Metal Gear Solid: Integral (PC)

Niewiele jest takich gier jak seria Metal Gear Solid (wcześniej Metal Gear). Choć pierwsza część ukazała się w 1990 roku, to wciąż pojawiają się nowe tytuły kontynuujące losy Snake’a i sprzedają się bardzo dobrze. Dzieło Hideo Kojimy zaskarbiło sobie miłość graczy przede wszystkim wspaniałą, wielowątkową fabułą i sposobem opowiadania historii. Ostatnio w moje ręce trafiła prawdziwa perełka Metal Gear Solid z 2000 roku w wersji na PC-ta. Czy omawiany tytuł może w 2011 roku zainteresować rozpieszczonego przez najnowsze tytuły gracza? Tego dowiedzie się w tej recenzji.

Bardzo ważnym aspektem MGS-a jest fabuła, więc omówmy ją na początku. W roku 2005 terroryści, których przywódcą jest Liquid Snake przejęli tajną bazę wojskową na Alasce. W tej placówce pracowano nad nową bronią zwaną Metal Gear, czyli olbrzymim robotem, który może wystrzelić głowicę nuklearną z dowolnego miejsca. Negocjację nie przynoszą rezultatów, więc rząd Stanów Zjednoczonych wysyła swojego najlepszego żołnierza z misją powstrzymania napastników i zapobiegnięcia wystrzelenia pocisku. Tym bohaterem jest Solid Snake weteran oddziałów specjalnych. Choć wydaje się to kolejna banalna historia o samotnym herosie ratującym świat przed globalnym konfliktem to jest inaczej. Fabuła jest wspaniała i o wiele bardziej skomplikowana niż może się wydawać. Na początku można się poczuć nieco zagubionym, ponieważ jest masa niedomówień i tajemnic, lecz to tylko dodaje grze smaku i sprawia, że jeszcze bardziej chcemy poznać dalszą część historii. Zdecydowanie to jedna z najlepszych opowieści w grach.

Na pochwałę zasługują również bohaterowie wykreowani przez autorów. Nasz protagonista wydaję się profesjonalnym, pozbawionym uczuć wojakiem, dla którego wypełnienie zadania jest najważniejsze. Z biegiem czasu jednak Solid Snake okazuję się niezwykle głęboką, barwną postacią, pełną sprzecznych uczuć. Oprócz losów naszego herosa przy próbie powstrzymania terrorystów z Fox-Hound poznajemy również jego przeszłość. Obraz naszego żołnierza zmienia się z chłodnego profesjonalisty na nieszczęśliwego samotnego człowieka, który niemal całe życie spędził na polu walki bez przyjaciół. Muszę przyznać, że z żadnym innym bohaterem nie zżyłem się tak bardzo jak z tajnym agentem z Metal Gear Solid. Również inne postacie są osobami niezwykle interesującymi i zróżnicowanymi. Nie są to zwykli „źli ludzie” jakich znamy z setek innych gier. Opowiadają nam swoje smutne i tragiczne przeżycia, dzięki temu można zrozumieć dlaczego stali się terrorystami. Jak można wywnioskować gra silnie oddziałuje na emocje gracza przede wszystkim dzięki fantastycznym dialogom. Choć nie raz trwają one bardzo długo, to jednak nie nudziłem się ani chwili. Rozmowy głównych bohaterów zostały mi w głowie i myślałem o nich nawet po wyłączeniu komputera.

Jeśli chodzi o stronę audiowizualną, omawiany tytuł prezentuję się bardzo nierówno. Gra została wydana w 2000 roku, więc graficznie nie można się spodziewać fajerwerków. Postacie są niezwykle kanciaste, a lokacje brzydkie, mało zróżnicowane i ciasne. Również sam Metal Gear nie wygląda najlepiej. Najbardziej zawiodłem się na animacjach, są one zwyczajnie sztywne i drętwe. Można to ujrzeć w czasie, gdy kamera się nieco zbliży a my widzimy biegnącego Snake’a. Niestety graficznie gra się bardzo zestarzała, choć i w 2000 roku nie prezentowała najwyższego poziomu detali. Wszystko jednak nadrabia fenomenalna ścieżka dźwiękowa. Muzyka w grze jest genialna i wprowadza fantastyczny klimat do gry. Również motyw przewodni trzyma niezwykle wysoki poziom. Choć warstwa muzyczna jest świetna to największym plusem jeśli chodzi o dźwięk są perfekcyjnie dobrane głosy postaci. Szczególnie David Hayter, który dubbingował głównego bohatera zasługuje na największe oklaski. Wzorowo oddaje on emocje bohatera i daje przykład jak powinno się użyczać głosu bohaterom gier. Między innymi właśnie on sprawił, że Snake stał się tak rozpoznawalną i kochaną osobistością w świecie gier. Również pozostali aktorzy to najwyższy, światowy poziom. Dźwięki i odgłosy to również pierwsza liga. Szczególnie utkwił mi w głowie odgłos, gdy któryś z przeciwników zauważy naszego protagonistę. Zdecydowanie jeśli chodzi o warstwę dźwiękową to jedna z najlepszych gier w historii.

