Half-Life: Source (PC)

Kilka miesięcy po premierze "Half-Life 2" pojawiła się specjalna edycja tegoż tytułu, zawierająca jako dodatek pierwszą część gry, ale tym razem stworzoną na silniku Source. Jako że fundamentem jedynki była technologia pamiętająca pierwszego "Quake'a", to oczami wyobraźni widziało się nowe, szczegółowe modele postaci, idealnie odwzorowaną mimikę twarzy, ostre jak żyleta tekstury czy realistyczne, dynamiczne oświetlenie. "Niestety" byłem posiadaczem sequela z pierwszego tłoczenia (na, bodajże, sześciu CD!), więc mogłem tylko cicho przeklinać Valve, że zbyt późno zdecydowało się na danie graczom takiego prezentu i mieć nadzieję, że w końcu remake wyjdzie jako osobny produkt. No i się doczekałem - czy jednak spełnił on moje oczekiwania?

Słówko wstępu

"Half-Life: Source" możemy zakupić na Steamie i kosztuje on tyle samo co oryginalna wersja z 1998 roku. Osoby, które chciałaby raz jeszcze przeżyć pierwszą przygodę Gordona Freemana lub które w ogóle Black Mesy w życiu nie odwiedziły (wstyd!), mogą więc mieć małą "zagwozdkę": czy skusić się na produkt nowocześniejszy, czy może by tak zobaczyć jak naprawdę wyglądał "Half-Life" w końcówce XX wieku? Celem niniejszej recenzji jest właśnie pomoc w dokonaniu wyboru. Od razu jednak zaznaczam: to NIE JEST recenzja "Half-Life'a". "Half-Life" to jedna z najważniejszych gier w historii gier FPP i co do tego nie ma żadnych wątpliwości - każdy powinien ją znać. Tekst który czytacie jest TYLKO I WYŁĄCZNIE oceną konwersji na silnik Source'a, pokazującą co dostaniemy za te 8 euro. Nie będę się więc zagłębiać w fabułę, nie będę też za bardzo wspominać o elementach, które sprawiły, że produkt Valve zdobył kilkadziesiąt tytułów gry roku. Jeśli chcecie szczegółów, to zapraszam do recenzji oryginalnej wersji; jeśli natomiast zaczyna nudzić was ten nieco przydługi wstęp - przejdźmy do części drugiej.

Half-Life w sosie z Source'a

Zacznijmy od początku, czyli od tego co nas czeka po włączeniu gry. Wszystko tutaj przypomina "dwójkę", tak więc początkowe ekrany ładowania pokazują zamglone fragmenty lokacji, menu główne zostało całkowicie przemodelowane i w tle widzimy jakąś część danego etapu, same levele możemy wybrać z poziomej listy (takiej samej jak w "Half-Life 2"), a podczas rozgrywki, po wyjściu do menu (nie wiedzieć czemu) nie znajdziemy opcji "Resume Game". Chyba ekipa doszła do wniosku, że i tak każdy zawsze naciska Escape. Menu wygląda całkiem schludnie, jednak nie potrwa długo, zanim dojdziemy do wniosku, że coś tu jest nie tak. Otóż "Half-Life: Source" nie posiada multiplayera (!), co jest to nie do pomyślenia, ponieważ multi cieszy się popularnością nawet dziś. Jak się okazuje, tryb dla wielu graczy został przerobiony dopiero później i figuruje obecnie na Steamie jako... osobny produkt (!!), kosztujący tyle samo co omawiany tytuł. Nie muszę chyba mówić, że jest to troszkę nie w porządku, prawda? Na dodatek nie mamy również możliwości odpalenia żadnych modów. Z jednej strony jest to zrozumiałe, ponieważ remake jedynki nie wykorzystuje wszystkich możliwości silnika, no ale z drugiej - możemy zapomnieć o jakimkolwiek przedłużeniu zabawy, czy też zobaczenia dodatków w postaci "Opposing Force" czy "Blue-Shift".

"Half-Life: Source" jest więc tylko i wyłącznie daniem dla pojedynczego gracza; podrasowanym początkiem serii. Jako że mamy do czynienia z silnikiem Source, to "Options" zostały mocno rozszerzone: przeniesiony został tu wybór poziomu trudności, w audio możemy wybrać dźwięk nawet w systemie 7.1, no ale najbardziej rozwinięte i tak zostały opcje dotyczące grafiki - rozdzielczość nawet do 1680x1050, wybór Aspect Ratio, cieniowanie, antialiasing, rodzaj filtrowania, włączenie HDR... Można odnieść wrażenie, że gra wypali nam oczy po pierwszym włączeniu, ale tak nie jest. "Half-Life: Source" nie jest bowiem, na co wskazywałaby jego nazwa, konwersją totalną. Jak to określili sami twórcy, jest to tylko pokaz możliwości engine'u Valve, skierowany przede wszystkim do modderów i zachęcający ich do grzebania w silniku. Mówiąc wprost, programiści poszli na łatwiznę (czytaj: lenili się) i pozostawili oryginalne tekstury, modele postaci, broni itp., itd.. Nie przyszło im nawet do głowy, aby skorzystać z wydanego razem z "Blue-Shiftem" HD-Pack, który już wtedy poprawiał wygląd pukawek i napotkanych osób! Oczywiście podczas przechodzenia treningu i kampanii od razu widać co zostało zmienione (a co nie), no ale wybitnej różnicy pomiędzy "Half-Life" a "Half-Life: Source" tak naprawdę nie ma.

