Damnation (PC)

Damnation od samego początku był próbą porwania się z motyką na słońce. Iście epicki rozmach, gigantyczne plenery, niezwykle wydajny silnik, czerpanie całymi garściami z takich gigantów elektronicznej rozrywki jak Tomb Raider czy Prince of Persia, a na dokładkę fantastyczny, steampunkowy świat. W moim przekonaniu to zbyt wiele, jak na młode, niedoświadczone studio, którego jedynym dotychczasowym sukcesem było zajęcie wysokiego miejsca w konkursie dla modderów. Ale w końcu wiara czyni cuda, przenosi góry i tak dalej. Mogło się udać? Mogło.

Eugeniusz Siekiera

Ale nie tym razem. Garść pobożnych życzeń trzeba schować do kieszeni, gdyż ten niebanalny projekt koniec końców okazał się klasycznym niewypałem. Nim jednak skażemy go na wieczne potępienie, warto przyjrzeć mu się z bliska, by na własnej skórze przekonać się, jak bardzo został spaprany.

Chłopakom z Blue Omega Entertainment w jednym trzeba oddać sprawiedliwość - udało im się wysmażyć interesujący koncept fabularny. Akcja gry została osadzona w Stanach Zjednoczonych na początku XX wieku. Jednakże pierwsze kadry zupełnie nie przypominają tego, co pamiętamy z lekcji historii. Wojna secesyjna trwa w najlepsze, Północ nieustannie żre się z Południem, a rzeczywistość przywodzi na myśl świat westernu, do którego wkradły się elementy magii i niezbyt zaawansowanej techniki. Generalnie czas zatrzymał się w miejscu, a wszelki rozwój podporządkowany jest niekończącemu się konfliktowi. Niewdzięczną rolę największej kreatury bierze na siebie Prescott, gość, który ma ambicję przejąć kontrolę nad wyniszczonym wojną krajem i wystarczające środki, by wizję tę wcielić w życie. Oczywiście zadaniem gracza będzie pokrzyżowanie planów szalonego despoty.

Do czego mógłbym przyrównać Damnation? Do ostatniego Tomb Raidera. Choć z pozoru takowe zestawienie może wydać się co najmniej dziwne, wystarczy odrzucić oczywiste różnice fabularne i skupić się na samym gameplayu. Podobnie jak w przygodach Lary Croft, dominują tu sekcje platformowo-zręcznościowe. Pomiędzy jednym testem sprawnościowym a kolejnym prowadzimy beznamiętne, wyprane z jakichkolwiek emocji strzelaniny z bezdennie głupim przeciwnikiem. Co nam jeszcze zostało? Element dodatkowy, mały urozmaicający bonus, czyli jazda na motorze, który jest zarazem naszym łącznikiem pomiędzy skrajnie oddalonymi rejonami poziomu. W obydwu produkcjach potencjał tego rozwiązania został niestety zmarnowany. Jak pamiętamy, w TR:U poruszaliśmy się sztucznymi, wykutymi w dżungli tunelami. Tu jest podobnie, tyle że tropiki z oczywistych przyczyn zastąpiły lite skały, kaniony i jaskinie. Fizyka jazdy to okrutny żart z grawitacji, a jazda po ścianach to codzienność, choć to niezgrabne żelastwo tak na oko waży jakiejś półtorej tony.

Definitywnie najbardziej udały się elementy czysto zręcznościowe, czyli skakanie po półkach, łapanie się gzymsów, wspinaczki na wyższe, z pozoru niedostępne kondygnacje, czy brawurowe zjazdy na linie. Szkoda tylko, że szybko dopada nas widmo schematyzmu i powtarzania kilku sprawdzonych sztuczek nieskończoną ilość razy. Choć trylogia Prince of Persia z grubsza korzystała z podobnych rozwiązań, w każdej kolejnej odsłonie udało się ubarwić rozgrywkę ciekawszymi pomysłami i niebanalnymi projektami poziomów. Tutaj masz wrażenie pokonywania ciągle tych samych konstrukcji. Zmienia się sama otoczka, a nie tory przeszkód. Czasem wspinamy się w słońcu, czasem przy świetle księżyca, raz w pustynnym pyle, kiedy indziej wśród płatków śniegu - ale zawsze w podobny, ograny do nieprzyzwoitości sposób. W oczy kłuje również fatalna animacja - czy to bohatera, czy jego kompanów. Rozgrywkę dodatkowo psuje i niepotrzebnie utrudnia multum innych baboli. Blokowanie się w ścianach, niezgrabne ruchy czy opóźnione reakcje na komendy gracza to tylko nieliczne przykłady tego, z czym mamy tu do czynienia na każdym kroku.

