Get Cookin' (Mobile)

Doskonale pamiętam grę "Pocket Chef" firmy Gameloft, która swego czasu mocno mną wstrząsnęła. Pomysł był bowiem równie niesamowity, jak i karkołomny - do gry zręcznościowej dodano przepisy kulinarne, jakby zachęcając graczy do spróbowania swych sił w kuchni. Dlatego też z zainteresowaniem sięgnąłem po tytuł konkurencji. Warto było? O tym poniżej.

Szybko się okazało, iż opowiedziana tu historia, bohater, a nawet system rozgrywki jest niemalże identyczny, jak w wyżej wymienionej grze. Wcielamy się w jednego z trójki szefów kuchni: piegowatego rudzielca, śliczną dziewuszkę lub wąsatego grubasa. Jako szefuńcio odpowiadamy bezpośrednio za jakość przygotowywanych w restauracji produktów. A samo gotowanie/smażenie/pieczenie to po prostu doskonałe mini gry zręcznościwe.

W pierwszym odruchu naprawdę trudno jest się opamiętać - "Get Cookin'" uderza gracza ciężkim młotem prosto w skroń, oferując bardzo klimatyczną grafikę oraz mini gry naprawdę lepsze, niż były u konkurencji. Kolejne restauracje (są cztery) przedstawione są bardzo dokładnie, w zależności od swej lokalizacji oferują inny klimat, wystrój oraz nawet potrawy.

Zaczynamy w Stanach Zjednoczonych jako kucharz, który nie dorobił się jeszcze ani jednej gwiazdy jakości. Takich gwiazdek do zdobycia jest aż pięć, i to jest jeden z celów gry. Zasada rozgrywki jest następująca: pojawia się zamówienie i bierzemy się do roboty. Czyli odgrywamy mini grę. Same gry zrobione są z głową i sprawiają naprawdę mnóstwo radości, obojętnie czy będziemy rozsypywać cebulę na pizzy, gotować kluski, robić sałatkę z kaktusa czy gotować taco. Wszystkie mini gry są przygotowane bardzo profesjonalnie, plus różni ludzie mają różne oczekiwania - nieraz ta sama zabawa, którą właśnie wykonaliśmy będzie znacznie trudniejsza. Same potrawy bowiem także charakteryzują się poziomem gwiazdek. Trudność objawia się przyspieszeniem akcji - a gotowanie jest na czas. Ciekawostką jest fakt, iż jeśli choć raz udało się przygotować jedzenie, to kolejne zamówienia tego samego produktu możemy ominąć, wykonają je czeladnicy. Jednakże wówczas zarobimy mniej pieniędzy, a ponieważ zdobywanie mamony to kolejny z celów gry, lepiej gotować wszystko samemu.

Innym celem może być także zadowolenie krytyka kulinarnego (jak ten z "Ratatouille"), co odbędzie się tylko i wyłącznie gotując coś nowego - trzeba pokazać klasę już za pierwszym razem. Na koniec zostało jeszcze zadanie najtrudniejsze, czyli przygotowanie określonej ilości potraw pięciogwiazdkowych ze skutecznością stuprocentową.

Każda z czterech lokalizacji to niestety tylko trzy misje. Po USA odwiedzimy jeszcze Meksyk, Chiny i Francję. Najwspanialszym atutem "Get Cookin'" jest fakt, iż każde państwo posiada własną kuchnię, zatem zmieniając otoczenie zmienia się także gra - potrawy nigdy się nie powtarzają, a system budowy mini gier zaskakuje gracza pozytywnie do samego końca zabawy.

Niestety ów koniec nie stanął na wysokości zadania i mocno obniżył przyjemność z gry płynącą. Cztery lokacje, po trzy misje w każdej, to daje łącznie dwanaście etapów. To niewiele, zatem gracza ogarnia przekonanie, iż po zdobyciu mistrzostwa we Francji czeka na nas coś specjalnego. I to jest bolesna pomyłka, bowiem zaliczając trzecią misję w Paryżu po prostu wracamy do menu. Zabrakło nawet czegoś tak trywialnego, jak tekst "Congratulations!". Nie odblokował się także żaden nowy, mocniejszy poziom trudności. Jedyne, co staje się dostępne, to same potrawy, które można sobie przygotować w drugim i ostatnim trybie gry - "Challenge", gdzie można bić własne rekordy.

Zawodzi także oprawa dźwiękowa. Choć same melodie są dość klimatyczne, różne dla różnych lokacji, to producent popełnił tu karygodny błąd. Muzyka trwa długo, lecz przy każdej zmianie statusu ekranu odgrywana jest od początku. A ów ekran zmienia się stale, widać wnętrze restauracji, za chwilę mamy zamówienie, znowu obserwujemy klientów... Melodia nie ma szans dobić do końca, a gracza zaczyna drażnić stałe odsłuchiwanie jej początku.

Ostatnim minusem, który jest niestety tym z rodzaju najbardziej upierdliwych, jest fakt stale obecnego tutorialu. Każde gotowanie poprzedza opis "jak to zrobić". I nie da się tego wyłączyć, nie da się tego pominąć. A przecież graczowi wystarczy raz pokazać co ma zrobić.

Także choć gotowanie jest naprawdę wspaniałe, to sama gra jest zbyt krótka oraz ma zbyt wiele niedociągnięć, by dać się ponieść pierwszemu wrażeniu i uznać ją za tytuł rewelacyjny. Mini gry co prawda zwalają z nóg swoją jakością, naprawdę widać wyraźnie, iż projektował je ktoś z głową, nie zawaham się rzec: wielki fan gier arcade. Aż szkoda, że producent nie poszedł dalej i wzorem konkurenta nie zamieścił kilku przepisów lub innego dodatku, przedłużającego zabawę.