Prince of Persia (PC)

Jordan Mechner - coś mówi wam to imię? Zanim sięgniecie do zamierzchłych wspomnień, nieco wam podpowiem: to twórca najsłynniejszej platformówki końca lat osiemdziesiątych. Dalej nic wam nie świta? No cóż, zdarza sie. Chodzi mi o grę Prince of Persia. To dopiero była grywalna pozycja! A dziś wam ją przypomnę.

Na początek fabuła. Naszym bohaterem jest tytułowy książę Persji – książę jak książę, ale swoją przygodę zaczyna siedząc w lochach. Tymczasem zły wezyr – Jaffar, podobieństwo do głównego złego z disnejowskiego Aladyna nie jest do końca zamierzone - zamierza posiąść jego księżniczkę. Jakby tego było mało, nasz bohater ma tylko jedną godzinę na uporanie się z tym.

„drobnym” problemem. Co ciekawe, jest to dosłownie godzina czasu rzeczywistego - gra jest bardzo krótka, a przynajmniej na taką wygląda. Oczywiście, jest w tym mały haczyk - otóż Prince of Persia to pozycja niesamowicie wprost trudna, a zapisu stanu gry również nie ma. Chyba nikt nie skończył jej za pierwszym razem. Mi się sztuka ta nie udała, choć całkiem daleko byłem, kiedy godzina się skończyła. Może wam lepiej pójdzie?

No ale wracając do meritum. Prince of Persia to platformówka w której sterując głównym bohaterem staramy się przechodzić kolejne plansze, przełączać kolejne przełączniki i walczyć w wrogimi strażnikami. Ci ostatni występują zazwyczaj pojedynczo - dlatego tez walki z nimi przypominają pojedynki. Naprzód należy do nich wyciągnąć miecz, (zresztą, znalezienie miecza to główny cel pierwszego poziomu), a potem zaczyna się seria pchnięć i bloków. Walka jak na platformówkę jest dość rozbudowana, co zresztą bardzo chwalę. Istnieje nawet możliwość zepchnięcia przeciwnika z platformy - ale uwaga, on może zrobić nam dokładnie to samo.

Podstawą jednak pozostają elementy skakane. Same plansze wraz z postępami gracza są coraz trudniejsze. Same plansze zwyczajowo wymagają odnalezienia przełącznika do drzwi prowadzących na wyższy poziom. Znajduje się na nich również dużo przepaści i sławetnych kolców. Ginęło się dość łatwo. Nie znaczy to, że gra jest frustrująca – po prostu kiedyś to była norma. Raczej można powiedzieć że tutaj kolejne porażki skłaniają do dania z siebie jeszcze więcej – bo jednak może następnym razem się uda? I tak próba za próbą, gracz stara się przejść. Pokłady grywalności są tutaj bardzo wysokie.

Słówko o sterowaniu – bohater zwyczajowo porusza się biegiem, ale da się go zwolnić, by np. móc zejść w dół, zamiast skakać. Kierowanie bohaterem nie sprawia większych problemów, choć trzeba się go nauczyć. Sekundę za późno wciśnięty klawisz skoku może spowodować śmierć, a w najlepszym wypadku ubytek zdrowia Księcia.

A jak wypada po 22 latach od premiery oprawa graficzna i muzyczna? Grafika, choć bardzo prosta, może być – zasługa znakomitej animacji bohatera. Przyjemnie popatrzeć, jak skacze, porusza się czy walczy, podobnie sprawa wygląda z jego wrogami. A tak przy okazji – ruchy księcia zawdzięczamy bratu twórcy, ponieważ on wykonywał wszystkie akrobacje, które zostały zarejestrowane i przeniesione do komputera. Taki ówczesny Motion Picture, do dziś jest ok. Widoczna pikseloza nie przeszkadza, o ile oczywiście się nie jest znacząco wyczulonym na takie kwestie. Dźwięki zaś istnieją sobie w tle, i co najważniejsze, nie przeszkadzają w rozgrywce. Każda akcja księcia, czy to np. chodzenie, walka, czy upadek jest udźwiękowione, i to całkiem porządnie.

No, warto by grę ocenić. 8/10. Prince of Persia dalej pozostaje grą którą warto zobaczyć i pograć. To znakomita platformówka, dużo wymagająca od gracza. W sumie polecam ją każdemu, choć lojalnie uprzedzam, że możecie się odbić z powodu poziomu trudności.