Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów (PC)

Ponoć najważniejsze jest pierwsze wrażenie, to zaś w przypadku Ery dinozaurów wypada - jeśli nie tragicznie - to co najmniej słabo. Mówią również, że nie należy oceniać książki po okładce i to chyba najlepsza rada w przypadku omawianej produkcji.

Eugeniusz Siekiera

Wszak kto przy zdrowych zmysłach zainteresuje się tytułem na licencji kinowego przeboju, w dodatku przeznaczonym dla najmłodszych? Prawdopodobnie starszy, a więc bardziej wymagający gracz nawet na to nie spojrzy. Na początku też zresztą spoglądać nie chciałem. A wszystko przez to, że pierwsze poziomy są sakramencko nudne, skonstruowane bez polotu, a kwintesencją zabawy jest wysłuchiwanie kolejnych instrumentalnych objaśnień i wykonywanie tych samych prostych czynności. Na szczęście im dalej w las, tym ciekawiej.

Ciekawiej, bo trudniej. Naturalnie nie na tyle, by rwać włosy z głowy, a każdy źle odmierzony skok okupować wiązanką siarczystych przekleństw. Było nie było targetem są w tym przypadku dzieciaki, więc rozgrywka z oczywistych względów jest lekka, łatwa i przyjemna. Margines błędu jest wystarczający, by nie kląć zbyt często, a poszczególne mapy obficie obsiane checkpointami. Z drugiej strony, nie ma mowy o ukończeniu kampanii w trakcie jedzenia obiadu.

To, co najbardziej zaskakuje w przypadku Ery dinozaurów, to liczne próby urozmaicenia schematycznej rozgrywki. Ekipa Eurocom dosłownie stanęła na głowie, by klasyczne skakanie po platformach na rozmaite sposoby urozmaicić, i nie mówię tu jedynie o banalnej i pozbawionej finezji walce z wszelkiej maści drobnicą. Tu w odmiennej konwencji rozgrywamy całe etapy, te zaś zaskakują twórczymi zapożyczeniami. Mamy poziomy celowniczkowe, bądź momenty, gdy uciekamy przed zębiskami T-Rexa, biegnąc w kierunku oddalającej się kamery. Mamy lot na pterodaktylu, jako żywo przypominający zapomniane hity pokroju Panzer Dragoon Zwei. Mamy nawet motywy charakterystyczne dla starych automatowych zręcznościówek pokroju R-Type. W pewnych momentach poruszamy się na kuli, której bezwład przypomina nieco rozwiązania znane z gry Ballance (choć naturalnie w mocno uproszczonej formie), innym razem urządzamy sobie szalony wyścig za uciekającym obiadem, kiedy indziej z kolei zmienia się perspektywa i świat obserwujemy z boku, niczym w klasycznych platformerach tworzonych w czasach, gdy nikt jeszcze nie usłyszał o Mario 64. Do tego dochodzi kilka pojedynków z bossami, z czego szczególnie interesująco przedstawiają się dwa starcia zrealizowane w formie odrębnych etapów.

To jednak w gruncie rzeczy swoistego rodzaju bonusy do esencji programu, czyli zwyczajnej eksploracji trójwymiarowego środowiska. Te poziomy składają się na większą część scenariusza i na tle całości przedstawiają się chyba najlepiej. Z początku faktycznie można przysnąć, bo sekcji skakanych jest tyle, co kot napłakał, a szczytem finezji okazuje się zdobycie ognia, by wypalić pajęczyny tarasujące przejście. Później jednak robi się ciekawiej. Związane jest to z brakiem głównego kandydata do objęcia głównej roli w przedstawionej opowieści. Co rusz przeskakujemy w skórę innego zwierzaka, więc w trakcie całej przygody przyjdzie nam się wcielić praktycznie we wszystkich najważniejszych bohaterów Epoki lodowcowej, nawet jeśli będą to krótkie, kilkuminutowe i mało znaczące epizody.

Najwięcej ma tu do powiedzenia niejaki Buck, który najpewniej brał lekcje zwinności u samego Księcia Persji. Czego to małe futerkowe cholerstwo nie wyczynia. Bieg po ścianie, odbijanie się od płaszczyzn w wąskich kominach, czy huśtanie na drążkach to dla niego chleb powszedni. A do tego ślizganie się na grubych lianach niczym Tarzan, karkołomne skoki nad przepaścią i korzystanie z liny, co podejrzanie przypomina rozwiązania z ostatnich Tomb Raiderów. Wszystko to rzecz jasna sprezentowano w mocno uproszczonej formie, by gra nie okazała się zbyt wielkim i frustrującym wyzwaniem dla najmłodszych, ale przyznam, że niektóre sekwencje szalonych ewolucji i akrobacji zaspokoiły wymagania nawet takiego starego, marudnego ramola jak ja.

Drobnym utrudnieniem może okazać się sterowanie, bowiem na klawiaturze sprawdza w najlepszym razie tak sobie, do korekty nadaje się również praca kamery. Zakładam, że podobne mankamenty nie występują, gdy skorzystamy z pada. Po stronie minusów z konieczności zapisać również muszę oprawę. Zdaję sobie sprawę, że grafika w grach tego pokroju często jest kwestią czysto umowną. Wiadomym, że po tytule kierowanym dla najmłodszych i stworzonym w oparciu o film animowany nie można spodziewać się uszczegółowienia czy realizmu. To jednak nie usprawiedliwia nadmiernej prostoty czy niskiej jakości tekstur. Otoczenie zbudowano ze schematycznych, nieco zbyt kanciastych brył, nie porażają również modele postaci i przeciwników (a także ich animacje). Jest za to kolorowo, wesoło i pstrokato, a w trakcie niejednego przerywnika filmowego gęba sama się nam uśmiecha.

Podsumowując, Era dinozaurów to zmyślnie skonstruowany platformer, a więc przedstawiciel gatunku obecnie nieco zapomnianego, zwłaszcza na gruncie PC. I właśnie ów brak konkurencji czyni z tego tytułu całkiem smakowity kąsek, który ma szansę przypaść do gustu nie tylko najmłodszym graczom. Nie jest to produkcja, do której będziesz wracał, ale i jest szansa, że tych kilku godzin potrzebnych na ukończenie scenariusza nie uznasz za straconych.