Command & Conquer 4: Tyberyjski Zmierzch (PC)

Tytuł tej recenzji należy rozumieć dwojako. Zgodnie z zapowiedziami samych twórców, Command & Conquer 4: Tyberyjski Zmierzch zamyka fabularnie jedną z najbardziej znanych RTS-owych sag. Jednak nawet jeśli Electronic Arts nie dotrzyma słowa w tej kwestii (dolary czynią cuda), omawiany tytuł może stanowić faktyczny koniec cyklu Command & Conquer. A przynajmniej w formie, jaką znaliśmy do tej pory.

Kirq

Wspomnianej serii nie trzeba nikomu przedstawiać. Myślę, że nawet osoby nie lubiące strategii czasu rzeczywistego wiedzą z grubsza, o czym mowa. Gry sygnowane logiem „Command & Conquer” opowiadają o zmaganiach GDI oraz NOD o dostęp do surowca pochodzenia pozaziemskiego - Tyberium. Jednymi z sztandarowych elementów wszystkich gier sagi są klasyczna dla gatunku RTS mechanika rozgrywki oraz efektowne - kręcone przy udziale żywych aktorów - filmiki pomiędzy misjami. W najnowszej odsłonie nie zabrakło tych drugich. Natomiast pierwszy element uległ radykalnej przebudowie.

Electronic Arts zdecydowało się na bardzo odważny ruch i całkowicie zrezygnowało z dwóch fundamentalnych elementów klasycznego RTS'a – rozbudowy bazy oraz wydobycia surowców. Ja osobiście nie przepadam za tego typu posunięciami. Radykalna przebudowie gry w kolejnych odsłonach serii kojarzy mi się z żerowaniem na „samosprzedającej się marce”. W mojej ocenie, kiedy firma postanawia spróbować czegoś nowego, powinna zaczynać nowy cykl. Fani kupując sprawdzone tytuły, spodziewają się konkretnej zawartości. Jeśli jacyś RTS-owi puryści porwali się na Command & Conquer 4: Tyberyjski Zmierzch bez uprzedniego odrobienia lekcji domowej, mogą być mocno rozczarowani. Przejdźmy jednak do sedna.



Najnowsza odsłona C&C zmierza w kierunku nieco bardziej zręcznościowej i szybszej rozgrywki. Twórcy osiągnęli ten efekt poprzez przebudowę systemu produkcji jednostek. Naszą bazę stanowią od tej pory „pełzacze”. Są to ogromne, ruchome fabryki i centra dowodzenia w jednym. Gra straciła całkowicie element ekonomiczny, gdyż do produkcji wojska nie potrzebujemy niczego więcej niż czasu oraz ewentualnego odblokowania konkretnych technologii. Znacznemu ograniczeniu uległa również liczba jednostek, którymi możemy jednocześnie dysponować. Zależnie od zaawansowania pojazdów, które zdecydujemy się wyprodukować, na ekranie monitora zobaczymy „armię” zawierającą od kilku do kilkunastu maszyn/żołnierzy. Jest to kolejna zmiana, która wcale mnie nie cieszy. Jestem jednak w stanie zrozumieć jej zasadność w świetle tego, iż wszystkie pojazdy są wypluwane przez naszego „pełzacza” w tempie iście ekspresowym. I to do tego za całkowitą darmochę.

Być może brzmię dość sceptycznie, opowiadając o tych wszystkich nowościach. Muszę jednak obiektywnie przyznać, że niektórym osobom zapewne przypadną one do gustu. Sprawdzają się one szczególnie w trybie dla wielu graczy, który przypomina mi odrobinkę rozgrywkę znana z Demigod. Znikają elementy dalekowzrocznego planowania oraz podkopywania wrogiej ekonomii, dostajemy w zamian dynamiczny i pełny akcji gameplay. Nowe rozwiązania ucieszą szczególnie tych bardziej casualowych graczy, którzy lubią odpalić grę na 15-20 minut i rozegrać w tym czasie w sieci partyjkę 5vs5. Zanim jednak zagłębię się w szczegóły mechaniki oraz tryb dla wielu graczy, wypada opowiedzieć o kampanii singleplayerowej.