Kolejną bardzo ważną częścią gry jest oczywiście rozgrywka. Tu niestety pojawiają się drobne rysy na diamencie, którym bez wątpienia jest Metal Gear Solid. Omawiany tytuł nie należy do strzelanek, w których wpadamy do pomieszczenia ze spluwą i pełnym magazynkiem, poczym zabijamy wszystko co się rusza. MGS to bardziej skradanka niż gra akcji choć właściwie jest połączeniem tych dwóch gatunków. W czasie gry musimy uważać, by nie zostać zauważonym przez przeciwnika, gdyż wtedy momentalnie zostanie włączony alarm. W takiej sytuacji szansę na przeżycie są niewielkie. W unikaniu przeciwników pomaga nam radar, na którym widzimy pozycję i pole widzenia przeciwników .Walki z bossami to już co innego, wtedy dzieło Hideo Kojimy stawia raczej na akcję niż ciche działanie. Jeśli chodzi o tych większych i odporniejszych przeciwników to trzeba przyznać, że walki z nimi są świetne i zapadają w pamięć. A jeśli już przy walce jesteśmy to należy wspomnieć o broniach jakimi posłuży się Solid Snake. Będą to pistolety ,karabiny i wyrzutnie rakiet w tym samonaprowadzające oraz różnego typu granaty. Niestety broni nie ma zbyt wiele i mogą się znudzić. Podczas przygody będziemy korzystać z masy gadżetów. W pokonywaniu terrorystów pomogą nam miny, gogle termowizyjne, wykrywacz min i inne przyrządy. Połączenie dwóch rodzajów rozgrywki sprawdza się fenomenalnie, dzięki temu gra jest bardzo grywalna i nie nudzi się nawet po kilku godzinach. Trzeba również pochwalić autorów za dobrze wyważone poziomy trudności. Żółtodzioby będą mogli się bawić bez większych przeszkód na najłatwiejszym poziomie trudności. Od czasu do czasu blokując się na jakimś trudniejszym bossie. Doświadczeni gracze znajdą wyzwanie na najtrudniejszym poziomie, w którym nie można korzystać z radaru. Niestety nie wszystko jest tak dobrze wykonane. Jednym z takich elementów jest kamera. Jest ona umieszczona nie nad plecami bohatera, lecz nieco wyżej i pokazuję obraz jakby nieco z góry. Przez to niekiedy nie widzimy dokładnie tego, co znajduje się przed nami i możemy przez przypadek wejść na przeciwnika lub w pole widzenia kamery. Również przy konwersji gry na komputery osobiste nie ustrzeżono się błędów. Największym z nich jest sterowanie, które czasami irytuje. Szczególnie gdy korzystamy ze snajperki brakuje kierowania muszką a klawiatura spisuje się wtedy bardzo nieprecyzyjnie i niewygodnie.

Jak już wspomniałem wcześniej, Metal Gear Solid to skradanka, jednak nie jest to gra typowa dla tego gatunku. Autorzy skupili się nie na walce czy rozgrywce ale przede wszystkim na opowiedzeniu wspaniałej, porywającej historii. Dzięki temu gra jest naprawdę filmowa i niemal zmusza gracza do emocjonalnego zaangażowania. Dlatego więcej mamy tu dialogów i cut-scenek niż samego strzelania i skradania. Przez co MGS jest skierowany do ścisłego grona odbiorców, graczy, którzy bardziej poszukują w grze świetnej fabuły niż epickiej rozgrywki. Sceny dialogowe trwają bardzo długo, jednak są na tyle interesujące, że gracz nie nudzi się nimi. Wręcz przeciwnie, czekałem na kolejną rozmowę i rozwój fabuły. Gracze, którzy często przewijają cut-scenki w grach i tacy, dla których rozgrywka jest najważniejsza powinni omijać ten tytuł.

Metal Gear Solid to zdecydowanie fenomenalna gra, która zyskała już status klasyka. Jest to jednak tytuł wyjątkowy i niektóre podstawowe elementy gry mogą nie zadowolić wielu odbiorców. Również grafika może zniechęcić, jednak wszyscy, dla których fabuła i zaangażowanie emocjonalne jest najważniejsze, powinni przymknąć oko na słabą szatę graficzną i zagrać. Posiadacze pierwszego playstation powinni jednak zainwestować w wersję na tą konsolę ze względu na wygodniejsze sterowanie. Niestety, omawiany tytuł jest grą trudno dostępną, nie ma już jej w sklepach, zostaje tylko poszukiwanie jej w Internecie. Ceny są jednak bardzo wysokie. Mimo wszystko uważam, że naprawdę warto zakupić MGS-a. Pozostała jeszcze kwestia oceny. Chciałbym wystawić 10, jednak ze względu na błędy gra zasługuje na mocną 9. Za to, że utkwiła mi w pamięci i zapewne ukończę ją jeszcze nie raz.