Band Hero (Nintendo DS)

Gry muzyczne od paru lat stają się coraz bardziej liczącą się siłą na rynku gier. Kolejne odsłony Guitar Hero powiększają krąg zainteresowanych tego typu rozrywką. Aby jednak nie tworzyć miliona odsłon jednego tytułu, Activision tworzy spin-off Guitar Hero oraz Rock Banda. Band Hero. Swoista fuzja dwóch największych tytułów wagi ciężkiej.
Czy jednak gra takiego formatu może zadomowić się na przenośnej konsolce Nintendo?

To co pierwsze rzuca się w oczy gdy sięgamy po ten tytuł to rozmiar opakowania. Wewnątrz poza grą znajdziemy dwa akcesoria. Pierwsze to znany nam Guitar Grip, na którym zagramy niczym na gitarze czy bassie. Drugą jest nowy Drum Skin. Jest to nakładka na przyciski które pozwalają grać partie perkusyjne jak na X360 czy PS3. Jednakże, aby zagrać nie musimy posiadać żadnej z tych rzeczy.

Pierwszą rzeczą jaką zrobimy w grze to stworzenie własnego muzyka. Poza wyborem wyglądu, kupimy instrumenty. To co różni naszego grajka od tego z Rock Banda czy Guitar Hero to brak przynależności do tylko jednego instrumentu. W trakcie gry możemy raz grać na basie, a po chwili przesiąść się na perkusję.

W Band Hero ważna jest perspektywa. Z doczepionym Guitar Gripem trzymamy DSa pionowo, tak jak w Guitar Hero i możemy zagrać na gitarze bądź bassie. Bez niego mamy do wyboru perkusję bądź wokal, zaś obraz wyświetlany jest standardowo. Niestety, jeśli chcemy przejść z gitary na wokal bądź odwrotnie musimy wpierw wyłączyć konsolkę, odłączyć/doczepić Gripa i dopiero możemy zagrać. Brakuje możliwości łatwego przejścia między instrumentami, co może być denerwujące gdy gramy z znajomymi. Gdy wybierzemy naszą pozycję w zespole oraz jeden z pięciu poziomów trudności, czas pokazać światu nasz talent.

W co zaś zagramy? Do wyboru mamy trzydzieści piosenek, w tym Black Eyed Peas, Gorillaz czy Blur oraz Pink. Wybór piosenek jest zaskakujący. Mało tam klasyków rocka, zaś więcej jest piosenek dla młodzieży. Również znajdziemy tam piosenki wcześniej kojarzone z grami rytmicznymi jak Dance Dance Revolution niż muzycznymi.

System gry na gitarze i bassie jest taki sam jak w DSowej odsłonie Guitar Hero: Wciskamy przyciski na gripie odpowiadające lecącym na górnym ekranie zaś na dolnym uderzamy w struny przy pomocy kostki-stylusa dołączonej do zestawu. Nowością zaś są popisy na scenie. Poprzez skok w publikę czy przybijanie dłoni możemy powiększyć nasz mnożnik punktów oraz Star Power. Jeśli jednak popełnimy gafę, stracimy. Minigier jest w sumie sześć i są bronią obosieczną. Potrafią nam oszczędzić trudniejszych partii gdy możemy sknocić piosenkę, lecz w pozostałych momentach mogą bardziej przeszkadzać niż pomagać. Na szczęście nie trzeba ich wykonywać gdyż nadal możemy zdobywać Star Power poprzez trafianie w nutki-gwiazdki.
Perkusja jest to coś zupełnie nowego. Gdy nałożymy Drum Skin na naszego DSa, wygodnie trzymając go możemy uderzać palcami w bębny i cieszyć się grą. Tak jest w przypadku posiadaczy wersji Lite, gdyż skin nie pasuje zarówno do DS Classic jak i DSi. Nic jednak straconego, gdyż bez niego również można grać, a co ważniejsze jest to nawet wygodniejsze. Ten sposób gry przypomina odwrócone sterowanie z LEGO Rock Band.
Trzeba przyznać iż gra na perkusji jest mocną stroną Band Hero. Prosta i intuicyjna, jest najbliższa doznaniom z „dużych” konsol.
Wokal był zawsze tą najtrudniejszą rzeczą do przeniesienia na handhelda. Wcześniej próbowało tego Rock Revolution, z marnym skutkiem. Lego Rock Band, największy konkurent tego tytułu, zrezygnował z wykorzystywania mikrofonu. Band Hero podjęło jednak się tego wyzwania. Z zadziwiającym skutkiem.
Pomimo niefortunnego położenia odbiornika na przegubie w wersji Lite, wyłapuje on głos bez potrzeby zbytniego zbliżania twarzy do konsolki. Co więcej, dość dobrze wyłapuje tony, co sprawia iż dmuchanie w mikrofon nie da nam pięciu złotych gwiazdek. Ma problemy z niskimi tonami oraz dłuższymi partiami, jednakże jeszcze żadna gra nie wykorzystywała DSowego mikrofonu tak dobrze.

Multiplayer zaś oferuje dwa tryby, co-op oraz versus. W jednej grze może uczestniczyć od dwóch do czterech graczy. Ciekawym rozwiązanie jest zmiana działania Star Powera oraz popisów na scenie. Gdy któryś z graczy ma problemy może wezwać innego członka zespołu na pomoc. Jeśli ten zagra w minigierkę podniesie mu ocenę gry, ratując przed porażką. Star Power natomiast podnosi wszystkim graczom mnożnik. Przy czterech osobach, jednoczesne uruchomienie daje dwudziesto(!) krotny mnożnik punktów.
Versus natomiast jest inny od tego nam znanego z poprzedników. Tu nie liczą się punkty a ocena naszego występu, wygrywa gracz z najwyższym wskaźnikiem. Aby utrudnić innym grę możemy ich zmuszać do grania w minigierki, wtedy gdy się tego nie spodziewają.

Czy jednak czeka nas coś poza ciągłym graniem i zarabianiu ciężkiej gotówki za nasze występy? Nie ma tu żadnej fabuły w komiksowym stylu rodem z Guitar Hero III, czy menadżera w przypadku DSowych odsłon. Zamiast tego mamy Awards czyli wewnętrzny system achievementów. Jest ich ponad 150 i są przyznawane za różne osiągnięcia jak 500 nutek z rzędu czy granie bez dźwięku. Dla zdobywców trofeów jest to nie lada gratka, lecz osoby nie zainteresowane mogą czuć się rozczarowane, gdyż poza Awardsami nic innego nie ma do roboty.

Band Hero to z całą pewnością mocny tytuł, który deklasuje poprzednie produkcje muzyczne Activisionu na tą konsolkę. Posiadając szeroki wachlarz utworów do wyboru oraz świetne rozwiązania które zapewniają ciekawą oraz przyjemną rozrywkę, może przyciągnąć niejednego gracza do siebie. Niestety, brak czegoś więcej poza achievementami i możliwością zagrania z znajomymi w pobliżu, niejedna osoba może uznać produkt za niepełny.
Jednakże, jest to gra wyróżniająca się nie tylko wyglądem opakowania, ale również jest poważnym konkurentem dla dotychczasowego lidera DSowych gier muzycznych, Lego Rock Band.