World in Conflict: Soviet Assault (PC)

Od czasu powstania oryginalnego World in Conflict minęło już nieco czasu. Zmieniło się też nieco w świecie. Ubisoft wykupił Massive Entertainment i tym samym przy okazji na horyzoncie pojawiła się opcja dodatku do rzeczonej gry. Teraz prezentujemy wam add-on Soviet Assault, który - już mogę to powiedzieć - jest dobrą grą. Ale do tego jesteśmy już przyzwyczajeni przez tę francuską firmę. Zajrzyjmy jednak na chwilkę w trzewia Czerwonej Armii, by przekonać się, co tak naprawdę się tam kryje.

Chimaira
Philip Glass - Pruit Igoe

Szczerze mówiąc, mam lekkiego, jak to się mówi, "zgryza". Z jednej strony World in Conflict: Soviet Assault jest grą świetną, z drugiej zaś, gdy się jej przyjrzymy, skandalicznie krótką. Dodatek, czyli nie "expansion", a raczej coś w stylu "add-on", czyli takiego DLC oferuje nam sześć misji dla Rosjan. Tak, sześć (słownie: 6). Gdyby spojrzeć na to od strony sowieckiej, mamy lekko żenujący przebieg gry. Jednak twórcy to spryciarze i wpletli w kampanię bonusową misje z oryginalnego World in Conflict, tak by zakreślić dodatkowo historię, tyle że ukazać ją bardziej z punktu widzenia Sowietów. Trzeba przyznać, że to całkiem niezły zabieg stylistyczny i niżej podpisany, nie grając w oryginalną wersję gry, czuł się wyśmienicie. Niestety, nie dotyczy to weteranów World in Conflict, którzy mogą być znudzeni takim podejściem do sprawy.

Gdy zaś idzie o same misje, mamy oczywiście cały zestaw nowych postaci, które pięknie nakreślone są już w pierwszej rosyjskiej odsłonie. W sumie pojawia się trzech głównych bohaterów. Orłowski, Małaszenko i Lebiedjew. Trudno nazwać ich bohaterami, aczkolwiek ich portrety psychologiczne są zrobione po prostu świetnie. Orłowski to stary wojak, który musi wykonywać rozkazy, aczkolwiek za specjalnie mu się ta wojna nie podoba. Totalnie wzruszające są z nim cut-scenki, gdzie np. pisze list do swojej żony i wspomina o kołchozowych traktorach oraz podobieństwie między Rosjanami i Amerykanami. Małaszenko z kolei, członek rodziny Orłowskiego, to typowy zapatrzony w socjalizm fanatyk. Nie boi się wroga, ba, rzuca się w wir walki, niemal będąc zelotą. Między tymi dwoma ludźmi dojdzie w pewnym momencie do dość poważnego konfliktu, jednakże zakończenia przecież zdradzać nie będziemy. Pozostaje Lebiedjew, członek KGB i także rodzina Orłowskiego. Z początku wydaje się być typowym "czarnym płaszczem", jednakże zyskuje nieco pod koniec grania, zwłaszcza w moich oczach. Warto tu wspomnieć także o jednej rzeczy. Wojna jest brudna. O ile oryginalny World in Conflict był oczywiście nieco zapatrzony w stronę Ameryki (nie ma się zresztą specjalnie co dziwić), to już dodatek wzbudza naprawdę mocne uczucia. Lubimy, nienawidzimy, zaś obraz działań wojennych jest przedstawiony z zadziwiającą powagą. Nawet jeśli czasem są klisze czy kalki w kwestii wydarzeń, to cały obraz wojny na amerykańskiej ziemi jest zastraszająco ponury. Nie ukrywam, że to mi się najbardziej spodobało. To, w czym brałem udział, nie było popkulturową wojenką, jaką widzimy na obrazach telewizorów. Starało się naśladować prawdziwe działania, gdzie najczęściej pot miesza się z krwią i łzami.

Niestety, gdyby nie przeciągnięcie kampanii przez intersekcje amerykańskie, dodatek dałoby się ukończyć w kilka godzin. Tak, czas jest sztucznie wydłużony, ale ma to swoją cenę. Nie każdemu chce się grać w misje z podstawki.

Sama mechanika walki pozostała prawie bez zmian. Nadal przypomina stary dobry Ground Control. Mamy punkty, które trzeba przejąć, wojska, którymi zabijamy, oraz cele misji, które trzeba wykonać. Dodatkowo, często pojawiają się zadania poboczne, które, choć nie obligatoryjne, mogą nam znacznie ułatwić ukończenie danego etapu. Sama walka jest cholernie dynamiczna. Co prawda, z AI przeciwnika bywa różnie, ale zawsze można podkręcić poziom trudności. Gdy idzie zaś o samą taktykę, nie ma tu się co zastanawiać. Czołgi, lotnictwo, baterie AA (przepraszam, musiałem), piechota wszelaka. Każda jednostka ma swoje zdolności ofensywne i defensywne, także czasem można zrobić przeciwnikowi niezłe kuku, gdy uruchomimy specjalne rakiety czy ogień zaporowy. Do tego dodatkowa zabawa, czyli ataki, jak ja to nazywam, satelitarne. Mamy do dyspozycji precyzyjny, lekki i ciężki ostrzał artyleryjski, naloty, napalmy, bomby laserowe, słowem - jest z czego wybierać. Nie da się przy okazji ukryć, że często takie niespodziewane uderzenia ratują tyłek z najcięższej opresji. Ba, niejednokrotnie przez fabułę jest wręcz wymagane położenie odpowiedniego ognia we wrażych strukturach militarnych.

Strona audiowizualna nieszczególnie się zmieniła, w końcu to tylko dodatek. Nadal jednak grafika potrafi zachwycić, zaś możliwość demolowania prawie że każdego elementu na mapie sprawia, że po ciężkiej walce (gdzie nota bene prawie nic nie widać) zostają tylko zgliszcza i popioły. Do tego świetne efekty wybuchów czy inszych eksplozji, fruwających w powietrzu desek po wysadzeniu budynku potrafią sprawić, że będziemy grać z wypiekami na twarzy.
Oprawa audio także jest mocną stroną omawianego tu produktu. Niestety, wersja, którą testowałem, jest angielska, zatem nie uświadczymy ani jednego słowa po polsku. Obcojęzyczne komentarze zaś nagrane są świetnie, z jednym małym wyjątkiem. Jest nim wymowa rosyjskich nazwisk. Ale do tego trzeba się przyzwyczaić, bowiem Amerykanie nie mają takiego zestawu fonemów, jak my.

Podsumowanie World in Conflict: Soviet Assault to nie lada wyzwanie. Z jednej strony gra byłaby potwornie krótka, gdyby nie sztuczne przedłużenie kampanii Rosjan. Z drugiej zaś, dodatek jest potwornie wręcz dynamiczny, ostry jak brzytwa i zachwycający w warstwie narracyjnej. Widać po tym, że ludzie z Massive odwalili jednak kawał dobrej roboty i grzechem byłoby ich za to nie docenić. Stąd uczciwa ósemka.