The Lost Crown: A Ghosthunting Adventure (PC)

Jak to jest, że niektóre gry wzbudzają antypatię od pierwszego wejrzenia? Po kilku minutach spędzonych przy The Lost Crown byłam niemal pewna, że wyżej niż 3/10 twór ów nie podskoczy. Czas pokazał, że nie miałam racji; podskoczył znacznie wyżej, choć do pułapu „bardzo dobra produkcja” sporo jednak zabrakło.

Nigel Danvers najwyraźniej zapomniał, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Nieopatrznie dowiedział się zbyt dużo swym pracodawcy Haddenie, co oczywiście nie spodobało się samemu zainteresowanemu. Nigel uznał więc, iż najbezpieczniej będzie przeczekać burzę gdzieś na prowincji. Bohater wsiada w Londynie do pociągu byle jakiego... i budzi się na stacji Sedgemarsh. Ze względu na powodzie pociąg nie może jechać dalej. Nigel nie ma innego wyjścia jak przebrnąć przez pobliskie mokradła i poszukać schronienia w Saxton – sennym i całkowicie przeciętnym angielskim miasteczku portowym. Ale czy na pewno takim przeciętnym? Mieszkańcy zachowują się wyjątkowo osobliwie, a po okolicy krąży legenda o zaginionej anglosaskiej koronie. Na dodatek dzieją się tu rzeczy, których nie da się logicznie wytłumaczyć. Nigel nie daje się jednak tak łatwo zniechęcić. Postanawia odnaleźć skarb, a przy okazji zabawić się w pogromcę duchów dzięki sprzętowi łaskawie przysłanemu przez Haddena. Czas stawić czoła mrocznym siłom gnieżdżącym się w Saxton!

Historia toczy się niespiesznie, powoli odkrywając swe sekrety. I choć niektórzy mogą poczuć się znużeni powolnym tempem rozgrywki, a sama fabuła czasem lekko się nie klei, to ja całkowicie dałam się wciągnąć w ten ponury świat. Klimat The Lost Crown pozwala przymknąć oko na wszelkie mankamenty. Zdarzy się nam nie raz, że podskoczymy w fotelu, gdy nagle wyskoczy na nas wpieniony duch. Prymitywnego straszenia jest tu jednak tak naprawdę niewiele. Atmosferę grozy, a przynajmniej niepokoju, skutecznie budują tajemnicze dźwięki oraz sama „dziwność” Saxton. Nie polecałbym tej miejscowości jako kurortu wypoczynkowego dla znerwicowanych. Nigel naprawdę musi posiadać stalowe nerwy, a i u gracza byłyby one wskazane.

Strach się bać

The Lost Crown to przygodówka point & click z widokiem z trzeciej osoby... na ogół. Wymaga ona przy tym wolnych minimum kilku wieczorów oraz sporych pokładów cierpliwości. Wszystkie poszlaki znajduje się powoli, a każdy dowód okupiony jest długim szwendaniem się po okolicy i rozmową z autochtonami. Często czujemy się zagubieni, nie wiedząc co należy dalej robić. Wskazówki są subtelnie poukrywane, więc trzeba być bardzo uważnym i skrupulatnym. Same zagadki nie należą do prostych. Nad niektórymi z nich trzeba srodze połamać sobie głowę. Dobrze chociaż, że gdy odkryjemy lub zrobimy coś ważnego dla fabuły, poinformuje nas o tym charakterystyczny dźwięk.

Esencją gry pozostają jednak kontakty z zaświatami. W odkrywaniu „drugiej strony” pomoże nam specjalny zestaw gadżetów, w którego skład wchodzą: miernik, aparat fotograficzny, dyktafon oraz kamera. Może nasze wyposażenie nie przedstawia się specjalnie imponująco na pierwszy rzut oka, ale to tylko pozory. Miernik pokazuje czy w okolicy znajduje się jakaś pozaziemska energia. Odkrycie źródła niewytłumaczalnej mocy to dopiero pierwszy krok. Dalej w ruch idą pozostałe przyrządy. Na kliszy superczułego aparatu mogą utrwalić się zaskakujące rzeczy. Jeszcze więcej niespodzianek potrafi odkryć dyktafon. Szumy i trzaski słyszane podczas nagrywania po ponownym odsłuchaniu mogą stać się wołaniem o pomoc albo groźbą zza grobu. Najwięcej zastosowań ma jednak kamera. Nie dość, że rejestruje paranormalną aktywność, to jeszcze dzięki funkcji noktowizyjnej będzie naszymi oczami w ciemnościach. Świat oglądamy wtedy z perspektywy pierwszej osoby i poruszamy się węzłowo. Gwarantuję, że takie nocne wycieczki po cmentarzu lub katakumbach zapewnią wyjątkowo intensywne wrażenia.

Prosimy nie regulować odbiorników

O ile na grywalności The Lost Crown nie zbywa, tak wykonanie niestety kuleje. Tutaj pochwalić mogę właściwie tylko czarno-białą (a może raczej szarą) stylistkę, z drobnymi plamami barw dodanymi tu i ówdzie. Świetnie podkreśla to mroczny klimat całej opowieści. Za to już same modele postaci i ich animacja wołają o pomstę do nieba. Nigel porusza się jak zombie na wrotkach. W niejednym umarlaku jest więcej gracji niż w naszym herosie.

Muzyka nie pojawia się zbyt często, ale jeśli już to powiedzmy, że bywa... nastrojowa. Za to prawie cały czas za tło robią przeróżne dźwięki i te stoją na naprawdę świetnym poziomie. Eksploracja jaskini przy wtórze trzasków, szelestów i chrząkania potrafi być bardzo nieprzyjemna. Szkoda, że voice-acting wypada tak okropnie. Czułam się jakbym słuchała płyty do nauki intonacji! Nigel ma w sobie tyle angielskiej flegmy, że dosłownie mógłby w niej utonąć. No bo jak można stać oko w ektoplazmę z duchem i brzmieć przy tym jakby siedziało się przed telewizorem sącząc popołudniową herbatkę i oglądało mecz krykieta? Dobrze chociaż, że samemu spolszczeniu nie można nic zarzucić. Przetłumaczono wszelkie napisy, plakaty, książki, co się oczywiście chwali.

The Lost Crown nie jest produkcją idealną, ale mimo to wciąga. Na początku nie byłam zbyt przychylnie nastawiona do tej gry, lecz jak widać jakość obroniła się sama. Polecam miłośnikom staroszkolnych opowieści grozy. Emocje gwarantowane.