Cities in Motion (PC)

Miewałem już swoje przygody z transportem publicznym, i to nie tylko podczas grania w Traffic Giant. Jako osoba mieszkająca obecnie na kompletnym odludziu zwykłe dostanie się do miasta zabiera mi około godziny. Poczułem się więc ukontentowany otrzymując w ręce kopię Cities in Motion. Nareszcie będę mógł się odegrać na mieszkańcach metropolii, dewastując ich sieci transportu publicznego! ... Chwila, to ja tu mam budować działające linie? Ech. No cóż. Tymczasem zobaczmy co takiego Miasta w Ruchu mają do zaoferowania.

Cities in Motion to pierwsze dziecko studia Colossal Order, które, wedle opisu na ich stronie ma "skupiać się na tworzeniu nietuzinkowych strategii". W tym celu sięgnęli za rzekę wspomnień i przywołali do życia dawno wymarły gatunek tycoonów, czyli gier ekonomicznych. W omawianym tytule otrzymamy możliwość ułatwienia życia mieszkańców Berlina, Amsterdamu, Helsinek i Wiednia za pomocą lepiej lub gorzej przemyślanych linii autobusów, tramwajów, metra, tramwajów wodnych, a nawet helikopterów. I to wszystko na przestrzeni stu lat, podczas których zaobserwujemy jak zmieniały się miasta i stopniowo dawany nam będzie dostęp do nowych technologii.

Zacznijmy od omówienia trybów rozgrywki. Pierwszy i najważniejszy to tryb scenariusza, gdzie zostaniemy zabrani na wyprawę przez kilka miast, w których pozostawimy swój ślad - działającą sieć transportu. W grze mamy pakiet dwunastu scenariuszy, który pozwoli nam działać na terenie wspomnianych czterech metropolii. Kiedy już zaliczymy je wszystkie pozostaje tryb Sandbox, w którym wybieramy sobie miasto, epokę, oraz warunki startowe, a następnie możemy robić wszystko. Gdy znudzą się nam już standardowe lokacje, z Internetu bez problemu można pobrać fanowskie mapki, lub też zrobić jakąś samemu korzystając z wbudowanego edytora.

Głównym celem jest przede wszystkim zysk. Żeby był profit ludzie muszą korzystać z naszych usług. Żebyśmy w ogóle musieli mówić o usługach, muszą działać linie. Tu pyknę sobie przystanek, tam drugi, gdzie indziej kolejny, wszystko połączymy jedną linią i poczekamy na zyski. No, w rzeczywistości nie jest to tak proste. Właściwe rozplanowanie tras którymi mamy zamiar puścić naszą flotę jest prawdziwą zagadką, do rozwiązania której będziemy potrzebować wielu prób, oraz jeszcze większej ilości błędów. Z czasem robimy się w tej sztuce coraz lepsi, ale pierwsze minuty z grą są naprawdę trudne, chyba że ktoś jest miłośnikiem transportu publicznego.

Żadna ilość doświadczenia nie pomoże nam jednak w budowaniu szyn tramwajowych i tras metra, bo jest to zwyczajnie piekielnie niewygodne i czasochłonne. O ile sieci tramwajowe da się jakoś zrobić za pomocą kilkudziesięciu kliknięć-i-przeciągnięć, to metro jest prawdziwym wrzodem na tyłku. Mamy trzy poziomy budowy podziemnej, a żaden z deweloperów nie wpadł na to by pozwolić na łączenie ich ze sobą, więc jeżeli chcecie kopać w dół, przygotujcie się na częste korzystanie z opcji buldożera. Prawdziwym problemem jest jednak podwyższone metro. Przypomina to budowanie kolejki górskiej na polu minowym. Wydaje się nam, że planowana linia przebiegnie bez problemu, ale nagle okazuje się, że a to nie da się postawić stacji tam gdzie chcemy, a to trasa napotka jakąś lampę uliczną i zmieni bieg, lub coś będzie za wysoko/nisko. Szykujcie się na sporo poprawek, z których każda to stracone pieniądze - a w tej grze nigdy nie ma ich zbyt wiele.

