Portal (PC)

Decyzja o wydawaniu kolejnych odsłon Half-Life'a w postaci krótkich epizodów zdziwiła wielu graczy, a premiera pierwszego odcinka, który był oczywiście dobrą, ale bardzo krótką grą, skłoniła do myślenia, iż jednak nie był to najlepszy pomysł. Przy drugim epizodzie Valve zdecydowało się na tyleż nieoczekiwany, co genialnych ruch. Premierę miała nie tylko kolejna część przygód Gordona Freemana, ale cały zestaw produktów zwany Orange Box. W jego skład, poza długo oczekiwanym Team Fortress 2, wszedł jeden z bardziej innowacyjnych tytułów ostatnich lat - Portal.

Teraz myślisz portalami

Na pierwszy, bardzo pobieżny rzut oka Portal wygląda jak pierwszoosobowa strzelanka. Widok z oczu bohaterki i jakaś dziwna broń w rękach. Osoba, która wysnuje taki wniosek, pomyli się niczym delikwent skaczący po ciemku do pustego basenu. Tak naprawdę Portal jest zręcznościową grą logiczną, korzystającą ze znanego z Half-Life 2 silnika Source i z akcją ukazywaną z perspektywy pierwszej osoby.

Zadaniem gracza jest pokonywanie serii zróżnicowanych pomieszczeń testowych umieszczonych w podziemnym kompleksie badawczym. Podstawowym narzędziem wykorzystywanym do tego celu jest Portal Gun, czyli dziwny, czarno-biały aparat, który umożliwia umieszczanie dwóch portali na płaskich, równych powierzchniach. Jeśli wejdziemy do jednego, wyjdziemy drugim i na odwrót.

I tak naprawdę to wszystko, ale sam pomysł pozwala na wiele kombinacji. Portale można umieszczać strzelając w ściany, podłogę oraz sufit, a więc nie ma problemu, aby podbiec do przejścia ustawionego na powierzchni pionowej i wylecieć z takiego, który znajduje się w pozycji poziomej. Gra nierzadko wymaga od nas generowania pędu, co osiągamy tworząc pętle. Oto przykład: musimy przeskoczyć pionową przeszkodę, więc umieszczamy jeden portal wysoko na przeciwległej ścianie, a drugi na podłodze. Następnie wskakujemy do tego na podłodze tak, aby wylecieć ze ściany i trafić prosto do tego samego portalu, do którego przed momentem skakaliśmy, ale przy drugim przelocie będziemy mieli już dostatecznie dużą szybkość wygenerowaną spadaniem, że przefruniemy ponad przeszkodą.

Brzmi to dość skomplikowanie, ale tak naprawdę podczas grania zasady te, bazujące na regułach, którymi rządzi się fizyka, okazują się bardzo łatwe do zrozumienia.

Zagadki urozmaicać będą pudła do przygniatania dużych przycisków, automatyczne działka wyłączające się kiedy je przewrócimy oraz energetyczne kule odbijające się od ścian, które przy użyciu portali będziemy nakierowywać na specjalne stacje, funkcjonujące jako dziurki od klucza. Sam Portal Gun pełni też funkcje uproszczonego Działa Grawitacyjnego znanego z Half-Life 2. Nie może co prawda przyciągać ani wyrzucać z dużą prędkością obiektów, ale można przy jego użyciu podnosić blisko znajdujące się obiekty, przenosić i upuszczać.

Wszystko to w połączeniu z podziałem ścian na takie, na których można i nie można umieszczać portali, oraz różnymi konfiguracjami statycznych i ruchomych platform umożliwiło twórcom skonstruowanie bardzo wielu interesujących zagadek logicznych.

Spójrz na świat po drugiej stronie portalu

Oprawa audiowizualna omawianego tytułu jest bardzo surowa. Proste, dość puste pomieszczenia testowe, sterylne modele działek, sześciennych pudełek oraz Portal Guna - wszystko to wywołuje wrażenie, że naprawdę uczestniczy się w jakimś chorym eksperymencie w roli myszy laboratoryjnej. Mimo to wiele pomieszczeń wygląda brudno, a nawet sprawia wrażenie uszkodzonych, co ma związek z samą opowieścią, ale o niej za chwilę.

