Iron Man (PC)

Cóż, moje recenzje to głównie mobile. Przeważnie z tego powodu, że mój komputer to złom, więc takie Assassin's Creed, Bioshock, Wiedźmin czy Rainbow Six: Vegas znam tylko ze screenów i filmików. Ostatnio jednak, natrafiłem przypadkiem na grę Iron Man, a skoro spełniłem wymagania, postanowiłem ją przetestować. Czy warto zagrać? Check it out.

Let's get it started

Przyznam się bez bicia, że do sięgnięcia po ten tytuł w dużej mierze nakłonił mnie film, który był bardzo dobry. Powiem więcej - spodobał mi się. I nie ma się czemu dziwić, średnia ocen na Metacritics = 78/100.

W razie gdyby ktoś nie wiedział na czym polega fabuła (las rąk?), to opowiem - film/gra przedstawia historię naukowca-multimilionera - Tony'ego Starka. Prowadzi on wielką firmę, Stark Industries, która zajmuje się produkcją broni. Jego broń, szczerze mówiąc, nie ma sobie równych w tym uniwersum by Marvel. Pewnego razu, dając pokaz swych pocisków na pustyni, zostaje porwany przez terrorystów, którzy chcą, by stworzył dla nich nową broń. Okazuje się też, że Stark zostaje niemalże śmiertelnie ugodzony w serce, przy życiu trzyma go tylko rodzaj "baterii", która jednocześnie jest też najlepszym źródłem mocy na świecie. Fabuła jest nawet niezła, a ta w grze mniej-więcej pokrywa się z tą w filmie (na początku gry i na samym końcu).

Flight was successfully stabilized

Ok, skoro jesteśmy już za wstępem, przejdźmy do samej gry. Zaczyna się w miarę nieźle. Jesteśmy w jaskini, która może nie wygląda najlepiej, ale nie jest źle. Widzimy naszą żelazną, pixel-shaderowaną zbroję. Gra rozgrywana jest w TPP, więc cały czas możemy się swobodnie rozglądać.

Teraz, dobrze pamiętajcie, że ta gra teoretycznie korzysta z Havoka. Tak jest napisane przy odpaleniu gry, ale ja w to nie wierzę. Dlaczego?

Grając przez sam pierwszy poziom znalazłem około dwudziestu powodów, dlaczego ta gra ssie! Ale może najpierw wymienię co jest dobrego w tej grze. Na początku muzyka jest całkiem przyzwoita. Model Iron Mana też nienajgorzej się prezentuje. I to wszystko. Tak, nie znalazłem żadnych więcej powodu, dla którego mam dalej grać w tę grę. Wszystkie pozostałe poziomy ukończyłem "z recenzenckiego obowiązku".

Getting into turbulences

Tak naprawdę, to dopiero po trzeciej misji zdałem sobie sprawę, że próbowałem bronić tej gry. Ale Iron Man postąpił zupełnie inaczej niż powinien. Wyobraź sobie, że ratujesz dzieciaka przed potrąceniem przez samochód, a on za to kopie cię w krocze. Tak, tak się poczułem. Dlatego przestałem szukać plusów, gdyż ich po prostu nie ma!

Grafika prezentowałaby się ładnie może w roku 2003. Mamy żałosne tekstury, marne modele postaci i beznadziejne efekty cząsteczkowe. Do tego Iron Man wygrywa plebiscyt na najgorsze efekty eksplozji w latach 2006-2008! Przebijamy się cały czas przez morze takich samych modeli, które niemiłosiernie tłuczemy. Lecz gdy doszło do poziomów pustynnych/arktycznych, zobaczyłem największy kretynizm jaki ujrzał światło dzienne. Aby zamaskować płytką grafikę, narzucono filtr, który w obu lokacjach wygląda jak low-detail chmury, różniące się jedynie odcieniem. Ale dobra.