Spójrzmy więc dokładniej na to co zostało, a co nie zostało poprawione. Zacznijmy może od fizyki: jak wszyscy zapewne wiecie, w "Half-Life 2" odwzorowana była ona niemal idealnie, w remake'u co prawda jest lepiej niż było kiedyś, ale szału nie ma. Wiadomo, dodany został efekt rag-doll, dzięki któremu wrogowie zaliczają efektowny lot po wybuchu granatów, a dzięki wykorzystaniu kuszy możemy przybijać ich do ścian (tu muszę dodać, że kilka razy natrafiłem na bugi), ale to za mało. Przesuwanie skrzynek odbywa się na identycznych zasadach jak w pierwowzorze, tak samo ślizgają się flaki i rozlatują skrzynki. Mało tego, nawet rzucanie granatami czy podkładanie ładunków nie zostało poprawione! Fizyka jest tu więc dużym rozczarowaniem i nawet kilka poprawek nie zamaskuje tego, że twórcom nie chciało przyłożyć się do roboty. Grafika jak już wspomniałem wcześniej również rozczarowuje, ale fakt faktem, że "Half-Life: Source" wygląda lepiej niż oryginalna wersja: poprawione zostało cieniowanie (zwłaszcza postaci), dzięki czemu gra jest niekiedy mroczniejsza, woda wygląda wprost olśniewająco, niekiedy pojawiają się efekty odbicia na podłodze, ładniej wyglądają lasery i sypiące się iskry, lepiej wygląda również krew wylewająca się z wrogów, efekty dymne (chociaż w niektórych miejscach pozostawiono te z wersji oryginalnej) czy ślady na powierzchniach metalowych (na ścianach już niestety nie). W niektórych miejscach dodany został również HDR, chociaż jest on tu bardziej ciekawostką. Same etapy prezentują się lepiej również dzięki zastosowaniu nowych teł, zmian w oświetleniu, dodaniu tu i ówdzie elementów 3D, a także zmian kilku tekstur. Niestety to zdecydowanie za mało, a sytuacji "Source'a" nie poprawia fakt, że antialiasing został chyba dodany dla jaj, ponieważ nawet na maksymalnych ustawieniach krawędzie są mocno postrzępione. Większą rolę odgrywa muzyka, którą poszerzono o kilka nowych kawałków, ale tak poza tym wszelkie dźwięki i głosy pozostały bez zmian. Sama rozgrywka za to wydaje się być bardziej dynamiczna a poziom trudności wyższy niż w oryginale. Być może wynika to z faktu, że silnik Source zapewnia wysoki poziom AI, no ale już w "Half-Life" sztuczna inteligencja była znakomita więc nawet ciężko być pewnym.

1998 czy 2004?

I oto cały "Half-Life: Source": średnia konwersja genialnej strzelanki. Pozbawiona multiplayera i wsparcia modów, nie dająca możliwości uruchomienia oficjalnych dodatków, lepsza pod względem graficznym, ale nie na tyle, aby sprzedawać ją jako osobny tytuł. Wiadomo, że jeśli ktoś nigdy w "Half-Life'a" nie grał, a widok starszych gier przyprawia go o odruchy wymiotne - lepiej już jakby sięgnął po "Source'a" i chociaż liznął ten legendarny tytuł. Taka osoba nie ma wprawdzie co liczyć na fajerwerki, no ale lepszy rydz niż nic, co nie? Jeśli natomiast posiadacie "Half-Life" z 1998 roku, to naprawdę szkoda pieniędzy na zapoznanie się z remake'iem - oryginał zapewni wam dużo więcej radochy, a i pewnie da się znaleźć jakiś dodatek poprawiający to i owo. Nie miałbym nic przeciwko temu, aby "Source" był dostępny jako darmowy add-on dla posiadaczy oryginalnego "HL2" - byłby to naprawdę miły prezent. No ale sprzedawanie go po takiej cenie? To już lepiej poczekać na "Black Mesę", a więc totalną konwersję "Half-Life", zmieniającą wszystko, co tylko się da. Trailer wygląda wprost rewelacyjnie i chociaż mod ten tworzony jest już jakiś czas (a samego końca prac nie widać), to i tak zalecam cierpliwość. Na pewno fani stworzą coś, czego prędko nie zapomnimy.

PS. Część screenów posiada swoje odpowiedniki w profilu oryginalnego "Half-Life'a", dzięki czemu sami będziecie mogli zobaczyć różnice pomiędzy obydwoma tytułami.