TETRIS: The Soviet Mind Game (NES)

Na Nintendo Entertainment System, oprócz całej masy rozmaitych klonów, pojawiły się trzy gry ze słowem "Tetris" w tytule. Wydany przez Nintendo oficjalny port był, wydawać by się mogło, doskonałym przeniesieniem pomysłu rosyjskich naukowców na ekrany TV: posiadał miłą dla oka oprawę, bardzo dobrą muzykę i sprawiał, że ciągle chcieliśmy do niego wracać. W 1989 roku na tą samą platformę trafia "The Soviet Mind Game" od Tengen - jak wypada on w porównaniu z produkcją wielkiego N?

Tengen kontra Nintendo, runda 1

Zacznijmy najpierw od tego, czym jest sam "Tetris". Jeśli spotkałeś się już, drogi czytelniku, z jakimkolwiek portem tej gry, to spokojnie możesz sobie bieżący akapit podarować. Natomiast osobom, które przehibernowały ostatnie 25 lat wyjaśniam, że Tetris jest grą logiczną, w której układamy tzw. tetramina, a więc klocki złożone z czterech kwadracików. Kształtem przypominają one litery I, T, O, L, J, S oraz Z, a naszym celem jest takie ich ułożenie, aby ich części stworzyły poziomą linię. Tetramina możemy obracać, a jako że program wyświetla kolejny klocek, który ma się pojawić - należy myśleć w sposób strategiczny i ustawiać je tak, aby osiągnąć jak najlepszy wynik. Gdy uda nam się bowiem stworzyć taką poziomą linię, zostaje ona skasowana a na nasze konto wpływa pokaźna ilość punktów. Im większą ilość linii na raz skasujemy, tym większy nasz high score. Po osiągnięciu określonego poziomu skreśleń, przeniesieni zostajemy do następnego poziomu, w którym tetramina mają inny kolor i spadają z jeszcze większą prędkością. Zmiana etapu nie wygląda jednak tak jak w produkcie Nintendo - tutaj następuje krótka przerwa na podsumowanie, a oko cieszą tańczący Rosjanie. Mała rzecz a cieszy.

"Tetris" od Nintendo posiadał dwa tryby gry, które różniły się tylko tym, że w rozgrywce B mogliśmy ustawić do jakiej wysokości porozrzucane będą fragmenty klocków (czyniąc tym samym B-Type nieco trudniejszym) a ilość wymaganych skreśleń była wyższa. W "The Soviet Mind Game" mamy aż 5 trybów rozgrywki, a taki "handicap" dostępny jest w każdym z nich jako dodatkowa opcja. Po wybraniu więc jednego z dziesięciu poziomów trudności, przechodzimy do opcji wybrania wysokości utrudnienia. Handicapów mamy pięć: 0, 3, 6, 9 i 12, z czego zero to pusta studnia, a dwunastka zapełnia ponad połowę jej objętości. Zaraz po tym dobieramy odpowiednią muzyczkę (lub jej brak) i możemy przystąpić do męczenia swoich szarych komórek. W trybie dla pojedynczego gracza ekran podzielony jest na dwie części: po lewej stronie układamy spadające tetramina, natomiast po prawej znajdują się statystyki, wśród których znajdziemy nie tylko nasz aktualny wynik ale również graficzne przedstawienie ilości ułożonych klocków. Osobiście bardziej mi to przypadło do gustu niż zwykłe podliczanie z produkcji Nintendo.

Oprócz trybu dla pojedynczego gracza, znajdziemy tutaj "2 Player", "Cooperative", "Versus Computer" oraz "With Computer". "2 Player" to oczywiście pojedynek dwóch osób na jednym ekranie (studnia drugiego gracza znajduje się tam, gdzie normalnie statystyki), z tym że każdy z nich może wybrać sobie własny poziom trudności i handicap. "Versus Computer" to w zasadzie to samo, z tym że zamiast żywego przeciwnika mamy komputer (level i handicap pojedynku wybieramy sami). Nieco inaczej wygląda natomiast "Co-op" (czy to z drugą osobą czy z AI): studnia znajduje się na środku ekranu i przypomina literę T, natomiast tetramina (takie same) jednego i drugiego gracza opadają jeden obok drugiego. Od razu zaznaczam, że w trybie tym należy grać tylko i wyłącznie z drugim graczem, gdyż ruchy komputera są wyjątkowo powolne, ponieważ nie zna on opcji przyspieszenia prędkości opadania klocka. Natomiast mając obok kogoś z krwi i kości można się nieźle pośmiać, gdyż z reguły zamiast kooperacji zaczyna się rywalizacja i podbieranie punktów koledze. Jak więc widać, programiści z Tengen wysilili wyobraźnię i nieco rozbudowali formę zwykłego "Tetrisa". Nie jest on tylko i wyłącznie grą dla pojedynczego gracza - teraz mogą się przy nim bawić dwie osoby i to w zupełnie różnych trybach.

