LEGO Rock Band (Nintendo DS)

Klocki Lego to z pewnością jedna z najbardziej znanych zabawek na świecie. Każdy z nas w dzieciństwie spędził wiele godzin tworząc przeróżne budowle, od zamków po inne wymiary. Niektórzy z was zapewne również inscenizowali dzięki nim różne przygody klockowatych bohaterów. Za sprawą Harmonix, ponownie po nie sięgniemy i zdobędziemy sławę jako legendy rocka.

Lego Rock Band jest to kolejna wielka gra muzyczna przeniesiona z dużych konsol na małe ekraniki DSa. W przeciwieństwie jednak do Guitar Hero, gra jest sprzedawana bez żadnych kontrolerów.
Podstawą gry jest nasz czteroosobowy (czteroklockowy) zespół, tak jak to znamy z zwykłego Rock Banda. Różnica polega jednak na tym, iż nie wybieramy jednego instrumentu lecz gramy całą kapelą jednocześnie. Brzmi to ekstrawagancko i zawile, jednakże wykonanie jest bardzo proste. Piosenkę zawsze zaczynamy od instrumentu wprowadzającego. Technika gry pozostała niezmienna: trafiamy kolejne nuty-klocki i dzięki temu nabijamy punkty. Różnica jednak jest taka że nie mamy zwykłego modyfikatora punktów. Zamiast tego po naładowaniu bocznych pasków pojawia się fioletowa nuta. Po uderzeniu jej pozostałe stają się przezroczyste. W tym momencie korzystając z bocznych klawiszy L/R możemy bezproblemowo zmienić instrument. Gdy nie trafiamy w przezroczyste nutki, nie tracimy wskaźnika oceny. Również fioletowe klocki podnoszą nam mnożnik punktów. Zatem gdy dla każdej partii trafimy w nutkę, mamy ośmiokrotny mnożnik punktów. Aby jednak nie było zbyt prosto, musimy dalej trafiać te klocki i zmieniać członków zespołu. Jeśli na którymś z nich zamarudzimy, stracimy mnożnik i musimy zaczynać od początku. Nie możemy jednak oczywiście zapomnieć o Overdrive czyli tutejszym Star Power oraz solówkach. Występują w niektórych utworach a dobre ich wykonanie znacznie podnosi ocenę naszego występu.

Gra ma trzy tryby gry: Quickplay, Tour oraz Multi. W Quickplay możemy wybrać piosenki do zagrania z listy 25 dostępnych w grze utworów. Znajdziemy znanych wykonawców jak ABBA, Blur czy Queen. Tour jest to typowa kampania, gdzie podbijamy sceny kolejnych klubów. Mamy swój zespół któremu możemy za zarobione pieniądze kupować nowe klocki twarzy, ubioru czy instrumenty. Jednakże rozgrywka w tym trybie różni się Rock Banda znanego z X360 czy PS3. Dzięki ośmiu różnym pojazdom od vana poprzez helikopter a na statku obcych kończąc dostawać się do klubów gdzie będziemy występować. Tak naprawdę wpływa to jedynie na oprawę graficzną i ewentualne wyzwania.
Nowością są wspomniane wyzwania. Po ukończeniu wybranych etapów, zagramy jedną piosenkę mając jedną ścieżkę melodyczną. Gramy całą piosenkę, zaś instrumenty same płynnie się zmieniają. Jest to bardzo ciekawa odskocznia od ciągłego grania gigów, szczególnie iż towarzyszą temu ciekawe animacje na górnym ekranie.
Pełnię swoich możliwości prezentuje dopiero jednak w multi. Możemy zagrać z czterema znajomymi naraz. Różni się od single tym, iż tutaj każdy gracz wybiera jeden instrument, bez możliwości zmiany w trakcie rozgrywki. Nie zabrakło jakże chwalonej funkcji pierwowzoru czyli osobnego poziomu trudności dla każdego gracza. Dzięki temu z przyjemnością zagramy z kimś, kto grę dopiero kupił jak i również z starym wyjadaczem.

Niestety Lego Rock Band nie ustrzegło się błędów. To co się dzieje podczas naszych koncertów, jest dla nas widoczne jedynie jako paski z nutkami. Rzadko kiedy będziemy mieli czas by spojrzeć na górny ekranik. Szkoda, gdyż tracimy ładne animacje naszych klocków, ale również ciężko zobaczyć ile mamy punktów czy jaką mamy obecnie ocenę występu.
Kolejnym problemem gry jest zbyt mała liczba piosenek. W pierwszym RB mieliśmy ponad dwa razy więcej utworów. Przez ten niedostatek cierpimy na okropną powtarzalność. Podczas przechodzenia Tour zdążyłem nauczyć się kawałka Pink na pamięć. Jest to niestety spowodowane ograniczonymi możliwościami DSa. Również gra nie jest zbyt wymagająca. Po pierwszej rozgrywce na normalnym poziomie trudności natychmiast przerzuciłem się na harda. Jednak i tu potrafi się szybko nudzić, a expert jest wymagający tylko na części piosenek.

Gra broni się za to świetnym sterowaniem dzięki któremu z całą pewnością powiedzieć: Najlepiej wykonana gra muzyczna na NDS. Guitar Hero ma dodatkowy kontroler który zwiększa cenę, nie podnosząc wcale tak bardzo jakości gry. Rock Revolution próbowało wstawić wszystkie kontrolery na ekran dotykowy. Również marne próby zaimplementowania wokalu dzięki wbudowanemu mikrofonowi nie wyszły na dobre.
Lego Rock Band poszło w prostotę: Cztery wygodnie wybrane klawisze do gry, dwa do aktywacji bonusa oraz L/R do zmiany. Jeśli zaś wam to nie odpowiada, zawsze można grać przy pomocy stylusa. Jest to dość ciekawe wyzwanie, acz niepraktyczne.
Ciężko jest jednak określić na ile wystarczy ten tytuł. Teoretycznie, gdy skończymy Tour nic więcej nas nie czeka. Mimo tego sam dość często sięgałem ponownie w wolnych chwilach. Nie wiem czy to dlatego że podoba mi się klockowa wersja Queen grających na plastikowych gitarkach czy może to że gra jest po prostu przyjemna, intuicyjna i warta swojej ceny.

Z pewnością nie jest to substytut dla wersji na konsole stacjonarne. Jednakże, z całą pewnością jest to świetnie wykonana gra na DSa. Idealna na podróż czy do pogrania zza zeszytu na lekcji. Pomimo stosunkowo małego wyboru utworów, broni się jakością wykonania oraz świetnym multiplayerem. Dla każdego kto lubi czasem zrobić coś więcej niż posłuchać muzyki – obowiązkowa pozycja.