Próbowałem jakoś poprawić to, ale nie można! Jedyna dozwolona opcja w grafice to zmiana rozdzielczości! Nie możesz zmienić wykorzystania grafiki, tekstur, nawet kontrastu czy jasności. Ogólnie menu jest ograniczone jak tylko się da.

Jeżeli myśleliście (jak ja zresztą), że gameplay ocali beznadziejną grafikę... Cóż, poczujecie się tak samo oszukani jak ja. Gra kontynuuje pasmo niepowodzeń nawet podczas rozgrywki. Animacje postaci są plastikowo-kartonowe do tego stopnia, że to aż przeraża. Ragdolling polega na tym, że trafiony wróg odlatuje do tyłu z rozpostartymi ramionami, zawisa na trzy sekundy w powietrzu, (!) po czym spada na ziemię i znika. Najwyraźniej słabo się odżywiają, skoro ich ciała gniją w takim zastraszającym tempie. A już szczytem wszystkiego jest fakt, że przeciwnik podpalony miotaczem ognia nie zapala się, biegnąc i wrzeszcząc; nie, on pada na ziemię jak gdyby trafiono go czymkolwiek innym. Teraz to naprawdę jestem oszukany.

Sir, we're going down...

Wykorzystanie Havoka w tej grze balansuje gdzieś pomiędzy poziomem morza, a dnem Rowu Mariańskiego. Gra próbuje na siłę nam zaimponować, rzucając nam na przeciw przeszkody w postaci stosów drewna, które rozpadają się na tekstury; oraz beczek z paliwem, które wybuchając w ogóle nie dotykają środowiska. Najwyraźniej "Iron" w tytule odnosi się nie tylko do protagonisty, ale też do całego świata gry.

AI przeciwników powala, ale nie w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Rezultatem jest masa bezmózgich kretynów, którzy służą tylko jako mięso armatnie, oraz przedłużenie gry. Równie dobrze można by podstawić na ich miejsce pluszaki - wtedy przynajmniej ich tępota byłaby uzasadniona, a my mielibyśmy satysfakcję płynącą z wyrzucania w powietrze strzępów ich puchatych wnętrzności.

Szczerze - pierwszą misję ukończyłem tylko po to, by móc polatać sobie Iron Manem. I tu kolejna porażka. O ile szybowanie jest w miarę dobre, to jeden z firmowych znaków komiksu, kreskówki i filmu jest zrobiony beznadziejnie. Mowa tu o "Afterburner", czyli czymś w rodzaju nitro. Teoretycznie dzięki temu moglibyśmy poruszać się o wiele szybciej, jednak sterowanie w tym trybie jest niewygodne do tego stopnia, że lądowanie w Top Gun to przy tym małe piwo.

Fabuła gry opowiadana jest za pomocą cutscenek. Zastanawiacie się po co mi osobny akapit na same cutscenki? Ich jakość jest tak kiepska, że filmy na Youtube wydają się być lepszej rozdzielczości! Modele postaci na pre-renderowanych scenkach są marne, lepsze można było zobaczyć w takich grach jak Final Fantasy VII, a to naprawdę stara gra.

Crashed!

Iron Man Video Game to od początku do końca pasmo niepowodzeń, marnych pomysłów. Żałosna grafika, marne AI wrogów, kiepskie cutscenki, przyprawiający o migrenę gameplay.

Szczerze mówiąc, ta gra jest tak zła, że postanowiłem zobaczyć kto jest odpowiedzialny za tę masakrę. I kiedy zobaczyłem twórcę, jakoś wszystkie moje wątpliwości rozwiały się. Artificial Mind and Movement - to ludzie którzy są odpowiedzialni za wiele marnych gier na licencjach kreskówek. Mamy tu Power Rangers Super Legends (dno), Spider-Man: Friend or Foe (dno) oraz masę innych pomniejszych tragedii. Zastanawia mnie jedno. Czym musieli oni przekupić Segę, by wydała taki szmelc?

Ale to już nie rozważania na teraz. Żegnam się z państwem, a co do gry - chcę moje 5h z powrotem. Nie tykać nawet pięciometrową tyczką!