Quake II (PC)

"Quake" - magiczne słowo dla każdego wielbiciela komputerowej rozgrywki; gra, która zabijała komputery wymaganiami sprzętowymi a graczy przepiękną grafiką i niesamowitą grywalnością. Tytuł ten bił rekordy popularności, prasa piała z zachwytu, a użytkownicy grali do upadłego. Dwa oficjalne dodatki to było za mało, jak na taką grę. Fani chcieli więcej. Fani czekali na pełnoprawny sequel. Czekali do dziewiątego grudnia 1997 roku - wtedy to na półki sklepowe trafił "Quake II". Tytuł znajomy, numerek II obok... ale screeny jakieś takie dziwne. Okazało się bowiem, że druga część "Kwaka" nie jest sequelem w pełnym tego słowa znaczeniu - wykorzystuje ona tytuł wyłącznie do celów marketingowych. Jest jednak pewne powiązanie z "jedynką": podobnie, jak ona, tak i druga część mocno namieszała w komputerowym światku.

Kiedy?

"Quake II" różni się od swego poprzednika przede wszystkim klimatem - pierwsza część serii była horrorem w pełnym tego słowa znaczeniu: mroczne lokacje, przerażający wrogowie, nastrojowa muzyka. Fabuła części drugiej rozgrywa się w przyszłości i opowiada o wojnie między ludźmi a Stroggami. Gracz wciela się w jednego z żołnierzy, biorących udział w operacji "Overlord", polegającej na próbie kontrataku na ojczystą planetę agresorów. Większość sił zbrojnych Ziemi ginie jednak zanim jeszcze zdążą wejść w atmosferę, dlatego to na barkach gracza spoczywa obowiązek penetracji powierzchni planety i, w ostateczności, zabicia wrogiego lidera - Makrona.

Czym?

Zmiana klimatu niesie za sobą zmiany w uzbrojeniu i w samych lokacjach. Sztuk broni mamy 10 i do dzisiaj stanowią one standard w tego typu grach. Podstawą naszego uzbrojenia jest Blaster - za bardzo tym nie poszalejemy i nawet w razie braku amunicji do innych "pukawek", bardziej opłaca się uciekać niż strzelać. Dalej mamy dwa "shotguny", dwa karabiny (w tym wypluwający olbrzymiej ilości pocisków minigun), granatnik, wyrzutnię rakiet, Hyperblaster, Railgun, no i oczywiście słynny "Big F***** Gun" czyli BFG. Warto odnotować fakt, że do każdego rodzaju amunicji przyporządkowane są dwa rodzaje broni - trzeba więc oszczędzać i strzelać z głową. Dźwięki, towarzyszące wystrzałom robią odpowiednie, niekiedy futurystyczne, wrażenie. Mieląc wrogów minigunem czuć moc tego karabinu, strzelając z Hyperblastera - prędkość pocisków, a z BFG... no cóż, słysząc dźwięk tego "potwora" nie mamy wątpliwości, że jest to broń masowej zagłady. Dodatkowo, w walce pomagać nam będą znalezione power-upy, w skład których wchodzą m.in. zbroje, nieśmiertelność czy Quad Damage. "Znajdźki" te lądują w naszym plecaku, i to od nas zależy, w którym momencie zechcemy ich użyć.

Gdzie?

Planeta Strogg'ów nie jest zbyt pięknym miejscem, dlatego też lokacje nie są zbyt zróżnicowane. Misje wykonywać będziemy przede wszystkim w olbrzymich kompleksach wojskowych, wychodzenie na powierzchnię zdarzać się będzie naprawdę rzadko. Sama gra podzielona jest na osiem misji, w skład których wchodzi po kilka map. Generalnie sama rozgrywka sprowadza się do znajdywania kluczy i włączania przełączników, czyli w sumie podobnie jak w części pierwszej. W odróżnieniu jednak od "jedynki", tutaj konieczne jest odwiedzanie niektórych miejsc po kilka razy, co powoduje, że niekiedy można się pogubić. A co tak w ogóle będziemy zwiedzać? Siać zniszczenie będziemy w fabrykach, centrum komunikacyjnym, kopalni, więzieniu czy też w "Wielkiej spluwie", czyli olbrzymim systemie obronnym.

Kogo?

Strogg to zbitek różnych ras poddanych cybernetycznej obróbce, dlatego też wrogowie dość mocno różnią się nie tylko wyglądem, ale także uzbrojeniem. Łączy ich tylko to, że niezbyt nas lubią i uwielbiają pchać się pod lufę. Ich bronią nie jest inteligencja (tej bowiem im brakuje), ale siła ognia. Wśród wrogich jednostek wyróżnić można żołnierzy (będących takim typowym mięsem armatnim, uzbrojeni w słabe blastery lub karabiny), jednostki latające (uzbrojone w Hyperblastery, bardzo irytujące i trudne, jak np. Icarus czy Flyer), pancerne (Tank Commander, Tank - powolne ale ciężko uzbrojone), czy też jednostki będące łącznikiem między żołnierzami a robotami pancernymi (Medic, Parasite, czy też uzbrojony w Railgun Gladiator). Faunę planety reprezentują Barracuda Shark i piekielnie niebezpieczny, grasujący po kopalni Mutant.

A ładne to to?

Druga część "Kwaka" pokazała wszystkim dlaczego warto zainwestować w akcelerator grafiki - piękne oświetlenie, szczegółowość lokacji, smaczki w postaci much latających nad zwłokami poległych (dzisiaj powiecie, że zwykłe pikselki, ale kiedyś to było coś!), po prostu miód. Mimo bardzo dobrej grafiki, gra nie posiadała wygórowanych wymagań sprzętowych - do gry wystarczył P133, 32MB RAM i akcelerator grafiki. Oczywiście można było grać w trybie software, no ale różnica była naprawdę kolosalna. Dziś, kiedy na rynku takie tytuły jak "Crysis" czy "Half-Life 2", to wszystko może tylko budzić uśmiech politowania, dlatego młodszym graczom polecam zaopatrzenie się w patche dodające dynamiczne cienie, motion blur, czy lepszej jakości tekstury - gra wygląda wtedy naprawdę "współcześnie".

W ilu?

"Quake II" to nie tylko tryb singleplayer ale także, a może przede wszystkim, cieszący się niesłabnącym zainteresowaniem tryb multi. Mapy są doskonale zaprojektowane, rozgrywka dynamiczna, a dzięki niskim wymaganiom sprzętowym każdy może sobie pozwolić na radosne fragowanie. Zresztą co ja będę namawiał - mimo upływu niemal dziesięciu lat, nadal tysiące graczy spędza noce na strzelaniu do swoich znajomych. To prawdziwy ewenement.

Więc?

"Stara miłość nie rdzewieje" jak mawia stare przysłowie. "Quake II" mimo zaawansowanego wieku nadal potrafi zapewnić wiele godzin rozrywki na wysokim poziomie. Jest to także gra, która w dużym stopniu wpłynęła na rozwój nie tylko gatunku FPP, ale także gier w ogóle. Wprawdzie zbyt dużo wspólnego z częścią pierwszą nie miała, ale podobnie jak ona, ustanowiła nowy standard w dziedzinie strzelanek. Od 1997 roku, każdy "first person shooter" przypominał "Quake'a II".