Chronicles of Mystery: Drzewo Życia (PC)

Chronicles of Mystery: Rytuał Skorpiona został przyjęty przez graczy z umiarkowanym entuzjazmem. Zewsząd pojawiały się głosy, że gra jest za krótka, za łatwa, fabuła jest do kitu, a w grafice coś tam niedomaga. Ekipa z City Interactive musiała wziąć sobie do serca to zbiorowe marudzenie. Chronicles of Mystery: Drzewo życia, choć niepozbawione wad, jest zdecydowanie krokiem naprzód względem poprzedniczki.

Mija jakiś czas od dramatycznych wydarzeń znanych z „jedynki”. Sylvie Leroux - nasza stara znajoma z wyraźnie korzystniejszym imagem – rzuca się w wir pracy. Tym razem jej archeologiczna pasja zaprowadzi ją do Bretanii, gdzie będzie musiała rozwikłać tajemnicę szesnastowiecznego kufra. Szybko okaże się, że kryje on zapiski konkwistadora wraz z mapą prowadzącą do tytułowego drzewa życia. Oczywiście sporo osób będzie chciało położyć łapę na takim skarbie. Jednym z nich jest hrabia Saint-Germain, którego intencje nie są jasne. Do tego dochodzi jeszcze tajemnicze bractwo, skrywające twarze za karnawałowymi maskami. Nie cofną się przed niczym, byle tylko osiągnąć swój cel - nawet za cenę ludzkiego życia. Sylvie będzie musiała przemierzyć między innymi Wenecję, Kair i Gibraltar, nim uda jej się doprowadzić sprawę do końca. Na szczęście na swojej drodze spotka wiele postaci chętnych do pomocy. Za drobną przysługą oczywiście...

Fabuła drugiej części Chronicles of Mystery to zlepek ogranych klisz kina przygodowego: mapa prowadząca do skarbu, sekretne bractwo „tych złych”, amnezja bohatera, nawiązania do mitu o Atlantydzie czy też poszukiwanie nieśmiertelności. O dziwo jednak ten miszmasz łyka się nader gładko i przetrawia bez większej zgagi. Znajdzie się co prawda parę idiotyzmów i nielogiczności, których da się uczepić, ale przecież nie o stuprocentowy realizm chodzi w produkcjach z tego gatunku. Najważniejsze jest przecież zapewnienie dobrej zabawy. A z tego zadania gra wywiązuje się całkiem nieźle.

To samo, ale lepiej

W kwestii interfejsu, poza drobną kosmetyką, nie zmieniło się praktycznie nic. Na dole ekranu mamy pasek ekwipunku, a po jego prawej stronie ikonkę podpowiedzi, która podświetla wszystkie miejsca interakcji na ekranie. Przydaje się, gdy zaczynamy z różnych względów wątpić w nasze umiejętności percepcji. Poziom trudności rośnie wraz z postępami w grze. Na początku nie powinno być żadnych problemów z pchnięciem akcji do przodu - jest tak prosto, że aż banalnie. Później na szczęście robi się trochę trudniej, a zadania stają się bardziej wymagające. Większość z nich opiera się na schemacie: przynieś, wynieś, pozamiataj (dosłownie!). Umiejętne łączenie i używanie przedmiotów oraz prowadzenie rozmów z odpowiednimi osobistościami to klucz do sukcesu. Oprócz tego znajdzie się kilka zagadek bardziej „manualnych” - układanie puzzli, różne przekładanki, tworzenie mikstur. W sumie standard, ale czasem trafi się jakaś innowacyjna perełka w rodzaju wyznaczania kursu sterowca. Nie podobała mi się za to gra w kości, którą przyjdzie nam rozegrać w Kairze. Co to za zagadka, jeśli opiera się ona praktycznie w całości na szczęściu?

W Drzewie życia zmierzymy się z kilkoma czasówkami, a jedna z nich może się nawet skończyć dla nas tragicznie. Na szczęście, gra wykonuje autozapis, nim sytuacja stanie się naprawdę gorąca. I chwała jej za to, gdyż sądzę, że gracza czeka minimum jedna czy dwie powtórki.

Oczy zakłuje

W porównaniu do poprzednich przygód Sylvie, grafika prezentuje się lepiej. Tła zyskały na szczegółach oraz ruchomych elementach i niewiele można im zarzucić. Przydałoby się jednak małe dopracowanie – krzaki na pierwszym planie wiatr targa tak, że prawie wyrywa je z korzeniami, a zarośla trzy metry dalej, na drugim planie, są jak z betonu. Wygląda to lekko kuriozalnie.

Trójwymiarowe postacie wyglądają przyzwoicie, chociaż hrabia Saint-Germain z jakiś dziwnych względów nie używa aparatu gębowego podczas rozmowy. A jeśli już o rozmowach mowa, to cała komunikacja niewerbalna bohaterów woła o pomstę do nieba. Wytrząchają się na wszystkie strony, jakby podżerały ich jakieś wredne owsiki. Ogólnie animacja wypada dość blado. Cieszy za to, że przerywniki filmowe nie są już tak toporne, jak wcześniej.

Warstwa dźwiękowa jest jak najbardziej w porządku. Melodie nie zapadają może specjalnie w pamięć, ale jako tło naszych przygód sprawdzają się bardzo dobrze. Podobnie głosy postaci - nie jest źle, choć niekiedy aktorzy mogliby mniej okazywać swe zblazowanie. I może się czepiam, ale czcionka użyta w grze drażniła mój zmysł estetyczny. Jakieś te litery takie nierówne.

Chronicles of Mystery: Drzewo życia pewnie nie zawojuje świata i okolic, ale pozostaje naprawdę solidną grą, przy której można miło spędzić czas. Do tego jest niemal dwa razy dłuższa niż pierwsza część. City Interactive produkuje coraz lepsze przygodówki. Trzymam kciuki za ich kolejne dzieła!