleje całość paliwa i wystartuje w kosmos, wygrywa. Blitzkrieg z kolei polega na utrzymywaniu punktów kontrolnych, a więc coś jak Domination, z tą różnicą, że nowe punkty kontrolne nie tworzą same nowych jednostek - należy dbać o równomierne rozłożenie wojsk. Za cel masz przejąć wszystkie punkty kontrolne na mapie. Te wszystkie tryby gier dość mocno różnią się od siebie, gwarantując rozrywkę na... no, wystarczająco długi czas, mnie jednak nie było to w stanie wciągnąć na dłużej. Nie ulega jednak wątpliwości, że cała rozgrywka jest nastawiona na myślenie strategiczne, a więc sprytne zarządzanie wojskiem i taktyczne rozwiązania - traktuję to jako bardzo duży plus, ponieważ nie trzeba się miesiącami uczyć kontroli i techniki grania.

010101

Grafika zasadniczo nie zmieniła się od czasów Darwinii - w dalszym ciągu zobaczymy piękne fraktalowe tereny oraz odrobinę efektów specjalnych zapożyczonych z lat 80. Nie jest to może szczególnie zadowalające, ale ma swój cel - przy ilościach Darwinian, z jakimi przyjdzie Ci stoczyć boje, każdy cykl procesora jest cenny. Nie mają jednak takiego celu cięcia w departamencie udźwiękowienia - niewiele pojawi się nowych efektów dźwiękowych, a muzyki po prostu nie ma. Niektórym może i by przeszkadzała, mi natomiast wprost jej brakuje. Nie będę jednak narzekać - efekty dźwiękowe w dalszym ciągu są bardzo klimatyczne i wyjątkowo dobre. Ogólnie - tutaj nic nowego, ale może być.

Futurewinians

Może być. Byłbym niesprawiedliwy mówiąc tak, ale to jest moje osobiste wrażenie. Fakt, oczekiwałem złotych pałaców i deszczu piękna po tym, co zobaczyłem w Darwinii, ale trudno mi uwierzyć, że nie dało się tego zrobić lepiej. Mimo tego, Multiwinia jest solidnym i w gruncie rzeczy dobrym produktem, który, choć z moim kręceniem głową, zasługuje na tę ocenę. Nie jest może, jak DEFCON, prostą grą sieciową, bo wymaga trochę zaangażowania i trenowania szarych komórek, ale fani gatunku z pewnością polubią ten produkt - jeśli chodzi o stronę rozgrywki, totalnie nie mam nic do zarzucenia. No, może to, że trochę mało...