Legio (PC)

O Legio dowiedziałem się – jak to zwykle bywa – przypadkiem. Pierwsze informacje o tej produkcji były dosyć interesujące, zwłaszcza, że za wydanie dzieła Ice Game Studios zabrał się ceniony przeze mnie Paradox Interactive. Kilka dni temu Legio ujrzało światło dzienne, a ja z miejsca postanowiłem sprawdzić ten tytuł. Czy było warto wydawać nań niespełna 10 euro?

OsaX Nymloth

Na początek zajmijmy się tym, czym w ogóle rzeczone Legio jest – w skrócie, wyobraźcie sobie podrasowaną wersję szachów, podlejcie to sosem fantasy oraz pewną dawką groteski, a otrzymacie mniej więcej to, czym jest rzeczony tytuł. Fabuła gry obraca się wokół dwójki bliżniaczego rodzeństwa, które każdy spór (a tych nie brakuje) rozwiązuje za pomocą partyjki starożytnej gry, jaką jest właśnie Legio. Ta wygląda jak wspomniane chwilę wcześniej szachy, z tą różnicą, że gracze sami wybierają 'pionki' z dostępnej puli, a zamiast gońców i wież mamy rozmaite bestie.

Gra oferuje trzy tryby gry i garstkę opcji, pośród których za najciekawszą uchodzi zmiana rozdzielczości. Pojedynczy gracz może rozegrać partyjkę przeciwko sterowanemu przez komputer przeciwnikowi, a mając pod ręką jakieś towarzystwo można posiedzieć przy 'gorących pośladkach', czyli potyczce dla dwóch graczy na jednej maszynie. Entuzjaści zaś zainteresują się opcją gry sieciowej, która jest zdecydowanie najciekawszym elementem gry. Jak wygląda przykładowa rozgrywka? Na przykładzie gry solo, gracz rozpoczyna od wyboru dostępnych jednostek, z którymi przystąpi do batalii w pierwszej, stałej lokacji jaką jest most zwodzony. Pionki różnią się kosztem ich wystawienia oraz maksymalną ilością, którą można desygnować do boju w czasie całej sesji. Następnie rozmieszcza się swoje wojska po 'szachownicy' oraz wybiera lokację spośród grona różnych lochów – tam odbędzie się druga część potyczki w razie porażki – po czym następuje samo starcie.



To zaś wygląda jak typowa gra planszowa – każdy pionek ma swój własny zasięg, w ramach którego może się poruszać w swojej turze, jednostki różnią się wskaźnikami ataku, obrony oraz możliwościami specjalnymi. Te ostatnie z pewnością są ważne w kontekście 'masterowania' gry – mag specjalizuje się w ataku obszarowym, a swojego zabójcę w akcie zemsty zamieni w żabę, łucznicy szyją z dystansu, a zabójca potrafi stać się niewidzialny. Standard, który nie zaskoczy nikogo zaznajomionego chociażby z najbardziej popularną fantastyką. Same wojska potrafią wykonać kilka podstawowych czynności, czyli: przemieścić się, atakować (tutaj pojawia się pewien dynamizm, bowiem siła ataku zależy od tego, jak dobrze gracz przyceluje w specyficzną tarczę) lub bronić. Dosyć spore zdziwienie wywołuje brak opcji np. obrony jednostki stojącej za aktualnym wojakiem, co często i gęsto powoduje frustrację. Marudzić można również na fakt, że łucznicy nie potrafią strzelać nad plecami sojuszników i linię strzału potrafi im zablokować niemal każdy obiekt na mapie. Sama gra wygląda generalnie tak, że gracze przesuwają swoje pionki po planszy i biją przeciwnika, kiedy nadarzy się okazja. Trzeba więc analizować sytuację, mieć na oku zasięg poszczególnych żołdaków oraz neutralizować działania przeciwnika.

Brzmi nieźle? Niestety, tylko na papierze – wspomniany brak obrony jeszcze da się przebolec przy odpowiednio agresywnej taktyce, ale już ciężko przymknąć oko na fakt, że nawet na najłatwiejszym poziomie trudności komputer najzwyczajniej w świecie oszukuje. Co by się bowiem nie zrobiło przy wyborze wojska, AI dziwnym trafem zawsze dobierze sobie taki zestaw, który z reguły bez problemu poradzi sobie z atakiem gracza. Wystawię grupę łuczników i mur tarcz przed nimi – AI potraktuje ich magiem i brutalnym naporem wielgachnej bestii. Sam postawię na atak – przeciwnik powybija moje wolne jednostki z dystansu, uprzednio je 'zmiękczając' wściekłymi królikami. Owszem, wygrać można, ale niemiłe wrażenie pozostaje.

Lepiej sprawa ma się, kiedy gra się z żywym przeciwnikiem – to jednak jest fakt znany i tak oczywisty, że aż niewymagający jakiegokolwiek tłumaczenia. Nic w końcu nie zastąpi nieprzewidywalnego umysłu innego gracza, który może wymyślić taktykę, na którą AI by nigdy nie wpadło. Również szansę są zdecydowanie bardziej wyrównane, bowiem drugi gracz nie ma możliwości podglądu wojska swojego przeciwnika - dopóki nie będzie za późno. Jednakże podstawowym minusem walki sieciowej jest... trudność jej znalezienia. Strasznie ciężko jest odnaleźć w lobby jakiegokolwiek przeciwnika – pewnym rozwiązaniem jest umawianie się na potyczki poprzez np. oficjalne forum Legio, ale i ta opcja potrafi zawieść.



Jak zaś prezentuje się gra Ice Game Studios pod kątem technicznym? Cóż, jest biednie, brzydkawo i ogólnie szaro – czyli dokładnie tak, jak można by się spodziewać po grze indie. Modele jednostek są proste, tekstury rozmyte i niewyraźne, animacje drewniane, a efekty... w zasadzie to ich nie ma. Nieźle za to wyglądają miejscówki, które jednak i tak nie porażają bogactwem szczegółów – to po prostu trochę ładniejsze wydania szachownicy. Podobnie sprawa ma się z dźwiękami, gdzie na plus wybija się jedynie całkiem przyzwoita muzyka, aczkolwiek irytować potrafią niektóre odgłosy wydawane przez żołnierzy. Na szczęście, oprawa audiowizualna nie jest najważniejsza w tego typu produkcji – na plus można jednak zaliczyć fakt, że autorzy wykazali się wizjonerstwem i zaimplementowali w swojej produkcji opcję gry w 'speed mode'.

Podsumowując, ocena Legio nie jest przesadnie trudna – otrzymaliśmy tytuł, który może zainteresować miłośników strategicznego myślenia oraz fanów gier planszowych. Ciężko jednak nie odnieść wrażenia, że autorzy nie wykorzystali w pełni potencjału, który drzemał w ich pomyśle – brak opcji chociażby chronienia sojusznicej jednostki woła o pomstę do nieba, boli również brak jakiegoś zróżnicowania na planszach oraz – być może – innych trybów rozgrywki. Niestety, miast ciekawej pozycji godnej wyższej noty, otrzymaliśmy średniaka. Jeśli jednak masz ochotę na grę, która zapewni od kilku, do kilkunastu minut rozgrywki, a do tego lubisz planszówki, to możesz rozważyć wydanie tych niecałych 10 euro na Legio.