Serious Sam HD: The First Encounter (PC)

Zaczyna się jak przed laty. Spowite burzowymi chmurami niebo ciemnieje, złakniony pustynny piach spija grube krople deszczu. Słychać werble i w końcu, w akompaniamencie błyskawic, pojawia się on.

Eugeniusz Siekiera

Dalej też jest podobnie. Pierwszy gnat, pierwszy wróg, pierwszy trup. Kwadrans później stos poległych sięga gwiazd, a ty czujesz się, jakbyś wrócił do domu po bardzo długiej podróży. Kto by pomyślał, że tytuł tworzony początkowo jako tech-demo silnika graficznego stanie się jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek wśród FPS-ów, a postać błaznującego, bezkompromisowego Poważnego Sama zdoła nawet przyćmić dogasającą legendę wielkiego Duke'a.

Recenzowany dziś tytuł to remake hitu z 2001 roku. Remake, w którym zmiany dotknęły jedynie oprawy graficznej. Program pracuje w oparciu o najnowszą odsłonę "poważnego" silnika, czyli Serious Engine 3, który zostanie wykorzystany w nadchodzącej, pełnoprawnej kontynuacji serii. Oczywiście, nie ma się co czarować, Serious Sam HD to tylko ładniejsze efekty (wybuchy, wystrzały etc.), bardziej dopracowane cienie, podmienione tekstury oraz odpowiednio uwspółcześnione modele broni i przeciwników. Zmienił się również HUD - stary kobylasty został zastąpiony przez mniejszy i bardziej czytelny. By docenić wprowadzone zmiany, warto odpalić dla porównania pierwotną wersję, bowiem ludzka pamięć bywa zawodna i często zakrzywia obraz rzeczywistości. Tak też było w tym przypadku. Choć oryginał utkwił mi w głowie jako gra z fantastyczną oprawą, dziś ten dawny blask zachował się jedynie w zamglonych wspomnieniach, nie do końca zgodnych ze stanem faktycznym.

Pomijając jednak zwyczajną kosmetykę, to wciąż ten sam tytuł, co przed laty. Pod względem konstrukcyjnym mapy zostały nietknięte, więc razić może nietypowa jak na dzisiejsze standardy surowość otoczenia. To, co kiedyś wywoływało niemy zachwyt, dziś kłuje w oczy pewnego rodzaju topornością.

Tyle że nie o grafikę w tym przypadku chodzi. Serious Sam to modelowy przykład relaksatora, w którym liczy się tempo akcji, refleks i galopujące stada potworów. Trudno o prostszą mechanikę zabawy - na szczęście na przekór tytułowi, projekt chłopaków z Croteam nigdy nie udawał czegoś poważnego. To banalna w założeniach, absurdalna, momentami wręcz komiczna jatka z kosmicznym ścierwem w egzotycznych plenerach egipskich piramid i świątyń. Niby podobnych tworów było od metra (jak chociażby rodzimy Painkiller, by daleko nie szukać), ale mimo wszystko w swojej kategorii wagowej Serious Sam wciąż pozostaje liderem, chociażby z uwagi na epickość samych starć. Wszak wizytówką serii od samego początku były olbrzymie areny wprost zalewane rojem przeciwników.

Projekt ten bazuje na dwóch podstawowych filarach - doskonale wyważonych spluwach (z minigunem i fantastyczną rakietnicą na czele) i szerokim wachlarzu maszkar pchających się pod nasz celownik. Oczywiście, każdy gatunek wygląda, jakby urwał się z innej bajki, wszystkie jednak jak jeden mąż są bezdennie głupie i atakują, wybierając najkrótszą drogę do celu. Ich siłą przetargową jest w tym przypadku liczebność (w późniejszych rozdziałach opowieści dosłownie grzęźlibyśmy w szczątkach, gdyby te po krótkiej chwili nie znikały). Taki właśnie jest Serious Sam, taki był od samego początku. Stara formuła doskonale sprawdza się również i dziś, bo wbrew panującej modzie na coraz bardziej przekombinowane gry akcji z wielowątkową fabułą, zapotrzebowanie na prostotę wciąż istnieje. Zabawa rozkręca się szczególnie w trybie kooperacji, w której w szranki z armią Mentala może stanąć czterech śmiałków jednocześnie.

Choć to tylko staruszek z grubą warstwą świeżego pudru, grę polecam. Może wydać się to niewiarygodne, ale w temacie bezmyślnych, skrajnie uproszczonych strzelanin wciąż nie wymyślono nic lepszego. Serious Sam dzielnie zniósł próbę czasu, bo poza techniczną stroną programu, nic nie miało prawa się tu zestarzeć. Wszak już w momencie premiery był określany mianem powrotu do korzeni gatunku. Znajdziesz tu rozległe mapy, świetny klimat i szeroki wachlarz szytych na miarę klamotów. Czego chcieć więcej? Chmary rozwścieczonych, cudacznych stworów pędzących w twoją stronę? I ich nie zabrakło. Oczywiście, ktoś zaraz wyskoczy z pytaniem - czy to aby nie zanadto szczodra ocena jak za podretuszowanego schaboszczaka? Niby tak, ale wiecie, jak mówią. Czasem w życiu żółwia są takie chwile, że musi komuś dać w mordę. A wtedy nic tak nie cieszy, jak rozkręcony minigun i stado szarżujących bezgłowych kamikadze.