Crazy Taxi (PC)

Konsole są znakomite do gier zręcznościowych – tutaj DreamCast kilka lat stanowił prawdziwą awangardę. Jakkolwiek przegrał rywalizację z silniejszym przeciwnikiem – PS2 – i tak zapisał się wieloma znakomitymi, prostymi pozycjami. Kilka z gier na niego dostępnych trafiło na PC a jedną z nich jest Crazy Taxi. Od razu mówię – akurat ta gra od wielu lat należy do moich ulubionych. Od czasu kiedy pierwszy raz w nią grałem (właśnie na DreamCaście) w salonie gier, a do dzisiaj czasem w nią gram dla rozrywki - moim zdaniem, każdy powinien w nią pograć.

Czemu od razu w tak pozytywnych barwach przedstawiam Crazy Taxi? To jedna z bardziej grywanych pozycji, właściwie nadająca się do natychmiastowego wejścia w świat gry i daniu graczowi wielkiej porcji czystej radości. Niby jest to samochodówka, ale tym razem bez ścigania się z rywalami. Gracz wciela się w postać taksówkarza, a właściwie jednego z czterech postaci do wyboru, który – lub która – musi zarobić jak najwięcej pieniędzy.

Reguła jest jedna – musisz dostarczyć klienta na miejsce w określonym czasie. Jak się do tego zabierzesz, twoja sprawa. Jednak, limit czasowy jest dość mocno napięty, przez co jazda na złamanie karku jest właściwie wskazana, ba, nawet okazuje się opłacalna, bo klienci są szczodrzy przy dawaniu napiwków szybkim kierowcom. Szalone gnanie przez ruch uliczny, przeróżne uliczki i skróty – to jest coś co lubię! Tytuł „Crazy Taxi” znakomicie oddaje sens samej gry, bo czeka was tutaj rzeczywiście szalona jazda bez trzymanki.

Do rozbijania się oddano graczowi dwa miasta. Oba słusznej wielkości, nieźle zaprojektowane, pełne różnych elementów, czy miejsc do nabijania napiwków, ogólnie – tętniące życiem. Pasażerów można znaleźć prawie wszędzie, najbardziej zaś bawią takie wstawki, jak oczekujący na taksówkę potencjalny pasażer... umieszczony gdzieś w wodzie... rzeczywiście, szybko złapie okazję... ;) Za to gwarantuje dobrze płatny kurs ;)

A, należy też wybrać, w jakiej formie się ścigamy, czy to na zasadzie „każdy klient dodaje trochę czasu”, czy też gramy w ściśle określonym czasie, np. 10 minut. Osobiście wolę opcję numer 1, ale dobrze, że twórcy uwzględnili takie szczegóły.

Poza jazdą zarobkową, są tu też inne formy rozgrywki, mianowicie, wykonywanie specjalnych zadań. Skok ze skoczni narciarskiej, rozbijanie balonów i podobne konkurencje nie brzmią zbyt poważnie, ale urozmaicają rozgrywkę. Co prawda część jest za trudna, ale to jakaś duża wada nie jest – to tylko opcjonalna forma rozrywki.

Na nic jednak byłyby takie urozmaicenia, gdyby model jazdy był zły. Na szczęście ten jest dobry, wyraźnie arcade’owy, i po prostu pasuje do stylu gry. Auto jest niezniszczalne, i dobrze, bo zwracanie uwagi na zniszczenia w takiej produkcji byłoby prawdziwym faux pas.
Akcja gry nie zwalnia nawet na chwilę, pędząc z zawrotną prędkością pomiędzy różnymi celami, akcje takie jak wyskoki, przebijanie się między pojazdami, są wysoko punktowane, a do tego wszystkiego dodano jeszcze wesołą muzyczkę i zachwycone zazwyczaj głosy klientów. Oczywiście, zaczynają szybko marudzić...

Obecnie, jedyną większą wadą jest fakt, że Crazy Taxi wizualnie się postarzała – bądź co bądź, już ponad dekada minęła od jej premiery. W efekcie mamy niezbyt szczegółowe...no, właściwie wszszystko. Na szczęscie, pędząc na złamanie karku, po prostu tego nie widać, nie ma czasu wzrócić na takie szczegóły uwagi. Cieszy za to dość dokładne oddanie różnych miejscówek. Po prawdzie, to jednak tak troszeczkę boli, jak człowiek przypomni sobie, że kiedyś to była najładniejsza gra, którą widział na Dreamcaście.

To naprawdę świetna gra! Daję jej dziewiątkę, polecam też wszystkim fanom niezobowiązujących gier – w swojej klasie Crazy Taxi naprawdę nie ma sobie zbyt wielu równych przeciwników. Pewnie rok-dwa po premierze dałbym jej nawet pełną 10-tkę, ale ząb czasu zrobił swoje. Czy jednak to jest takie ważne?