Ta wydaje mi się nieco mniej atrakcyjna od multiplayera. Pomimo tego prezentuje ona dość wysoki – charakterystyczny dla całej serii – poziom. Gra oferuje dwie kampanie, po jednej dla każdej strony konfliktu. Obie one zawierają po siedem misji, dodatkowo kampania NOD poszerzona jest o trzy etapy tutorialowe, wprowadzające nas w tajniki obsługi wszystkich trzech rodzajów „pełzaczy” – o tym później. Pomiędzy każdą z misji gra raczy nas typowymi dla serii C&C filmikami, wprowadzającymi w kolejne elementy fabuły. Na szczególne wyróżnienie zasługuje jak zawsze fenomenalny i charyzmatyczny Joe Kucan w roli Kane'a. Sama fabuła jest - jak przystało na „ostatni odcinek” - iście epicka i prowadzi do efektownego zakończenia. Które w mojej prywatnej ocenie bynajmniej nie pali mostów i pozostawia pole do ewentualnej kontynuacji. Tym, co nieco rozczarowuje, jest długość poszczególnych misji (niektóre da się ukończyć w 15-20 minut) oraz ich iście liniowy i oskryptowany przebieg. Jednak przy takiej, a nie innej, mechanice rozgrywki, nie dało się chyba skonstruować klasycznej kampanii.



Po raz kolejny mówię o mechanice rozgrywki i myślę, że najwyższa pora nieco rozwinąć ten temat. Tak jak wspomniałem, w nowego C&C gra się dużo szybciej. Całość gry toczy się wokół ruchomych centrów dowodzenia i fabryk w jednym - „pełzaczy”. Te występują w trzech rodzajach: ofensywnym, defensywnym oraz wsparcia. Każdy posiada charakterystyczny wygląd oraz swój własny wachlarz jednostek i specjalnych zdolności. Musze przyznać, że zastanawia mnie wybór nazwy, gdyż każdy z nich porusza się w inny sposób, ale żaden nie pełza. Maszyna ofensywna oferuje najpotężniejsze uderzeniowe pojazdy, zdolne przełamywać punkty oporu. „Pełzacz defensywny” może tworzyć wieżyczki obronne. Zaś „pełzacz wsparcia” posiada duży wybór pojazdów latających i spory zasób mocy wspomagających nasze oraz sojusznicze jednostki.

Sama walka w dużym uproszczeniu przypomina zabawę w papier, nożyce i kamień. Każda jednostka posiada swoje własne parametry i „pokazuje pazury” w kontakcie z konkretnymi przeciwnikami. Twórcy na tyle wątpia w zdolności umysłowe graczy, iż postanowili pokazać nam, kto najlepiej bije kogo. Nie wystarczy już opis pojazdu, mówiący, że dana jednostka posiada rakiety przeciwlotnicze i ma słaby pancerz. Do tego gra informuje nas, że do jej zwalczania najlepiej sprawują się te i te czołgi. Szkoda, że nie pojawia się dodatkowo ostrzeżenie, aby nie atakować jej pojazdami latającymi o przeznaczeniu przeciwlotniczym. Przypomina mi to sławetne ostrzeżenie z etykiety pewnego popularnego napoju gazowanego. Mówi ono, że zawartość jest pod ciśnieniem i przestrzega, aby podczas odkręcania nakrętki nie kierować jej w oko...

