Top Spin 2 (PC)

Fani tenisa w Polsce nie mogą być zawiedzeni. Mają bowiem 2 serie, które, rywalizując ze sobą, dostarczają im coraz lepsze gry. Seria Virtua Tennis jest nieco dłużej na rynku, może się wydawać, że powinna wieść prym w kategorii symulatorów tego popularnego sportu. Jednak ma przełomie lat 2003/2004, Pam Development - firma, do której osiągnięć należy słabiutka gra "Pro Beach Soccer", wydała genialną symulację tenisa - Top Spin. Gra przyjęła się bardzo dobrze, a 2006 roku powstał jej sequel, Top Spin 2. Fani tej serii nie byli do końca zadowoleni ze zmian, ale po kolei.

Tylko ze śmietanką proszę!

Pierwsze uruchomienie TS2 sprawiło u mnie niewielki zawrót głowy. Menu gry stało się troszeczkę mniej przyjazne dla gracza, ale połapać można się w nim po krótkiej chwili. Opcje są mniej więcej takie same, toteż nie będę o nich opowiadał. Zmieniła się natomiast liczba graczy dostępnych w trybie Exibition Mode. Do dyspozycji mamy śmietankę światowego tenisa. Możemy wybrać m.in. Rogera Federera, Laytona Hewitta, Andy Roddicka, Jamesa Blake'a, Carlosa Moyę czy Tommy'ego Haasa. Brytyjczycy ucieszą się na widok ich reprezentanta - Tima Henmana. Kobiece grono także rozszerzono. Jest Maria Sharapova, Amelie Mauresmo, Anastazja Myskina, Lindsay Davenport czy Jelena Dementiewa. W porównaniu do Virtua Tennis jest nieco lepiej z "obsadą", ale kilku znanych twarzy brakuje. Przydaliby się: Rafael Nadal, Mikołaj Dawidienko, Marat Safin czy Tommy Robredo. U pań chętnie zobaczyłbym Danielę Hantuchową, Anę Ivanovic, Justine Henin czy chociażby naszą Agnieszkę Radwańską. Cóż, gra powstała w 2006 roku, więc kilkoro z nich nie było wtedy tak bardzo popularnych. Część z nich okazała się pewnie "za droga" toteż z nich zrezygnowano. Mimo to skład jest moim zdaniem dość zróżnicowany, a zawodnicy są podobni do swoich wersji w "realu". Zachowują się i grają bardzo podobnie, w charakterystyczny dla siebie sposób. Ich atrybuty są rozłożone bardzo dobrze. Jestem fanem tenisa, więc mogę stwierdzić z całą pewnością, że firma PD zna się na rzeczy.

Biegiem na kort

Po uruchomieniu pierwszego meczu byłem w szoku. Grafika, która już w pierwszej części nie była wybitna, stoi na słabym poziomie. Dodano jakieś kretyńskie rozmycie i nie wygląda to dobrze. Na oprawę audio nie ma co narzekać, gdyż jest ona typowa dla gier o takiej tematyce. Postacie są wykonane lepiej niż to, co je otacza. Ich animacje są dopracowane, sprawiają wrażenie bardzo realistycznych. Tenisiści poprawiają naprężenie rakiet, a gdy akcja jest przerwana np. po błędzie serwisowym, ruszają się po korcie, okazują emocje. I w ten oto sposób musiałem dojść do najbardziej drażliwej sprawy dotyczącej tej gry. Chodzi mi o sterowanie. O nie mam na myśli tego, że zawodnikiem steruje się zbyt łatwo czy zbyt trudno. Chodzi o to, że steruje się za pomocą... MYSZY! Tak! Dobrze przeczytaliście, ruch myszką przenosi się na ruch po korcie. Na szczęście, wszystkie zagrania wykonujemy klawiaturą, "gryzoniem" tylko poruszamy naszym zawodnikiem. Jest to bardzo nowatorskie rozwiązanie i sadzę, że mogło być powodem odwrócenia się wielu fanów od serii. Jest to może pomysłowe, ale bardzo trudne do opanowania, przez co gra staje się mniej przyjazna. Na szczęście sterowanie padem nie zmieniło się, więc można grać bez przeszkód. Granie myszką wprowadza jedną zmianę, która jest dość istotna, bowiem dodaje realizmu. Nasz zawodnik nie jest już wszechwiedzący i nie ustawia się tak samo szybko. Musimy wcześniej wybrać kierunek biegu by zdążyć do mocniejszych piłek. Poziom trudności wzrasta, lecz nie przeszkadza mi to, ponieważ przynajmniej jest bardziej realistycznie. I za to wielki plus.

Hodowanie gwiazdy

W grach sportowych esencją jest tryb kariery. Także w tej grze możemy stworzyć sobie zawodnika i poprowadzić go na szczyt kariery profesjonalnego "rakietmistrza". Wybrać można dosłownie wszystko począwszy od najdrobniejszych aspektów i cech twarzy, takich jak chociażby rozstawienie oczy czy szerokość podbródka, a skończywszy na narodowości czy mocniejszej ręce naszego asa. Wybór fryzur, zarostu itp. jest spory i może zająć trochę czasu, jednak nie to jest w tym trybie najważniejsze. Zajęć jest sporo. Na początku dostajemy sponsora, który stawia nam pewne wymagania, i nie wyda na nas ani centa, jeśli ich nie spełnimy. A dotyczą one zazwyczaj wygrania jakiegoś turnieju czy pokonania zawodnika należącego do konkurencyjnej firmy. Oprócz sponsora, mamy do dyspozycji prywatnego "kołcza", który dba o naszą kondycję i umiejętności. Mechanizm przechodzenia kariery jest prosty. Każda ważna data to 3 możliwości: trening, turniej lub eliminacje i specjalne imprezy, takie jak chociażby mecze pokazowe. Za branie udziału w turniejach dostajemy kasę, którą następnie wydajemy na sprzęt i treningi. Firm jest sporo, są znane - Adidas i Nike, a także Fila, Ellise czy Lacoste. Jednak nie nastawiajcie się na spore zarobki, bowiem, aby zakwalifikować się do turnieju wielkoszlemowego, trzeba przejść eliminacje, w których udział zapewni nam wysokie miejsce w rankingu ATP/WTA. Tak więc nie wszystkie turnieje są dostępne od razu, wszak nasz "gwiazdor" jest początkującym tenisistą, więc nie wszędzie się załapie. Karierę gra się bardzo przyjemnie i nie wieje tu nudą. Ileż emocji dostarcza samo załapanie się do Wimbledonu czy U.S. Open. Nie jest łatwo zacząć, bowiem nasze umiejętności nie są największe. Ale zapewniam - w miarę rozwoju kariery (czyt. naszego zawodnika.) rosną emocje i gra się coraz ciekawiej.

Dobrze, lecz nie idealnie

Wielu z was, czytających tę recenzję, po zagraniu stwierdzi, że TS2 to produkcja słaba. Może was o tym przekonać sterowanie myszą czy słaba grafika. Ja jednak stwierdzam, że grało mi się całkiem przyjemnie i będę dalej zdobywał laury w świecie tenisa. I tak muszę stwierdzić, że choć Top Spin 2 nie powtórzy sukcesu "jedynki", to wiem, że ta gra i tak sprawi wielu ogrom radości.