Ale, jak wspomniałem, to najjaśniejsza strona Damnation. Pomimo ewidentnych niedoróbek, fragmenty platformowe są czystą poezją, przynajmniej na tle strzelanin, które okazały się totalnym nieporozumieniem i w obecnej formie nie mają prawa bytu. Pukawki może i wyglądają nieźle, a pomysł wykorzystania spluw na parę to rzecz niebanalna i warta odnotowania. Niestety, nasz podręczy arsenał nawet w połowie nie jest tak dobry, jak wygląda. Większość klamotów nadaje się co najwyżej do obierania ziemniaków, względnie zbierania truskawek, bo o walce mowy być nie może. Konieczność nieustannego przeładowywania, kosmiczny rozrzut i znikoma skuteczność (albo wróg jest wyjątkowo pancerny, albo strzelamy kulkami z plastiku) to jak dla mnie wystarczający powód, by pokusić się o wywalenie z programu powyższych elementów. Zaręczam, że rozgrywka nic by na tym nie straciła. Wrażenia nie poprawia również debilowaty przeciwnik, który drapie się po tyłku, nic nie robiąc sobie z tego, że stoimy metr dalej i częstujemy go wiadrem ołowiu. Jeśli giniesz, to tylko dlatego, że miast położyć wroga w dwie sekundy, straciłeś pięć razy tyle, dwa magazynki i dodatkową przerwę na przeładowanie.

Program słabuje również na polu samej oprawy. Dobry silnik to nie wszystko, a partacze nawet z najlepszego narzędzia nie wykrzeszą zadowalających efektów. Aż tak wielkiej tragedii nie ma, ale do zachwytów też niestety daleka i ciernista droga. Rażą ubogie modele postaci, w oczy kłuje kanciaste otoczenie i modułowy, uproszczony sposób budowania poszczególnych map (jeśli widziałeś jeden barak, to tak jakbyś widział je wszystkie, a w trakcie całej kampanii odwiedzasz takich z milion). By nie było tylko plucia jadem na lewo i prawo, dodam jeszcze, że zdarzają się perełki, jak gigantyczne miasto czy główna baza finałowego bossa, które odwiedzamy pod koniec przygody. Sęk w tym, że mało kto będzie wystarczająco cierpliwy, by do tego miejsca dotrzeć z własnej, nieprzymuszonej woli.

Charakterystyczny minimalizm wystroju i powszechna powtarzalność kilku elementów są częściowo usprawiedliwione przez rozmiar samych plansz, bowiem mamy tu do czynienia z prawdziwymi molochami. Osada, którą ledwie widzisz przez lunetę snajperki wcale nie robi za zgrabne tło, jeno element planszy, do którego za jakieś pół godziny dotrzesz na własnych nogach. Dodajmy tylko, że rozmachu nie należy mylić z wolnością. Tutaj wszystko jest liniowe i poruszasz się ścieżką wytyczoną przez twórców. Co prawda do pewnych punktów mapy można dotrzeć różnymi drogami, ale wszystko sprowadza się do skorzystania z drabiny, liny bądź poustawianych pudeł.

Porażka sezonu? Może nie, konkurencja w sekcji "crapy, crapiszcza" jest spora i w przeciwieństwie do większości z nich, w Damnation da się grać bez bólu. Ba, przy odrobinie samozaparcia da się ją nawet ukończyć, a jeśli znajdziesz kumpla ze skłonnościami masochistycznymi, będziesz mógł również zaliczyć scenariusz w trybie kooperacji, względnie przetestować kilka sieciowych trybów. Tyle że szkoda czasu na to wszystko. Gdyby Damnation pozostało tym, czym było w pierwotnym zamierzeniu, czyli po prostu modem, pochwały sypałyby się jak z kapelusza. Ale jeśli chce się zawalczyć o najwyższą stawkę i stanąć na półce obok pierwszoligowych tytułów, o taryfie ulgowej mowy być nie może. Ale jak to mówią, nie od razu Kraków zbudowano. Może następnym razem będzie lepiej?