Omawiany tytuł przepełniony jest też mniejszymi i większymi absurdami. Z początku miałem niesamowite problemy z jedną linią autobusową. Pomimo wpuszczenia pięćdziesięciu autobusów na przestrzeni dwudziestu przystanków, na niektórych stopach zbierało się kilkadziesiąt, lub nawet powyżej stu osób. Rozwiązanie było skrajnie dziwne - po narzuceniu iście drakońskich opłat, liczba pasażerów prawie w ogóle nie spadła, ale ja byłem w stanie doić z nich pieniądze. Zdążyłem zwiększyć cenę biletów autobusowych sześciokrotnie zanim przystanki zaczęły gościć akceptowalne liczby osób. Ja zaś w tym momencie zgarniałem już tyle kasy, że mógłbym obudować całe miasto pajęczyną metra a'la Moskwa. Żeby było zabawniej, pomimo tych kwot mieszkańcy byli zadowoleni z usług i chwalili mnie za niskie ceny biletów!

Gdyby ostatecznym celem gry było tylko stopniowe pokrywanie miasta skomplikowaną siecią autobusów, tramwajów i innych cudów, to chyba nie tylko ja uschnąłbym z nudów. Każdy ze scenariuszy w trakcie rozgrywki rzuci nam pod nogi kilka misji. Niektóre są obowiązkowe do zaliczenia, a inne to źródło kasy, szacunku opinii publicznej, czy po prostu pomysły na dobre trasy. Jak wiadomo - dodatkowy grosz nigdy nie zaszkodzi, więc wypełnianie misji ma swoje zalety. Sama gra ma też w miarę rozbudowany element ekonomiczny. Musimy dbać o koszta utrzymania sprzętu, pensje pracownicze, koszty biletów, oraz różne inne rzeczy. Przy okazji mamy dostęp do wykresów ekonomicznych miasta, szczegółowych informacji dotyczących firmy, czy corocznych raportów finansowych, ale przeciętny gracz (czytaj - ja) może to z powodzeniem pominąć i zaliczać scenariusze bez przeszkód.

Prawdziwi zboczeńcy tycoonowi mogą też nanieść sobie specjalne filtry na mapę miasta, pokazujące zagęszczenie ludności, miejsc pracy, zakorkowanie ulic, czy inne bzdety, lecz korzystanie z tego jest naprawdę niepotrzebne. Nie, nie chodzi o to, że nie jestem w stanie tego ogarnąć - to po prostu nie działa, oraz w większości przypadków jest niepotrzebne. System ten działa tylko w teorii i jest zbyt chaotyczny.
Kiedy już uporamy się z natłokiem pasażerów, gra obnaża przed nami jeden ze swoich większych problemów - brak prawdziwego wyzwania. Otrzymujemy od czasu do czasu te misje, ale brak tutaj jakiegoś nemezis w postaci rywala walczącego z nami o pieniądze mieszczan. Natomiast jedna rzecz która naprawdę napsuła mi krwi w Cities in Motion to paskudnie niewygodny interfejs. Jest on zbyt przestarzały, zbyt niemodyfikowalny, zbyt nieprzemyślany. Mamy łatwy dostęp do tak bezużytecznych danych jak zużycie energii przez tramwaje, a brakuje innych, bardziej przydatnych rzeczy. Co gorsze, kiedy już ustawimy sobie na widoku wszystko czego tak naprawdę potrzebujemy by móc na bieżąco zarządzać firmą, widok miasta jest prawie całkowicie przysłonięty.

Podsumowując, produkcja studia Colossal Order nie jest do końca doszlifowanym produktem. Co prawda możliwość puszczenia w ruch linii i doglądanie tego, jak sobie radzą przynosi pewną satysfakcję której próżno szukać w innych tytułach. Grafika jest naprawdę dobrze wykonana, miasta są szczegółowe i tętniące życiem, ale optymalizacja nieco kuleje. Zaliczenie wszystkich scenariuszy zajmie nam sporo czasu, lecz nie jest to najlepsza rozrywka na świecie. Dorzuć do tego kilka nielogicznych, bądź upierdliwych problemów i otrzymujesz tytuł który ostatecznie spodoba się tylko naprawdę wąskiej grupie osób. Cities in Motion zdecydowanie nie zrobi z nikogo fana symulacji, a przynajmniej ze mną mu się nie udało.