Pomimo, iż gra straciła element ekonomiczny, na mapie pojawia się tyberium. Tym razem występuje ono w formie podnoszonych z ziemi bonusów. Przykładowo - czerwone tyberium zapewnia nam punkty technologii, umożliwiające dokonywania upgrade'ów jednostek oraz odblokowywanie zaawansowanych pojazdów. Na mapie znajdują się również różnego rodzaju punkty kontrolne. Jedne to działa artyleryjskie, zapewniające wsparcie ogniowe stronie, która je kontroluje. Inne umożliwiają dostarczanie na pole walki nowych „pełzaczy” w przypadku ich zniszczenia lub też w sytuacji, kiedy zapragniemy zmienić naszą strategię. Nowym i dość ważnym elementem jest system doświadczenia, które zdobywamy zarówno podczas rozgrywania kampanii, jak i w czasie zabawy w sieci. Wraz ze osiąganiem kolejnych poziomów, odblokowujemy nowe upgrade'y, moce wsparcia oraz pojazdy. Jest to swego rodzaju uproszczony system, który ostatnio zawitał do strzelanek sieciowych, takich jak Call of Duty: Modern Warfare 2 czy też Battlefield: Bad Company 2.



Nowa mechanika sprawdza się dużo lepiej podczas rozgrywki sieciowej, która również zmieniła swój charakter. Jest dużo szybsza i dynamiczniejsza. Czy to zmiana na lepsze, pozostawiam już waszej ocenie. Na ogromną pochwałę zasługuje szereg elementów ułatwiających znajdowanie chętnych do wspólnej zabawy. Pierwszym, co przykuło moja uwagę po uruchomieniu gry, był czat, do którego gra wrzuca nas już w menu głównym. Możemy na nim zaczerpnąć porad dotyczących gry, zawierać znajomości, tworzyć drużyny czy też szukać chętnych do wspólnego przechodzenia kampanii w trybie coop. Gry sieciowe możemy znajdywać dzięki przeglądarce serwerów oraz systemowi autowyszukiwania. Nowa formuła rozgrywki wymaga od graczy szybkości podejmowania decyzji, komunikacji oraz współpracy. Jednym z ważniejszych czynników decydujących o zwycięstwie, jest właściwe dobranie „pełzaczy” przez poszczególnych graczy oraz niejednokrotnie ich błyskawiczna wymiana w trakcie rozgrywki.

W kwestii oprawy nowy C&C nie ustępuje swoim poprzednikom. Gra trzyma wysoki poziom zarówno w dziedzinie grafiki, jak i udźwiękowienia. Design samych jednostek, które w mojej ocenie wyglądają nieco plastikowo, jest już kwestią subiektywną. Dość powiedzieć, że graficy wykonali swoja robotę poprawnie. Gra zawiera obszerną i świetnie skomponowana ścieżkę muzyczną. Same odgłosy również wypadają dobrze. Właściwie jedynym aspektem, który nie przypadł mi do gustu, jest perspektywa, z które oglądamy pole walki, oraz zajmujący sporo miejsca na ekranie interface. Fakt, iż kamerę możemy oddalić w mocno ograniczonym zakresie, powoduje, że kontrola nad tym, co dzieje się w grze, jest nieco utrudniona. Myślę, że jest to zabieg spowodowany nową mechaniką rozgrywki, która wymusza małą ilość jednostek oraz niewielki rozmiar map. Przy większej perspektywie obie te przywary rzucałyby w oczy ze zdwojoną siłą.

Ocena najnowszej i zarazem ostatniej - jak zapowiadają twórcy - odsłony serii Command & Conquer jest dość trudna. Gdybym został zapytany przez kumpla w pubie o szczera ocenę na szybko, dałbym grze siedem punktów na dziesięć, zdając sobie sprawę, że mój osad jest wielce subiektywny. Jednak praca recenzenta wymaga nieco dystansu. Jestem przekonany, że najnowsze dzieło Electronic Arts znajdzie wielu zwolenników i być może stworzy wokół siebie szerokie grono zwolenników trybu dla wielu graczy. Do tego nie da się nie zauważyć sporego nakładu sił, który poświęcono na produkcję Command & Conquer 4: Tyberyjski Zmierzch. Jest to bez dwóch zdań tytuł wysokobudżetowy. Nieco nieuczciwym byłoby zatem oceniać tę grę nisko, patrząc wyłącznie przez pryzmat szeregu decyzji designowych i producenckich, które nie przypadły mi do gustu. Być może jestem po prostu nieco na obrzeżach „grupy targetowej” twórców.