Braid (PC)

Niewiele jest gier, które pojawiają się praktycznie znikąd i błyskawicznie zaskarbiają sobie dozgonną miłość zarówno recenzentów, jak i graczy. Tak stało się w przypadku Braida. Najpierw zawojował xpudłowy światek, by potem podbić również serca pecetowców, w tym moje. Odpaliłam, zobaczyłam, ubóstwiłam.

Ale właściwie co takiego specjalnego może być w zwykłej platformówce? Zacznijmy może od fabuły, która nijak ma się do prostoty przygód korpulentnego hydraulika. Owszem, tutaj także nadrzędnym celem jest uratowanie księżniczki porwanej przez jakieś złe siły. Główną różnicą jest jednak to, że do tej tragedii przyczynił się Tim, główny bohater. Na skutek popełnionych błędów utracił on Księżniczkę, więc musi wyruszyć w podróż, aby ją odzyskać. Fragmenty historii poznajemy dzięki książkom wyłożonym w każdym ze światów przed drzwiami do poszczególnych krain. Te urywki są niejednoznaczne, pełne metafor i niedopowiedzeń. Fabuła jest zamotana do tego stopnia, że ludzie na forach internetowych kłócą się zapamiętale, czy opowiada ona o obsesji, skomplikowanych relacjach międzyludzkich czy też... konstruowaniu bomby atomowej. I co najciekawsze, wszystkie te koncepcje brzmią prawdopodobnie! Braid to złożona opowieść, którą każdy może zinterpretować na swój sposób. Tak czy siak, pozostaje ona melancholijna i przygnębiająca. Bo czy jest jeszcze w ogóle miejsce dla Księżniczek? Czy warto ruszać w pogoń? Czy to uczyni nas szczęśliwymi?

Zagraj w Braida i zastanów się sam.

Platformówkowa dusza plus wehikuł czasu

Każdy, kto za młodu pocinał w Mario, nie będzie miał problemów z ogarnięciem podstaw rozgrywki Braida. Należy unikać roślin wychodzących z odpływów rur, zabijać potwory poprzez skok na ich głowy oraz zbierać puzzle porozrzucane po planszy. Z tych puzzli możemy potem złożyć obrazek, a gdy ułożymy wszystkie pięć, po jednym dla każdego ze światów, odblokujemy ostatni etap. A tam czeka niespodzianka...

Tym, co odróżnia Braida od innych klonów Mario, jest możliwość, a nawet konieczność, manipulacji czasem, aby zebrać wszystkie elementy układanki. Tutaj nie da się zginąć – przy każdym niepowodzeniu wystarczy przewinąć czas do bezpiecznego momentu. Do tego w każdym ze światów mechanizm sterowania czasem działa na trochę innej zasadzie. I tak na przykład możemy powołać do życia „cień”, który powtarza wszystkie nasze czynności albo spowolnić ruch platformy dzięki magicznemu pierścieniowi. Nie wydaje się to może specjalnie ambitnie ani wymagające, ale uwierzcie: ta gra jest potwornie trudna! Można spędzić godziny rozpracowując jeden poziom i klnąc szpetnie pod nosem, że po raz kolejny nam nie wyszło. Gdy już jednak wpadniemy na rozwiązanie, okazuje się ono zwykle logiczne i oczywiste. Ale najpierw trzeba oczywiście do niego dojść. Z solucją na kolanach przejście gry zajęłoby maksymalnie dwie, trzy godziny. Przy samodzielnym myśleniu czas ten może się wydłużyć wielokrotnie. Warto jednak uzbroić się w cierpliwość i zagryźć zęby, bo każdy sukces przynosi ogromną satysfakcję. Hardcorowcy mogą dodatkowo pobawić się jeszcze w zbieranie sekretnych gwiazdek, po skompletowaniu których można zobaczyć alternatywne zakończenie gry.

Estetyczne cudo

Oprawę graficzną trudno określić inaczej niż jako wspaniałą. Piękne, dopieszczone tła, świetna animacja, pastelowe barwy... Po prostu super. Czasem przystawałam tylko po to, by dokładniej przyjrzeć się któremuś elementowi otoczenia. Podobny poziom prezentuje muzyka. Nie dość, że sama w sobie wpada w ucho, to jeszcze podczas cofania czasu rozmywa się w ciekawy sposób. Nic dodać, nic ująć. Jest doskonale.

Cóż mogę dodać więcej po takim peanie na cześć Braida? Tylko tyle: warto zagrać, by przekonać się na własnej skórze, dlaczego ta gra wywołała taki szum i by „własnogłownie” zmierzyć się z jej fabułą. Chociaż do dziwniejszych wniosków, niż posądzenie Tima o kompleks Edypa, chyba nie dojdziecie...