Terrorist Takedown 2 (PC)

City Interactive to firma znana prawie wszystkim graczom. Zasłynęła takimi hitami jak: "Mortyr 3", "Rajd na Berlin" czy "Wilczy szaniec" i posiada stałe miejsce w dziale "Kaszanka zone" pewnego czasopisma dla graczy. Ochrzczona przezwiskami typu "szit-o-maker" jest wyśmiewana przez wszystkich z powodu fatalnych strzelanek za 2 dychy. Jednakże tym razem coś drgnęło. Firma zakupiła licencję na silnik Jupiter EX (wykorzystany wcześniej w F.E.A.R.) oraz narzędzie pod nazwą Havok, odpowiedzialne za fizykę. Owocem takiej współpracy jest właśnie recenzowany Terrorist Takedown 2. Czy gra to kolejny gniot z serii? A może nowa jakość? Zapraszam do lektury...

Konrad "Boman" Bomanowski

Pierwszy Terrorist Takedown pełnił rolę tytułu startowego City Interactive, gdyż był to jej debiut na rynku. Była to gra w stylu "strzelaj do wszystkiego co się rusza, a komputer zajmie się resztą". TT okazał się totalnym niewypałem, lecz sprzedał się całkiem dobrze z powodu ceny (niecałe 10 złotych) i dobrego tematu (jednocześnie trwa wojna w Iraku, a akcja gry jest właśnie w takich klimatach). Kolejne tytułu powielały schematy utarte przez tytuł flagowy, przez co sprzedaż spadała. Taki bieg rzeczy zmusił programistów do większego wysiłku, którego efektem były pierwszoosbowe strzelanki. Niestety, niski poziom został podtrzymany, a firma stała się pośmiewiskiem. CI jednak nie dawał za wygraną, a nawet się rozwijał. 30 Listopada 2007 roku firma wystartowała na giełdzie papierów wartościowych, jako pierwszy przedstawiciel z branży gier komputerowych w naszym kraju. Następnym krokiem w doskonaleniu swoich produktów było zakupienie silników Jupiter Ex i Havok, które zapewnić miały wyższy standard gier tejże firmy. Tak pokrótce przedstawia się historia firmy, której produkt właśnie opisuję. Więc skoro wiemy już co nie co, zabierzmy się za recenzję.

Akcja Terrorist takedown 2 ma miejsce w nieznanym kraju Bliskiego Wschodu, gdzie dochodzi do porwania polskich dziennikarzy przez grupę terrorystyczną. Rząd Polski decyduje się wysłać specjalną grupę komandosów GROM, aby odbiła porwanych z rąk nieprzyjaciela. Gracz obejmuje kontrolę nad dowódcą (pseudonim Topór) i rusza do walki. W czasie gry zwiedzimy kilka dość zróżnicowanych lokacji takich jak: miasto, pustynny kanion czy podziemne tunele. Niestety, mimo iż w grze występują również postacie, które dotrzymują nam kroku, nie mamy możliwości wydawania im rozkazów, a same nie biorą udziału w akcji - szkoda. Fabuła nie jest najwyższych lotów, lecz jest spójna i w pewnym momencie zaskakuje małym zwrotem akcji.

Poprzednie gry wydawane były na enginie starego Techlandowskiego Chrome'a, który niestety stracił już swój blask od czasu premiery w 2003 roku. Kolejne produkty wyglądały słabo, dlatego też tym razem mamy nowy silnik, która sprawdza się zadowalająco. Ładnie wyglądają efekty wystrzałów, smug i dziury w ścianach. Niestety słabo prezentują się postacie i lokacje, które potrafią zrazić swoją brzydotą. Takie miejsca, jak pałac czy hotel, wyglądają strasznie szaro i ponuro, przez co sprawiają wrażenie slumsów, a nie wykwintnych budowli. Sprawa z postaciami jest podobna, gdyż w grze występuje kilka modeli przeciwników, którzy zostali powieleni, dlatego też walka z nimi wygląda jak walka z klonami. Wielką zaletą F.E.A.R.-a były bardzo dynamiczne i ekscytujące wymiany ognia z wrogiem. Mam wrażenia, że w TT2 tego dynamizmu jest mniej, co niestety zaliczam do minusów.

Czas wspomnieć nieco o dźwięku. Odgłosy strzałów są niezłe, lecz podczas rozgrywki zauważyłem, że w pewnych momentach następuje opóźnienie dźwięku względem strzału. Warto również wspomnieć, że gra została wydana w pełnej polskiej wersji językowej (dźwięki i napisy), lecz głosy lektorów rodzą mieszane uczucia. Z jednej strony charyzmatyczne odzywki żołnierzy, pełne bluzgów, natomiast z drugiej fatalne angielskie kwestie głównego bohatera. Brakuje też nieco interaktywności - chociażby takiej jaka była w grze Monolithu (odbieranie telefonów, odsłuchiwanie nagranych wiadomości, itd.). Jeżeli chodzi o sztuczną inteligencję przeciwnika, to jest z nią bardzo różnie. Czasami wzbudzimy alarm błyskiem naszej latarki, a nierzadko możemy stanąć "face to face" z wrogiem i nie zostaniemy zauważeni.

Największą bolączką poprzednich "hitów" ze stajni CI była masa błędów, co niestety udzieliło się i tej produkcji. Zaczynając na postaciach przechodzących przez ściany, poprzez błędy A.I., a na błędach kodu kończąc. Jednakże małe bugi są niczym w porównaniu do ostatniego prezentu, jaki sprawili nam programiści. Otóż w ostatniej misji, kiedy to musimy uratować porwanych, gra skutecznie nam to uniemożliwia! Możemy dojść do końca mapy, lecz nie znajdziemy zakładników. Dopiero cofając się znalazłem wspomnianych zagubionych w lokacji, w której jeszcze przed chwilą ich nie było. Niestety, nie cieszyłem się za długo, gdyż siedzieli oni w powietrzu i byli zupełnie nie interaktywni. Ot, taki mały gift na święta.

Czas podsumować całą grę. Terrorist Takedown 2 posiada całkiem przyjemną grafikę (gdyby tylko nie ta optymalizacja, która pozwala grać na niskich detalach na komputerze, który ciągnął F.E.A.R.-a na maksa), nie najgorszą fabułę, dająca nam możliwość wcielenia się w polskiego żołnierza i przyjemną oprawę dźwiękową. Obraz cały psują liczne błędy, nieprzyjemnie utrudniające rozgrywkę. Jednakże pomimo wad w TT2 gra się przyjemnie i bez bólu, więc jeżeli przeszliście już wszystkie tegoroczne hity i do tego macie jeszcze 2 dychy na zbyciu - gra nie będzie złym wyborem. Jeśli jednak nie przeszliście jeszcze Call of Duty 4 lub nie graliście w Delta Force: Helikopter w ogniu, zdecydowanie bardziej polecam te pozycje.