Tomb Raider: Legenda (PC)

Dzień 3429 mojej wędrówki...

Od niemalże 10 lat szukam i szukam, zwiedzam, odkrywam i poznaje. Jestem archeologiem, więc taka jest moja praca. Od roku 1996 kiedy to zaczęłam moją podróż wszystko szło jak po maśle. Moje badania miały się dobrze, a moja sława potrafiła przyćmić nie jednego znanego polityka czy aktora. Niestety sielanka szybko się skończyła i mimo, iż pracowałam dalej, moja popularność malała. Miałam wrażenie, że zamiast rozwijać cofam się do początków kariery. Na szczęście nadszedł tan dzień, w którym moja legenda znów odżyła. Ponownie znalazłam się na ustach wszystkich.

A zaczęło się to dość niewinnie, gdyż podczas moich poszukiwań w Boliwii przypadkowo odnalazłam miejsce bardzo bliskie mojemu sercu; w negatywnym tego słowa znaczeniu. Było to miejsce, w którym zginęła moja matka. Natychmiast w mojej głowie pojawiła się retrospekcja tego zdarzenia ze wszystkimi szczegółami. Wszystko spowodowane było zobaczeniem tego kręgu z wbitym mieczem, przez który moja matka nie jest już w naszym świecie. Jednakże po pewnym czasie zauważyłam, iż ten feralny miecz nie jest cały, lecz z pozostała z niego tylko rękojeść. Pamięć tamtych tragicznych zdarzeń zmotywowała mnie do poszukiwań kolejnych części miecza. Na moje nieszczęście nie ja jedna chciałam zdobyć resztę artefaktów. W grze liczył się jeszcze jeden mężczyzna ze swoją armią goryli. Nie działał fair, lecz nie dałam sobie łatwo w kaszę dmuchać i w końcowym rozrachunku to ja byłam górą.

Ale nie wyprzedzajmy faktów. Już na początku mojej misji spotkałam się z jego pomocnikami i nim samym. Zainteresowała mnie jednak osoby stojąca u jego boku. Na pierwszy rzut oka wyglądała niezmiernie podobnie do Amandy - koleżanki po fachu. Myśli te szybko wyszły mi z głowy, gdyż Amanda umarła w jednej z przeszukiwanych jaskiń. Czyżby przeżyła? Takie i inne pytania trzymały się w mojej głowie, lecz nie miałam w tym momencie wiele czasu na zastanawianie się, gdyż musiałam uporać się z nasłanymi na mnie mordercami. Po uporaniu się z tą sprawą niezwłocznie kontynuowałam poszukiwania. W czasie całej podróży zwiedziłam wiele krajów takich jak Japonia. Ghana, Anglia, Peru czy Kazachstan. Oprócz mojej codziennej pracy, czyli szukania, wyruszyłam na misję dyplomatyczne oraz walczyłam z wieloma przeciwnikami. Chociaż jestem kobietą nie boję się żadnych wyzwań. Na mojej drodze oprócz przeciwników w różnej postaci czekało również wiele zagadek do rozwiązania. Często były to problemy, w których musiałam wysilić swój zmysł spostrzegawczości i szybkiego kojarzenia faktów, natomiast z drugiej strony musiałam też uruchomić mój instynkt i przypomnieć sobie podstawowe zjawiska fizyczne. Niejednokrotnie też musiałam unikać niebezpiecznych pułapek takich jak przepaście, spadki, kolce, pale czy inne narzędzia mające na celu odstraszyć potencjalnych archeologów.

Czas teraz aby podzielić się wrażeniami estetycznymi z wyprawy. Przez cały ten okres widziałam piękne krajobrazy. Malownicze scenerie odległych krajów wyglądały fantastycznie. Czułam się jak w siódmym niebie. Wrażenia poprawiają również różnej maści dźwięki i odgłosy. Wiadomo, że w dzikich gęstwinach Boliwii czy Ghany można usłyszeć śpiew ptaków, szum wodospadów czy nawet mrożący krew w żyłach ryk geparda czy równie niebezpiecznego zwierzęcia. Niestety nie była to podróż w celu wypoczynkowym, toteż zwiedziłam też mroźne kazachstańskie bazy śnieżne czy niewyobrażalnie wysokie japońskie drapacze chmur. Cała wyprawa wciągnęła mnie tak, iż zwiększyłam wysiłki, przez co skończyła się ona niespodziewanie szybko. Szkoda, że nietrwała długo, lecz na pewno dzięki na nowo odzyskanej świetności niedługo wyruszę na kolejną niezapomnianą przygodę.