Spider-Man 3 (PC)

Jeżeli ktoś przed rokiem 1962 powiedziałby, że chciałby jak pająk bujać się na pajęczynie między budynkami, chodzić po ścianach i jednocześnie walczyć z wrogami społeczeństwa, prawdopodobnie trafiłby do pokoju bez klamek. Ale wystarczył genialny pomysł Stana Lee, aby Peter Parker biegający w czerwono-niebieskiej pidżamie stał się elementem kultury masowej. Czy gra o człowieku-pająku z numerkiem 3 w tytule to tylko kolejna próba zarobienia Benjaminów kosztem fanów?
Mimo, że gier o przygodach młodego Parkera było więcej, to na PC (nie licząc późniejszego Friend of Foe)pojawiły się tylko te oparte na filmach. Na szczęście nie można powiedzieć, że posiadacze blaszaków dużo stracili. Od razu mogę powiedzieć, że recenzowana gra jest najlepszą z serii, co niestety świadczy raczej źle o reszcie serii.

Latający Nico Bellic

Nie ma najmniejszych wątpliwości, że kolejne gry z serii dążyły do jak największej swobody, wzorowanej głównie na prekursorze rozgrywki tego typu, czyli GTA. Mimo tego, że w grze wzorowanej na pierwszym filmie z serii niektóre z elementów gameplayu zostały rozwiązane bardziej realistycznie (np. huśtanie się na pajęczynie) to jednak największą dowolnością przemierzania miasta cechuje się właśnie "trójka". Pozwala nawet na jazdę samochodem! Co prawda na dachu, ale kto by tam zwracał uwagę na takie drobne szczegóły.
System brnięcia przez "zawiłości" fabuły także przypomina GTA. Mimo, że celem gry jest zwalczenie naczelnego złoczyńcy, a więc skończenie głównego wątku fabularnego, to w każdej chwili możemy sobie odpuścić, aby wykonać misje poboczne lub po prostu rozprostować 8 nóg na wycieczce krajoznawczej.

Nawet takim życiem rządzi rutyna?

Skoro jesteśmy już przy misjach, to warto szerzej omówić ten temat. Misje główne, które posuwają akcję gry do przodu, są zrobione w miarę poprawnie. Nie są trudne, ale też nie stoją na poziomie gier o Kubusiu Puchatku. Checkpointy są rozmieszczone akurat tam, gdzie powinny, więc rzadko doznajemy frustracji po zawaleniu walki czy quick time events. Te nie są specjalnie różnorodne, bo jeżeli obrać je z drobnych szczegółów, to praktycznie cały czas robimy to samo, zmienia się tylko lokacja. Ale że podobnie jak w GTA zdecydowaną większość (jeżeli liczyć czas na nie poświęcony) stanowią misje poboczne, to one powinny dostarczać najwięcej zabawy. Czy rzeczywiście tak jest? I tak i nie. Są one zróżnicowane i niektóre z nich są naprawdę dziwne (bo jak inaczej nazwać zadanie polegające na wykonywaniu kursów taksówką? Niosąc ją!), to nawet te najbardziej odjechane nudzą się, kiedy wykonuje się je po raz 20. Tak, jeżeli marzy nam się 100%, to będziemy musieli trochę się pomęczyć. Sytuację ratuje, choć nie do końca, fakt, że w nagrodę za wykonanie zadania dostajemy nagrodę w postaci nowych ciosów lub akrobacji. Niby to dobrze, ale tak naprawdę grę da się ukończyć z podstawowym wachlarzem ciosów. Bo po co parać się wykonywaniem kombosów, skoro niekontrolowane naparzanie w obydwa przyciski myszy jest łatwiejsze, a co dziwne, SKUTECZNIEJSZE?

Mów mi jeszcze?

Żeby nie było, najnowsza produkcja ze stajni Activision z pająkiem w roli głównej ma kilka innowacji, przynajmniej w stosunku do poprzednich gier z serii. Jedną z nich są wspomniane wcześniej quick time events, czyli minigierki polegające na wciskaniu w odpowiednim czasie wyświetlających się na ekranie klawiszy czy przycisków. Pełne ich są etapy zręcznościowe oraz walki z bossami, których (w przeciwieństwie do filmowej trójki) jest cała dziesiątka. Na czarnej liście Parkera tym razem figurują: Harry, The Lizard, Kraven, Mega Lizard, Vampire, Shirek, Sandman, Mad Bomber, Mega Sandman i na deser obleśny i wredny Venom.
Drugą znaczną zmianą jest wprowadzenie tzw. Bullet Time, czyli spowolnienia czasu, który znamy chociażby (jeśli pozostać przy grach) z Maxa Payne'a czy Strangehold. Uaktywniamy go, podobnie jak w powyższych produktach, w dowolnym momencie za pomocą jednego klawisza. Pozwala on na bardziej efektowne akrobacje, mocniejsze ciosy czy unikanie kul i ataków przeciwników.

Techniczne rozterki pajęczaków

Co można powiedzieć o oprawie audiowizualnej gry? Jest dobra. Na szkolną czwórkę. Nie poraża kunsztem wykonania, ale sprawia miłe pierwsze wrażenie i nie odstrasza do samego końca gry. Oczywiście nie mogło się odbyć bez paru większych i mniejszych potknięć, o których za chwilę. Oprawa dźwiękowa jest prawie niezauważalna, lecz w pozytywnym zdarzeniu - nie poraża bębenków i jest integralną częścią klimatu gry. Głosy aktorów stoją na wysokim poziomie, pewnie dlatego, że w większości są podkładane przez aktorów odgrywających te same role w filmie. O oprawie graficznej warto powiedzieć nieco więcej. Teoretycznie na wszystkich platformach nowej generacji (do których zaliczamy także PC) miała być stricte next-genowa. I owszem jest. Ale jeżeli ktoś miał okazję na własne oczy porównać wersje PC i PS3, to z pewnością odniesie wrażenie, że next-gen "blaszkowy" jest jakby niedorobiony. Słabe tekstury klocowatych budynków, mało zróżnicowane stroje przechodniów, nie mówiąc już o autach (dlaczego taksówki stanowią 90% nowojorskich pojazdów?) czy kanałach pod miastem (zdają się być generowane losowo niczym w Hellgate). A skoro grafika jest nie najlepsza, to dlaczego na pudełku widnieją tak kosmiczne wymagania sprzętowe? Tego nie wiedzą nawet najstarsi Indianie. Praca kamery także nie należy do najlepszych, ale do tego zdążyły nas przyzwyczaić dziesiątki konwersji z konsol.

Summa summarum

Czy Spider-Man 3 to gra, którą można polecić z czystym sumieniem? I tak i nie. Wszyscy fani pająka powinni ją kupować w ciemno, nie ma wątpliwości. I tak to zrobią. Ale jeżeli szukasz po prostu odprężającej rozgrywki za 70 zł, to znajdziesz niemało lepszych produkcji.
Ktoś kiedyś powiedział, że ta część przygód Petera Parkera jest jak kobieta wyzwolona. Jeżeli nie masz innej opcji, to za 70zł chętnie ją odwiedzisz, będziesz się dobrze bawił, ale prawdopodobnie skończysz i nigdy do niej nie wrócisz.