Super Mario 3D Land (Nintendo 3DS)

Szczęśliwi nabywcy 3DS-a długo czekali na jakiś dobry tytuł, którego nie musieliby dzielić z żadną inną platformą. Nie wiedzieć czemu wszystkie te perełki, którymi nęcił nas Reggie na spółkę z Satoru, niemiłosiernie odsunęły się w czasie, zaś ufni klienci zostali na lodzie. Skończmy jednak ten nieprzyjemny wstęp, bo oto pojawiła się ratownicza dłoń w dobrze znanej, białej rękawiczce. Na scenę wkroczył Super Mario 3D Land. Czym okazała się więc nowa gra z wąsatym hydraulikiem? 

W skrócie: wielkim miksem motywów z kilku ostatnich lat zawrotnej kariery Mariana. Całą warstwę fabularną najchętniej bym pominął, gdyż jest to (po raz kolejny) doskonale znany schemat i naiwny przyczynek do zwiedzenia pokaźnego wachlarza plansz. Księżniczka Peach została porwana, zaś to, co naprawdę się liczy, to sama zawartość.

Twórcy wyszli z bardzo trafnego założenia: weźmy odrobinę Super Mario 64, dodajmy do tego strukturę poziomów z Super Mario Galaxy i stylową zabawę perspektywą z ostatniego Paper Mario, dodatkowo wspartą trójwymiarem 3DS-a. W całość powplatajmy akcenty z cyklu Super Mario Bros i… zróbmy to wszystko dobrze. Plan tyleż prosty, co trudny w realizacji. I przez pierwszych kilka etapów wydawało mi się, że tym razem skośnookim powinęła się noga...

Nowy Marian sprawia średnie pierwsze wrażenie: wygląd mapki żywcem wzięty z New Super Mario Bros., prosta budowa plansz, niski (nawet jak dla mnie) poziom trudności i ogólne rozwleczenie akcji to sprawy, które mogą dawać się we znaki, jednak z każdą kolejną planszą te odczucia ustępują. Nagle, po tych kilku godzinach okazało się, że dochodzi druga w nocy, a ja gram w zupełnie inną produkcję, niż mi się na początku wydawało. Bo do specyficznego designu człowiek się przyzwyczaja, zaś poziom trudności konsekwentnie idzie w górę. Super Mario 3D Land ma także bardzo ważną cechę, o której twórcy gier służących rozrywce bardzo często zapominają, mianowicie: nowinki. Tutaj świeże elementy macie zapewnione niemal do samych napisów końcowych. A to pojawi się jakaś nowa przeszkadzajka, a to twórcy nagną nieco zasady działania tych, już znanych… po prostu - nie ma szans na nudę.

Jeżeli zaś chodzi o czas potrzebny na ukończenie, nowa gra z wąsaczem pozytywnie zaskakuje. Jak już wspomniałem, na początku poziom trudności zabija satysfakcję, zaś my z przerażeniem patrzymy na pokonywane dziarskim krokiem poziomy i piętrzący się zapas żywotów Mariana. Koniec końców, przejście kampanii z księżniczką w opałach, zajmuje około 5 godzin. Tak, nie przesłyszeliście się: nowy Mario ma dwie kampanie, przy czym ta ostatnia mało subtelnie zamyka buzie wszelkim narzekającym na niski poziom trudności. Co ważne, na drugą sekcję składają się bardzo solidne remiksy plansz z podstawowego seciku. Na tyle solidne, że nie mamy wrażenia backtrackingu, zaś bardzo często wydawało mi się, że z pierwotnego pomysłu pozostał jedynie motyw przewodni, a całą planszę stworzono od zera. Muszę też przyznać, że levele specjalne dały mi zdecydowanie więcej frajdy - głównie dzięki wyższemu poziomowi trudności, oraz bardzo ciekawym urozmaiceniom rozgrywki, jak na przykład - znanemu z Super Mario Sunshine, mrocznemu alter ego Mariana, które - będąc nieśmiertelnym i kopiując nasze ruchy 1:1, zmusza nas do ciągłego ruchu.

