Transformers: Revenge of the Fallen (PC)

Druga odsłona robociej epopei to klasyczny przykład gry robionej pod konkretną grupę odbiorców - młodych i niezbyt wymagających graczy, którzy po kinowym seansie zasiądą z wypiekami na twarzy przed monitorem, by samemu wcielić się w stalowe monstra i zrobić trochę dymu na mieście.

Eugeniusz Siekiera

Niby wszystko jest na swoim miejscu. Autoboty wyglądają przyzwoicie, animacje towarzyszące transformacjom są płynne i dopracowane, otoczenie również prezentuje się niezgorzej, choć poszczególne budynki ewidentnie cierpią na syndrom "ctrl+c - ctrl+v", a część tekstur oblepiających obiekty nadaje się do podmianki. Ale nic to, grunt, że jest sporo zamieszania, ognia i bezpardonowej walki nad głowami przerażonych ludzi. Dlaczego więc po trzech kwadransach myślę tylko o tym, by pożegnać się z produkcją Beenox na wieki wieków i zająć się czymś bardziej fascynującym? Na przykład parzeniem herbaty.

Gra umożliwia rozegranie kampanii po każdej ze stron konfliktu, więc pierwszym wyborem, jakiego dokonujemy, jest opowiedzenie się za przyjaznymi ludziom Autobotami bądź wrogo nastawionymi Decepticonami. Fabuła z grubsza podąża za scenariuszem filmowym, ale równie dobrze mogłoby jej w ogóle nie być, wszak całość i tak sprowadza się do klasycznej i wypranej z większych emocji rozpierduchy.

W miarę postępów otrzymujemy dostęp do kolejnych misji, z biegiem czasu poszerza się również wachlarz dostępnych robotów. Nie licząc walorów estetycznych, poszczególne egzemplarze różnią się przede wszystkim parametrami związanymi z wytrzymałością, szybkością, tempem regeneracji utraconej energii itd. Kluczowe różnice tyczą się oczywiście dostępnego uzbrojenia i umiejętności specjalnej, jaką każda z maszyn posiada. O ile istnieje możliwość wyboru robota przed misją, to właśnie tymi kryteriami powinniśmy się kierować. Jedne talenty są praktyczne, inne mniej, ale zawsze warto pamiętać o bonusowych możliwościach poszczególnych maszyn. Dodatkowo za uzbierane podczas kampanii punkty upgrade'ujemy naszych podopiecznych, choć, prawdę mówiąc, wspinanie się po kolejnych szczeblach ulepszeń okazało się raczej średnio odczuwalne podczas gry. Tyle, jeśli idzie o ekrany odprawy i standardową kosmetykę. Jak zaś prezentuje się właściwa rozgrywka?

Gra jest nudna, ot i cała tajemnica. Dobra przez pierwsze kilka misji. Niestety, szalenie prędko wychodzi szydło z worka. Totalny schematyzm i odtwórcze potraktowanie kolejnych questów zabija początkowe emocje, a bliźniaczo podobne zadania cieszą co najwyżej zmieniającym się otoczeniem, choć i to nie zawsze. Od wielkiego dzwonu stajemy naprzeciw jakiegoś wyrośniętego bossa, ale i tu gra zawodzi, bo klasyczne naparzanie w czerep szybko zaczyna robić się monotonne. Twardsi zawodnicy wyróżniają się w zasadzie tylko rozmiarami i odpornością, nic poza tym. Jedynym pozytywnym zaskoczeniem okazuje się walka z Devastatorem, którego spotykamy w przedostatniej misji kampanii Autobotów. Randez vous z tym monstrum jest stosunkowo długie i wymaga odrobiny pomyślunku, bowiem walenie na oślep gdzie popadnie na niewiele się tu zda. Ale to w zasadzie jedyny wyjątek od reguły.

W tym właśnie tkwi problem, że wszystko jest tu takie same, a zmiana frontu wcale sytuacji nie poprawia. Czasem trzeba eskortować jakieś pojazdy, ochronić cywili lub bronić budynku bądź innej ważnej struktury (którą należy zniszczyć, gdy znajdziemy się po drugiej stronie barykady), ale to wszystko skromne dodatki, którymi nieumiejętnie próbowano zatuszować brutalną prawdę, że 95% rozgrywki sprowadza się do ubijania wyskakujących z każdej dziury przeciwników. Zero finezji, brak jakiegokolwiek polotu. Każdy kolejny quest to od kilku do nawet kilkudziesięciu wrażych maszyn do przemielenia.

Schematyzm aż bije po oczach. Za każdym razem mamy otwarty wycinek jakiegoś miasta (niestety oddane do naszej dyspozycji tereny są stosunkowo niewielkie), po którym w miarę swobodnie można się poruszać - bądź w formie pojazdu, bądź po prostu wdrapując się na budynki i przeskakując z jednego na drugi. Jedyną odskocznią jest krótki etap morski, gdzie miast po dachach, miotamy się wśród lotniskowców i okrętów wojennych. Generalnie jednak w trakcie całej kampanii obowiązuje ta sama zasada - biegamy od punktu A do B, w każdym czeka standardowa sieczkarnia, a gdy przemielimy całe napotkane towarzystwo, zgodnie ze wskazaniami radaru obieramy kolejny cel, gdzie zabawa w złomiarza rozpoczyna się od nowa. Wszystko fajnie, dźwięk miażdżonej blachy koi uszy, otoczenie reaguje na nasze destrukcyjne zapędy, a iskry sypią się jak trzeba, ale miejcie litość, ileż można?

Brak sensownych pomysłów na ulepienie ciekawszych zadań to nie jedyna zmora programu. Inną jest średnio wygodne sterowanie. Nie wiem, który geniusz za ten element odpowiada, ale mógłby z powodzeniem napisać podręcznik o tym, jak komplikować rzeczy z pozoru proste. Dynamiczna gra akcji powinna na tym polu błyszczeć, a Transformersi niestety błyszczeć nie chcą, przez co wykonywanie niektórych czynności wydaje się średnio intuicyjne, a sposób sterowania maszyną w trybie "pojazdu" rozwiązano wręcz idiotycznie. Powyższe utrudnienia idą zresztą w parze z brakiem checkpointów, przez co w razie ewentualnej porażki całą misję rozpoczynamy od początku. Medal dla osła, który to wymyślił. I od razu osobne wyróżnienie za kamerę, której w ciasnych przejściach (np. pod kolejką nadziemną) kompletnie odbija szajba.

W obliczu powyższego autentycznie ucieszyłem się, że większość misji da się zamknąć w granicach 5 minut. W ogólnym rozrachunku jest ich sporo (nieco ponad 20 przypada na każdą ze stron konfliktu), ale przy tak krótkich i banalnych zadaniach rozdmuchana kampania kończy się zaskakująco szybko. Paradoksalnie krótki czas gry zaliczam na plus. Już wystarczająco wynudziłem się przy tym, co przygotowano. Zemsta upadłych jest z pewnością lepsza od części pierwszej, nie zmienia to jednak faktu, że wciąż pozostaje w obrębie tytułów stworzonych wybitnie pod film, jako droga, efekciarska reklamówka, która poza znaną licencją niewiele ma do zaoferowania.