Tengen kontra Nintendo, runda 2

O grafice "Tetris: The Soviet Mind Game" nie można zbyt wiele powiedzieć. Klocki wyglądają przyzwoicie, choć, w przeciwieństwie do produkcji Nintendo, stanowią one jedną całość, tj. nie widzimy czterech kwadratów z których składa się poszczególne tetramino. Ma to jednak swoją zaletę, ponieważ podczas rozgrywki, gdy zapełnimy całą studnię, to poszczególne klocki są doskonale widoczne i nie raz da się zauważyć, gdzie popełniliśmy błąd. Świetnie wygląda ekran tytułowy, który jest barwny i pełen szczegółów; słabiej natomiast z samym menu - jest ono czarne, ascetyczne i po prostu brzydkie. Generalnie jednak oprawa wizualna jest dobra, chociaż nie jestem w stanie stwierdzić czy lepsza od oficjalnego NES-owskiego Tetrisa.

W wersji Nintendo do wyboru mieliśmy trzy utwory towarzyszące nam podczas rozgrywki. Tutaj możemy wybrać, oprócz oczywiście zupełnej ciszy, cztery kawałki: Loginska, Bradinsky, Karinka i Troika. Wszystkie one są rewelacyjne i szybko wpadają w ucho. Nawet dziś możemy znaleźć w sieci rozmaite ich wersje, od fortepianowych do tych bardziej pasujących na dyskotekę. Poszczególne melodie można naprawdę szybko zapamiętać, natomiast wyjątkowo ciężko wyrzucić je z pamięci. Dźwięków za dużo w "Tetrisie" nie mamy i podczas samej rozgrywki usłyszymy tylko odgłos upadania tetramino i ewentualnie skreślenia danej linii. Obracanie klocka odbywa się bez jakiegokolwiek efektu dźwiękowego. Troszkę mało, ale za to pomiędzy etapami, podczas podsumowania, czeka na nas kolejna fajna piosenka.

Cios poniżej pasa i koniec walki

Czy "The Soviet Mind Game" jest grą lepszą niż produkt wielkiego N? W sumie tak, gdyż dostajemy nie tylko większą ilość trybów rozgrywki i możliwość pogrania we dwie osoby, ale również lepszą muzykę i całkiem niezłą grafikę. Jest tylko jedno wielkie "ale": w "Tetrisa" od Tengen raczej nie zagrasz. Dlaczego? Ponieważ w latach osiemdziesiątych doszło do głośnego procesu, w sprawie wydania "The Soviet Mind game" na NES-a. W wyniku pewnych zbiegów okoliczności, rozmów z twórcami oryginalnej gry, a także tym, że Pajitnov uciekł ze Związku Radzieckiego, zarówno Nintendo, jak i Tengen posiadały prawo (a przynajmniej tak uważały) do wydania Tetrisa na tą platformę. Obie firmy trafiły przed obliczę Temidy a sąd przyznał rację wielkiemu N i nakazał wycofanie ze sprzedaży wersji Tengen i zniszczenie niemal 268.000 cartridge'y. W taki oto sposób "The Soviet Mind Game" stał się białym krukiem wśród kolekcjonerów i grą, o której szybko zapomniano. Przynajmniej na zachodzie, gdyż w Polsce stała się ona niemal obowiązkową pozycją na składankach typu "1000-in-1". Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że w taki oto sposób przysłowiowy pan Wiesiek z Manhattanu* uratował pewien naprawdę dobry tytuł od zapomnienia. Co prawda mamy w tym momencie do czynienia z piractwem, ale o tym ciiii...

*lokalna wersja stadionu X-lecia