Świetnie wykonane zostały portale, przez które nie tylko można się przenosić, ale też i zobaczyć co jest po drugiej stronie. Dzięki nim można spojrzeć na bohaterkę, w którą się wcielamy i zobaczyć, że jest to ubrana na pomarańczowo, bosa dziewczyna. Przede wszystkim jednak wrażenie robi technologia pozwalająca tworzyć wielokrotne obrazy kiedy umieścimy dwa przejścia naprzeciwko siebie i zajrzymy w niekończący się, osobliwy tunel. Ten sam silnik radzi sobie też świetnie z fizycznymi kolizjami obiektów, przelatujących przez portale.

Udźwiękowienie także jest surowe, ale absolutnie nie można odmówić mu jakości. Okazjonalnie pojawiająca się muzyka elektroniczna, w stylu podobnym do tej z Half-Life 2, tworzy ciekawy klimat, a przez cały czas towarzyszy nam nienaturalny, interesująco modulowany głos GLaDOS - kobiecej sztucznej inteligencji, która przeprowadza nas przez serię testów. I tak naprawdę te wypowiedzi, świetnie napisane oraz wykonane, tworzą najwięcej klimatu w Portalu. Mistrzowska jest też piosenka Still Alive Jonathana Coultona, która przy użyciu słodkiej formy i ponurej treści genialnie zamyka całą opowieść.

- Otwórz drzwi, GLaDOS.
- Obawiam się, że nie mogę tego zrobić Chell

Obok świetnej, pełnej zagadek rozgrywki Portal ma jeszcze jedną silną stronę. Jest nią klimatyczna opowieść, którą omawiany tytuł snuje w iście mistrzowskim stylu przy użyciu bardzo ograniczonych środków wyrazu.

Odgrywamy rolę niemej protagonistki o imieniu Chell, która budzi się w osobliwym ośrodku badawczym, a następnie zostaje poddana serii testów przez zdradzającą oznaki szaleństwa sztuczną inteligencję. W całym ośrodku nie ma innych ludzi, a wypełnione specyficznym, czarnym humorem, nienaturalne wypowiedzi nadzorującej badania GLaDOS tylko wzmacniają poczucie zagubienia i osamotnienia.

Protagonistce nie pozostaje nic innego jak pokonywać kolejne przeszkody, odkrywając różne wskazówki, sugerujące, co mogło się wydarzyć w zwiedzanym właśnie ośrodku badawczym firmy Aperture Science. Tak naprawdę fabuła jest jedynie lekko zarysowana, ale ciężki i jednocześnie surrealistycznie śmieszny klimat, który przy tym powstaje, jest gęsty i smakowity niczym miód.

Interesujące jest to, że zarówno Portal, jak i Half-Life 2: Episode Two sugerują współistnienie w tym samym świecie i podobnym czasie. Czy Chell ma szanse spotkać się z Gordonem Freemanem w przyszłości? Niewykluczone. Najpierw jednak musi ukończyć... Czy może raczej przeżyć serię testów. A na końcu podobno czeka na nią nagroda. Tort.

Tort jest kłamstwem

Niestety tort ten... tfu, to znaczy: tytuł ten ma dwie, połączone ze sobą, dość poważne wady. Przede wszystkim Portal jest grą bardzo krótką. Mnie udało się ją ukończyć w około 2 godziny i chociaż czas ten może być dla niektórych graczy nieco dłuższy, a obecność Steamowych osiągnięć oraz specjalnych, trudniejszych wersji niektórych poziomów potrafi nieco wydłużyć zabawę, to i tak wątpię, aby wiele osób spędziło nad omawianym produktem więcej niż 5 godzin.

Długość Portal wiąże się z czymś jeszcze. Tak naprawdę większość rozgrywki składa się z bardzo prostych zagadek, które uczą nas kolejnych mechanik gry, a kiedy łamigłówki nareszcie stają się trudniejsze docieramy do finału. Z tego powodu miłośnicy gier logicznych mogą poczuć się niezbyt usatysfakcjonowani, gdyż omawiany tytuł nie przetestuje tak naprawdę ich szarych komórek.

Nadal żywa

Portal jest tytułem innowacyjnym i interesującym, który przyciąga swoim klimatem oraz stylistyką, a do tego jest źródłem kilku popularnych do dziś, pomniejszych ikon popkultury - takich jak chociażby Wyważona Kostka Towarzysząca, czyli martwy sześcian z nadrukowanymi serduszkami, który jest tak zaprezentowany w grze, iż można się do niego w pewien sposób emocjonalnie przywiązać.

Koncept oraz zagadki są naprawdę świetne. Szkoda tylko, że zabawa trwa tak krótko i kończy się zanim się na dobre rozkręci. Właśnie za to Portal otrzymuje ode mnie ocenę 8 na 10.