Simon the Sorcerer 4 (PC)

Gdy już myśleliście, że przygodówki kopnęły w kalendarz, pojawia się... to. To, jak nazwa wskazuje, prawdopodobnie nie jest zbyt dobre, stąd powinieneś to omijać szerokim łukiem. Są jednak na świecie takie smutne osoby, jak np. recenzenci, którzy muszą stoczyć batalię z tym w waszym imieniu. Czasami wracają z mnogimi darami wysoko ocenionych cacek, częściej niestety z urwaną ręką albo bez głowy. Gdy pierwszy raz zobaczyłem Simon the Sorcerer 4 na półce w $SKLEP_Z_GRAMI, miałem odruch wymiotny. Jeśli pamiętacie pierwsze dwie części, przypomnicie sobie zapewne, że były Dobre. Tak, z wielkiej litery. Niestety, trzecia, trójwymiarowa odsłona serii to był jeden wielki odpad radioaktywny, który napromieniował mnie i ze szczęśliwego gracza zmienił mnie w cynicznego recenzenta. Co zrobić jednak, obowiązek zmusza... Podniosłem grę z półki.

Dead Ringer

Powiem szczerze, że tego się absolutnie nie spodziewałem - Szymek, nasz młodociany mag, po wielu przygodach z czarnoksiężnikami, szafami i umieraniem, powraca po raz kolejny! A zaczyna się to tak... Kłócąc się ze swoim młodszym bratem, obrywa od niego pilotem po głowie, co wywołuje u niego wizję: w świecie magicznym pojawił się sobowtór Szymona, czyniący wszelakie zło itd., bla bla bla. No dobra, nie umiem dość dobrze udawać entuzjazmu, dlatego daruję sobie streszczanie wstępu fabuły. Skupmy się więc na faktach. StS4:CC jest przygodówką w stylu point'n'click. Mechanizm gry został odpowiednio uproszczony, jednak żeby nie było zbyt łatwo, znajdzie się kilka całkiem nawet trudnych zagadek. Tutaj w sumie nie mam na co narzekać - nie ma nic szczególnie odkrywczego, ot, typowa, rzemieślnicza robota. Problemy zaczynają się, gdy się skupić na tym, co w przygodówce jest najważniejsze, tj. na fabule. Jest... no cóż, nędzna. Twórcom absolutnie nie chciało się wysilić żeby nadać wszystkiemu nieco więcej charakteru. Wprawdzie spotkamy, zgodnie z tradycją pierwszych dwóch części, różne dziwaczne stworzonka, jak np. psycho-królika czy wilki-alkoholików, jest tego zdecydowanie za mało. Również Simonowi ewidentnie popsuło się poczucie humoru, bo zamiast być wkurzającym (dla innych) małym gnojkiem, jakim był kiedyś, teraz rzadko kiedy zadaje sobie trud, żeby kogoś skrzywdzić słownie. Sama historia z resztą jest po prostu banalna - byle piętnastolatek byłby w stanie wymyślić coś bardziej wyzywającego moim zdaniem. Przez to wszystko już w pierwszej ćwiartce absolutnie odechciało mi się grać dalej, niestety jednak, pchany zawodową aberracją, musiałem kontynuować - do samego końca jednak nic już się nie poprawiło...

Leaving the Body

Jeśli więc pominąć totalną obrazę dla inteligencji gracza, jaką jest fabuła, to, co zobaczymy, jest w zasadzie całkiem niezłe. Tła są wymodelowane na tyle ładnie i dokładnie, że wyszukiwanie rzeczy do kliknięcia staje się ciekawym zadaniem. Również postaci są dość w porządku, co oznacza tyle, że nie wyglądają, jakby ktoś w nie rzucił starym butem. Uznaję to za dość fortunne, ponieważ ludzi od udźwiękowienia należy, jeśli nie zgarotować, to przynajmniej otrzeźwić. Voice-acting jest po prostu paskudny. O ile sam Simon jeszcze czasem udaje, że ma jakieś emocje albo coś, wszystkie pozostałe postacie mówią, jakby miały wycięte gardło z wstawionym voice-boxem najnowszej generacji. Po jakichś dwudziestu minutach gry dałem spokój ze słuchaniem tekstów mówionych, tylko przeklikiwałem dialogi. Efekty dźwiękowe również mogły być nieco lepsze - znalazłem tu sporo nadużywanych brzmień i średnio pasujących do obrazu efektów.

Shit Happens

Z obecnego tonu mojej recenzji można byłoby wywnioskować więc, że jest to bardzo cienka gra, prawda? No cóż, o ile serce mi krwawi mówiąc to, Simon the Sorcerer 4: Chaos Happens jest bardziej średni niż marny. Dla tych, dla których zagadki są prawdziwym wyzwaniem w grach przygodowych, ten produkt powinien zaoferować kilka ciekawych problemów do rozwiązania. Ci jednak, którzy liczą na porywającą albo po prostu zabawną historię, głęboko się zawiodą. Dlatego właśnie moja ocena jest taka a nie inna. Gdyby to ode mnie zależało, odesłałbym toto z jedynką i kopem w poślady, ale niestety, nie jest to w mojej mocy. Cóż... może kiedyś będę miał taką władzę...