Half-Life 2: Episode One (PC)

Half-Life 2. Obiekt kultu na długo przed wydaniem jest jedną z najlepszych gier wydanych w ostatnich latach. Dziś grafika już tak nie szokuje, a zaimplementowana fizyka nadal budzi szczery podziw. Mocne uskryptowienie i liniowa fabuła dają się we znaki. Właśnie - fabuła. To, co nam sprezentowali panowie z Valve było... ciekawe. Wielu z nas przypomniała się książka "1984" Orwella. Niestety - historia z doktora G. Freemana zakończyła się w momencie, gdy mieliśmy już pewność, że już po wszystkim. Ale wspaniałomyślne Valve, chcąc kuć żelazo póki gorące, postanowiło stworzyć ciąg dalszy. Episode One jest pierwszą z trzech planowanych(Episode Two już wkrótce!) historii opowiadających ciąg dalszy przygód dra Freemana i jego przyjaciółki Alyx Vance.

Zaczynamy w miejscu... dziwnym miejscu. Paru Vortigauntów coś tam mamrocze. Bzz, bzz... Po chwili znajdujemy się pod gruzami. Słyszymy, że ktoś czegoś albo kogoś szuka. O! To Dog! I Alyx! Pora wstać i wziąć się do roboty. Dowiadujemy się, że mimo naszych usilnych starań, mających na celu zniszczenie Cytadeli, nie wszystko poszło tak jak trzeba. I - tak tak - musimy wrócić i zniszczyć ją bardziej. No bywa.

Tak oto w wielkim skrócie zaczyna się historia z Episode One. Muszę przyznać, że ów dodatek jest nierówny. Bo z jednej strony mamy rozwinięcie historii ze zwykłego HL2, która jest swoją drogą ciekawa. Z drugiej natomiast jest to mix typu chodzenie/strzelanie/zabawy logiczne z użyciem Gravity Guna/znów strzelanie/szukanie/chodzenie/strzelanie/przytrzymywanie gracza w celu zabrania mu więcej czasu, bo scenarzyści nie mieli inwencji. A właśnie - to ostatnie jest najgorsze. Bo dodatek sam w sobie jest krótki(na 4 - 5 godzin grania). Niestety większość czasu zabiera właśnie wstrzymywanie gracza. No, a że przy okazji gracz kilka razy zginie, bo nie wie co robić, to tym lepiej! Najbardziej wkurzył mnie etap, gdzie jedziemy sobie windą wraz Alyx w dół Cytadeli. W pewnym momencie zaczynają nam spadać na głowę wielkie, metalowe śmieci. I co? No musimy je jakoś odepchnąć, bo inaczej spadną na windę i nas zabiją! No i zabiły - kilkanaście(tak, dokładnie!) razy. Może ja stary jestem albo co. Ale tak było(proszę się nie śmiać... zbyt głośno...). Przeciwnicy są nadal bardzo inteligentni. Nowością jest krzyżówka Zombie i żołnierza Combine. "Combine Zombie. Zombine. You get it, right? Heheheh... Ah... Okay..." :) I to tyle, jeśli chodziłoby o samo granie.

Teraz - technikalia. Grafika jest znacznie ciekawsza, dzięki zastosowaniu kilku nowych technik. Między innymi HDR-u(który działa także na kartach graficznych posiadających Shader Model 2.0), który wygląda naprawdę ładnie. Szkoda tylko, że tak rzadko widzimy jego działanie na otwartych przestrzeniach. O dźwięku nie ma co pisać, bo jest tak samo dobry jak w normalnym HL2. No i jeszcze fizyka. Wciąż niedościgniona.

Pora na słowo końcowe.
Jak na dodatek to Episode One jest całkiem niezłe. Krótkie. Denerwujące. Ale nadal niezłe. Dlatego polecam je wyłącznie prawdziwym fanom Half-Life 2. Bo reszta może poczuć się rozczarowana. Ale kto raz zobaczy, jak Alyx zasłania ręką twarz przed oślepiającym blaskiem naszej latarki, ten będzie chciał powrócić do tego Epizodu kilka razy.