Painkiller (PC)

W czasach, gdy najbardziej znaną i rozchwytywaną polską grą jest Wiedźmin, zapominamy o innej, również bardzo dobrej, polskiej produkcji. Mowa tu o Painkillerze. Gra ta powstała w Warszawskim studiu People Can Fly (odpowiedzialnego za konwersję na platformę Windows TPS-a Gears of War) w roku 2004.

Wcielamy się w Daniela Garnera (niedogolonego gościa o niezbyt miłym wyrazie twarzy), który w wyniku wypadku ginie wraz z żoną. Niestety ona trafia do nieba ale dla niego wejście jest zamknięte. Jedynym sposobem, by znowu być ze swoją ukochaną, jest przebrnięcie przez hordy potworów i powstrzymanie planów króla piekieł. Sama fabuła, choć oryginalna, dawkowana jest w dość umiarkowany sposób, przez co nie trzeba sobie nią zajmować głowy. Sednem gry jest walka. W zasadzie to jedyna rzecz jaką tu robimy. Nie jest to w żadnym wypadku wada, gdyż walczy się bardzo dobrze i długo nie można ochłonąć po starciach. Żeby eksterminować wrogów trzeba mieć kilka "narzędzi" do tego przeznaczonych. W Painkillerze występuje ich pięć rodzajów, a każda z nich posiada tryb alternatywny, przez co liczba możliwości eliminacji wrogów wzrasta do 10. Podstawową bronią jest Painkiller - ostrza, idealnie nadające się do walki w zwarciu. Gdy wpadniesz z tym w tłum wrogów, najczęściej nie mają żadnych szans. Trybem alternatywnym jest wystrzelenie owych ostrzy na "świetlnej linie" dzięki czemu można przyciągać do siebie umarłych. Plusem tej pukawki jest brak nabojów do niej, przez co nigdy nam ich nie zabraknie. Inną bronią, która jest jednocześnie jedną z najbardziej rozpoznawalnych rzeczy w grze, jest kołkownica. Wystrzeliwuje ona kołek, który przyszpila wroga do ściany. Dodając do tego możliwość zabrania 200 punktów życia oraz granatnik, jako tryb alternatywny, robi się z niej najlepszy przyjaciel każdego gracza. Pozostałe bronie to strzelba, karabin maszynowy oraz Electro (razi wrogów elektrycznością). Każda posiada także własną amunicje, rozsianą po poziomie. Na szczęście jest jej pod dostatkiem i nie musimy martwić się, że zabraknie jej w najmniej odpowiednim momencie.

Mając już broń, można się wybrać przeciwko potworom z piekła rodem. Na każdym z poziomów występuje kilka rodzajów przeciwników. Nie różnią oni się wieloma czynnikami. Wyglądem pasują do atmosfery poziomów. Najczęściej wystarczy potraktować takiego delikwenta jednym czy dwoma strzałami i już po nim, lecz czasami zdarza się że np. wróg chowa się za tarczą i w żaden sposób z przodu go nie załatwimy. Trzeba w takim wypadku spróbować zajść go od tyłu i wtedy nie ma najmniejszych szans. Występują także tacy, którzy potrafią do nas strzelać. Na każdym z poziomów występuje ich najczęściej kilka setek. Nie atakują nas wszystkie od razu lecz materializują się co jakiś czas w określonym miejscu. Nie są zbytnio inteligentni, najczęściej po prostu biegną na nas nie zwracając uwagi na to, że za chwile ich zabijemy. Czasami zdarza się że jakiś podejdzie od boku lub z tyłu, lecz są to sporadyczne przypadki. Po zabiciu każdego przeciwnika, pojawia się po nim dusza, którą możemy zebrać. Po zebraniu 66 przechodzimy w tryb demona. Świat staje się czarno-biały, a wrogowie są wyróżnieni na czerwono. W tym trybie wystarczy jeden strzał by pokonać prawie każdego przeciwnika. Wyjątkowym rodzajem potworów są bossowie, z którymi walczymy na końcu każdego aktu w grze (zabawa podzielona jest na 5 aktów, po kilka poziomów na każdy z nich). Są to walki długie, gdyż wróg jest zazwyczaj większy i silniejszy. By móc ich pokonać trzeba znaleźć ich słaby punkt. Pod koniec niektórych poziomów spotykamy mini-bossów - większe potwory wrażliwe na zwykłą broń.

"Aren", na których walczymy, jest ponad 20. Są to m.in. ośnieżony most, katakumby, miasto, wariatkowo. Każdy poziom jest oryginalny i posiada własny klimat. Są one do bólu liniowe lecz podczas gry nie zauważa się tego. Są ciekawie zbudowane i sprawiają, że można zagłębić się w grze. Wiele elementów można rozwalić - np. beczki, które po strzale, wybuchają, rozwalając daszek nad nimi. Plusem są poukrywane na każdym etapie artefakty, które dodają duże ilości złota (złoto daje możliwość kupowania kart tarota).

Wspomniane karty tarota, to bonusy możliwe do zdobycia po ukończeniu każdego z poziomów. Nie jest to takie proste, jak się wydaje. By móc taką kartę zdobyć, trzeba wypełnić warunek, jaki stawia gra. Raz będzie to zabicie wszystkich potworów, innym razem znalezienie wszystkich artefaktów. Gdy się już takie karty zdobędzie, można je zakupić za złoto zdobyte w grze. Dzielą się one na dwa rodzaje złote i srebrne. Złote (max. można użyć 3 za jednym razem) zwiększają możliwości Daniela, lecz można użyć ich tylko raz na poziom. Srebrne (max. 2 za jednym razem) zwiększają te możliwości przez cały etap.

Cała gra jest utrzymana niekiedy w gotyckim, ale na pewno w satanistycznym klimacie. Na ścianach widać "diabelskie" napisy oraz pentagramy. Grafika, mimo że sprzed kilku lat, nadal trzyma poziom. Wszystko jest mroczne i tajemnicze. Klimat bardzo dobrze uzupełnia muzyka (metal i hard rock). Przeciwnicy wydają bliżej nieokreślone dźwięki, lecz to nie może dziwić - w końcu to umarli. W niektórych momentach można się przerazić.

Kończąc, gra, mimo swojego wieku, nadal trzyma bardzo dobry, światowy poziom. Mogą o tym świadczyć wysokie oceny zagranicznych mediów oraz wiele turniejów w tę grę. Bardzo dobrze nadaje się do zrelaksowania pomiędzy graniem w tytuły, wymagające większej aktywności umysłowej, gdyż nie oszukujmy się - jedynym zadaniem w tej grze jest parcie do przodu przez kolejne tłumy wrogów.