Black Mirror 2 (PC)

Black Mirror II to najlepszy powrót na stare śmieci, jaki zaserwował mi gatunek przygodówek od lat. Nie dość, że gra sama w sobie, rozpatrywana nawet jako odrębny, niezależny twór, jest piekielnie dobra, świetnie sprawdza się również w charakterze kontynuacji, a do tego w kapitalny sposób podejmuje zamknięte wątki opowieści.

Eugeniusz Siekiera

Obawy były, przyznam, spore. Genialny skądinąd The Black Mirror definitywnie kończył tragiczne perypetie Samuela Gordona, zamykając tym samym furtkę do części drugiej. Z problemem spróbowało się zmierzyć zupełnie nowe studio i to był kolejny argument za tym, by nie robić sobie zbyt wielkich nadziei. Na szczęście ekipa Cranberry Productions uchwyciła temat należycie, czyniąc wielki ukłon w stronę oryginalnej produkcji Future Games i dając wszystkim fanom gier przygodowych (niekoniecznie obeznanych z jedynką) scenariusz należycie długi, rozbudowany, a przy okazji świetnie opowiedziany.

Biddeford, Nowa Anglia. Senna, typowo prowincjonalna mieścina, w której każdy zna zwyczaje sąsiada, a życie leniwie toczy się w rytm popołudniowych oper mydlanych i urokliwych zachodów słońca nad zatoką. Bohaterem pierwszego planu jest Darren, studiujący w Bostonie chłopak, który spędza wakacje w rodzinnej miejscowości i z braku lepszego zajęcia, robi za pomocnika w miejscowym zakładzie fotograficznym. Powiecie, nic ciekawego. Kto inny zakrzyknie - co to ma u licha wspólnego z rodem Gordonów, miasteczkiem Willow Creek i samą posiadłością Black Mirror?

Z początku nic, bo i sam bohater jest nieświadomy pewnych faktów. Jednak prosta historia szybko zaczyna się plątać. Już wkrótce na horyzoncie pojawia się piękna dziewczyna i ciągnące się za nią tarapaty, tajemniczy jegomość spoza miasta, jakaś stara, dawno zapomniana sprawa z przeszłości i fakty, których Darren miał nigdy nie poznać. Dodajmy - fakty związane ze znanym nam zamczyskiem. A zaraz później pierwsze tragedie, pierwsze morderstwa. W miarę postępów akcja przenosi się z wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych wprost w posępne objęcia angielskiej ziemi, w dobrze nam znane, choć mocno odświeżone rejony Willow Creek. Wzorem oryginału, atmosfera z każdym kolejnym rozdziałem gęstnieje, tropy i zaskakujące zwroty akcji mnożą się jak grzyby po deszczu, zaś intryga do samego końca trzyma w napięciu niczym dobry kryminał.

Scenarzyści odbębnili kawał naprawdę solidnej roboty, bowiem udało im się stworzyć kompletną, wiarygodną historię, a przy okazji w sposób absolutnie mistrzowski podpięli ją pod stare, teoretycznie zamknięte już wątki. Dzięki powyższemu fani jedynki będą wniebowzięci, wspominając i wyławiając liczne nawiązania, nowi zaś, choć lekko zagubieni, dzięki charakterystycznej odrębności i zupełnie nowej postaci, będą w stanie smakować historię, nie tonąc w gąszczu przypuszczeń i niedomówień.

Pod względem esencji rozgrywki, to stara, dobra szkoła. Masa tu zbieractwa, kombinatoryki i łączenia przedmiotów, wszystko zaś podlano zdrową dawką niezbyt wymyślnych łamigłówek. Co ważne, stawiane przed nami wyzwania są sensowne i choć jest ich od zatrzęsienia, nie sprawiają wrażenia wepchniętych na siłę. Dodatkowe puzzle czy układanki nie są szczególnie trudne, ale ich ilość, jak też i długość samego scenariusza, z nawiązką nam wszystko rekompensuje. To nie jest kolejny nowomodny twór, który podaje ci na tacy solucję, a i bez niej jesteś w stanie ujrzeć napisy końcowe po trzech godzinach zabawy. W przypadku Black Mirror 2 mamy do czynienia z odpowiednio długą i rozbudowaną kampanią, która kojarzyć się może z klasykami sprzed lat.

Jednocześnie gra wyciąga pomocną dłoń w kierunku tych graczy, którzy nie czują się zbyt pewnie w temacie. Jeśli utkniemy, sensownie uporządkowany dziennik może podsunąć nam właściwe rozwiązanie problemu, gdy zaś będziemy chcieli olać puzzle i układanki, można wybrać łatwiejszy tryb rozgrywki. Wyraźnie widać, że ekipie przyświecała idea stworzenia gry wciągającej, ale przyjemnej, pozbawionej wad wpisanych w charakterystykę gatunku. Poruszanie się po świecie ułatwia pocztówka, która automatycznie przenosi nas do dowolnie wybranego miejsca, odpada więc opcja przebijania się w nieskończoność przez te same lokacje. Większość długich animacji można przeklikać, do tego dochodzi możliwość podświetlania wszystkich aktywnych stref na ekranie, co ratuje nas przed zgubnym polowaniem na piksele.

Grafika nie zaskakuje, bo w temacie ręcznie rysowanych teł powiedziano już chyba wszystko. Nie znaczy to, że jest brzydka. Wręcz przeciwnie. Otoczenia kipią od detali, a poszczególne miejscówki cieszą oko dodatkowymi, subtelnymi animacjami. Szczególnie dobrze wygląda element, który był niejako wizytówką pierwszej odsłony, czyli rzęsisty deszcz i inne atrakcje atmosferyczne. Mgły leniwie opatulające budynki czy dołująca ulewa świetnie podkreślają klimat opowieści, podobnie zresztą, jak wszelkie odgłosy otoczenia. Jeśli coś w aspekcie technicznym kuleje, to zwyczajowo słabo animowani bohaterowie, którzy skręcają, poruszają się, czy wykonują najprostsze czynności w sposób nienaturalny. Dla osób nieobeznanych z językiem Szekspira dodatkową bolączką mogą być również polskie napisy, które czasem zbytnio zlewają się z tłem. Nie jest to jednak szczególnie uporczywy problem.

Słowem podsumowania - Black Mirror II to jedna z najlepszych przygodówek ostatnich lat. Odpowiednio długa, mięsista w warstwie merytorycznej, przykuwająca do monitora, a na dodatek pęczniejąca od licznych łamańców głowy i puzzli. Przygodówki tego typu to dziś gatunek niemal wymarły. Nie mam na myśli nawet interface'u czy ręcznie rysowanych teł. Chodzi bardziej o ekstrakt, czyli to, co w tym gatunku zawsze było najważniejsze - logika, kombinowanie, rozbudowane dialogi, wyciąganie wniosków i odkrywanie niuansów fabuły, co samo w sobie przypomina lekturę pasjonującej książki. Bez udziwnień, kosmitów i laserów z tyłka. Po prostu stara dobra szkoła. Szczerze polecam wszystkim fanom takich klasyków jak nieśmiertelny Gabriel Knight.