Red Orchestra 2: Bohaterowie Stalingradu (PC)

Druga wojna światowa już nie raz i nie dwa przewinęła się przez gatunek strzelanin, jednak osoby hołubiące realizm ponad wszystko nadal nie mogą przebierać w zbyt wielu produkcjach. W 2006 roku Tripwire Interactive wydało pierwszą część Red Orkestry, która wpierw - jako modyfikacja - wygrała konkurs zorganizowany przez Epic Games a później została wydana jako pełnoprawny tytuł. Po pięciu latach od wydania pierwowzoru nadszedł czas na kontynuację, która zauroczy weteranów i zrazi osoby wychowane na zręcznościowych FPS-ach. Towarzysze, oto Red Orchestra 2: Bohaterowie Stalingradu!



Podstawową rzeczą, która odróżnia Red Orchestrę 2 od oryginału jest kampania dla pojedynczego gracza, choć trafniejsze byłoby stwierdzenie, że są to po prostu walki ze sztuczną inteligencją na planszach stworzonych pod rozgrywki multiplayerowe. Trudno czerpać pełnię radości strzelając do botów, gdyż te nie należą do nazbyt rozgarniętych. Częstokroć same włażą pod naszą lufę, zaś ich zachowanie trudno nazwać realistycznym. Singleplayer stanowi jednak idealne miejsce, aby podszkolić się przed wskoczeniem do potyczek z żywymi graczami, które są esencją Czerwonej Orkiestry.

Naprzeciw siebie zawsze stają dwie drużyny: Aliantów i Osi, a w starciach może wziąć udział maksymalnie 64 graczy. Każdy z nich może wybrać spośród blisko 10 różnych klas takich jak strzelec posługujący się karabinem samopowtarzalnym, szturmowiec wyposażony w pistolet maszynowy czy snajper dzierżący karabin snajperski.
Dodatkowo, twórcy wprowadzili rozdział na 10-osobowe plutony i 3-osobowe oddziały, którymi zarządzają dowódcy. Nad tym wszystkim znajduje się główny dowódca decydujący o tym gdzie raz na jakiś czas ma zostać wezwany ostrzał artyleryjski oraz może natychmiastowo wskrzesić wszystkich poległych. Przejdźmy do samej rozgrywki, na widok której weterani poprzedniej części poczują się jak w domu, zaś pozostali będą ssali kciuki i wołali swoje mamy na pomoc! Powiedzmy sobie szczerze, że dla zwykłego człowieka pierwsze godziny będą prawdziwą katorgą.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że Red Orchestra 2 jest standardowym przykładem współczesnego shootera. Sterujemy żołnierzem, który może biegać, ukrywać się za przeszkodami, przeskakiwać przez nie, zdobywać kolejne poziomy a - w raz z ilością zabitych oponentów - nasze bronie będą coraz bardziej zabójcze.Nic bardziej mylnego! A to dlatego, iż w odróżnieniu od pozostałych 90% obecnych na rynku strzelanin, Red Orchestra 2 nie cacka się z nikim. W ogóle nie używasz system osłon? Zgon. Zbyt często wystawiasz łepetynę znad umocnień? Zgon. Chcesz być niczym John Rambo? Chyba sami możecie sobie odpowiedzieć co w takim wypadku nastąpi.

Spowodowane to jest tym, że model rozgrywki jest kompletnie odrębny od aktualnie panujących trendów na rynku. Nasza postać porusza się w dość ociężały sposób, zaś w trakcie strzelania musimy brać częste poprawki na trajektorię lotu pocisku. Zabawa potrafi być czasami niezwykle dynamiczna, ale najskuteczniejsze są głównie spokojne działania i kampienie na potęgę. Snajperzy i strzelcy to prawdziwa zmora na polach bitwy, ale takie też były realia w czasie trwania II wojny światowej. Gdy człowiek już przedrze się przez początkowe męki i zrozumie zasady jakimi rządzą się starcia, to dopiero wtedy zacznie czerpać prawdziwą radość z gry. Oczywiście istnieje szansa, że tak się nie stanie, a pieniądze wydane na drugą Red Orchestrę zostały wyrzucone w błoto. Możliwe jest to tylko w wypadku naprawdę opornych na tego typu zabawę oraz w przypadku nieprzygotowania na absurdalną ilości błędów i niedociągnięć.

Podstawową wadą Czerwonej Orkiestry 2 jest niewyobrażalnie duża ilość bugów. Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że osoby które brały udział w beta-testach twierdzą, iż premierowe wydanie gry zawierało ich o wiele więcej, aniżeli wersja testowa. Wiele osób może mieć także problem z odpaleniem gry, ponieważ pomimo osadzenia jej na sprawdzonym silniku Unreal Engine 3, to jest sporo problemów z osiągnięciem płynności nawet na całkiem przyzwoitych konfiguracjach. Nie wspominając już o tych pamiętających bardziej zamierzchłe czasy. Obraz przy tym nie zachwyca jakoś szczególnie, zaś mapa dedykowana czołgom wygląda strasznie pusto i po prostu brzydko. Pozostałe plansze nie prezentują się może rewelacyjnie, ale widać dbałość autorów o szczegóły otoczenia oraz dobrze prezentujące ruiny Stalingradu.

Na uwagę zasługuje za to udźwiękowianie Red Orchestry, gdyż praktycznie każda broń posiada swój własny, unikalny odgłos. Okrzyki postaci, które towarzyszą nam w trakcie wymiany ognia brzmią co najwyżej średnio. Głównym winowajcą tego jest Polski dubbing, który został wykonany na zaledwie przyzwoitym poziomie. Czego najlepszym dowodem są przerywniki filmowe, w których lektor niezbyt przekonująco wczuwa się w rolę.

Jak więc ocenić Red Orchestrę 2? Jest to tytuł, w którym wielbiciele realistycznych strzelanin na odnajdą i będą czerpać z niego niepoliczalne pokłady frajdy. Pozostali gracze wpierw będą musieli przebrnąć przez naprawdę ciężki początek, aby później stawić czoła irytującym bugom. Dlatego też gra zasługuje na ocenę 6/10, ponieważ jest to naprawdę dobra pozycja, choć obarczona kilkoma znaczącymi wadami.