Z początku bardzo nie spodobał mi się element bramek kontrolnych, zmuszających nas do ciągłego zbierania specjalnych monet - jestem zwyczajnie uczulony na to rozwiązanie. I tu muszę pochwalić Nintendo za odpowiedzialne wdrożenie tego elementu. Otóż, na mapkach odnajdziemy również plansze specjalne, dostarczające nam co jakiś cza bonusowe monety. Owszem - czasem (zwłaszcza w ostatnim świecie) zmuszony byłem powrócić na jakiś level i wysprzątać pozostawione tam śmieciuszki, jednak dzięki odnawialnym źródłom uzupełniającym, nie było to aż tak bolesne.

Podobnie jest z resztą w kwestii ułatwień o których dość głośno było przed premierą. Po pierwsze - specjalny strój, dający nam nieśmiertelność i umiejętność latania, podsuwany jest nam wyłącznie w pierwszej sekcji poziomów. Po drugie - jest to jedynie możliwość i jeżeli ktoś ma skłonności masochistyczne, nie ma najmniejszego problemu, by po tych pięciu czy dziesięciu skuchach zignorował specjalną znajdźkę i wrócił do rzucania mięsem po ścianach. W kwestii pozostałych power-upów - zmieniono lekko znaną z New Super Mario Bros. niebieską skorupę, która teraz umożliwia koszenie wrogów oraz zbieranie przedmiotów z użyciem bumeranga. Znakiem rozpoznawczym tej odsłony, jest również wielki powrót futra szopa w trzech wersjach, który z racji trójwymiarowego środowiska jest tu zdecydowanie najbardziej przydatnym gadżetem.

Graficznie, jest to zdecydowanie najwyższa półka z obecnego 3DS-owego składu. Co prawda momentami raziła mnie prostota plansz, zbudowanych głównie z niemal modelowych brył geometrycznych, jednak po kilku godzinach człowiek adaptuje się w tym świecie, w czym pomaga również trójwymiar. Podpisuję się też wszystkimi czterema kończynami pod wszelkimi zachwytami branżowców - Super Mario 3D Land atakuje nasze oczęta wspaniałym efektem, który nie tylko ładnie wygląda, ale jest także funkcjonalny. To pierwszy tytuł na tej platformie, w którym efekt 3D zaimplementowano nie na modłę kinową a właśnie jako integralny element gry. Twórcy często serwują nam etapy, w których zwyczajnie łatwiej jest odnaleźć się ze słynnym 3DS-owym suwakiem w górnej pozycji. Właśnie w tą stronę powinni iść twórcy gier (a zwłaszcza same Nintendo), jeżeli za kilka lat nie chcą odnaleźć swojej konsolki w jakimś zapuszczonym kącie śmietnika historii.

Wracając jeszcze na chwilę do oprawy - muzyka trzyma wysoki, typowy dla tej serii poziom, ale w gruncie rzeczy, niewiele więcej da się na jej temat napisać. Duża część utworów to przyjemne remiksy znanych już motywów i tylko żal tej orkiestry, która w Super Mario Galaxy spisała się na medal, tu zaś - została ponownie zastąpiona syntezatorami. Odgłosy także mieszczą się w standardzie i brzmią po prostu swojsko.

Super Mario 3D Land jest pierwszą grą z 3DS-a, którą z czystym sumieniem jestem w stanie polecić. To po prostu bardzo przyjemny tytuł, który z powodzeniem bawi się obecnymi w serii od lat schematami. I tylko nie jestem w stanie pojąć sensu nazewnictwa - Super Mario Land był z założenia cyklem zdecydowanie odcinającym się od trzonu serii. Tymczasem odsłona 3DS-owa nie tylko dumnie eksponuje elementy zaczerpnięte wprost z głównego nurty, ale wręcz ani razu nie odwołuje się do unikalnej serii z Gameboya, stworzonej przez Gunpei Yokoi. Gdzie tu sens, gdzie tu logika? Jasne - tytuł od czapy w najmniejszym stopniu nie wpływa na poziom produktu, ale trzeba przyznać, że na tym polu Nintendo dało popis niekonsekwencji. Na szczęście do wykonania i pomysłowości Super Mario 3D Land zastrzeżeń mieć już nie można - Nintendo po prostu zasłużyło sobie na tą szkolną piątkę (z minusem).