Hero Of Sparta (Mobile)

Wojna trwała już wiele lat. Spartański król Argos zbliżał się wreszcie do ostatecznego pokonania największego wroga, bożka Ariela. Wraz ze swymi ludźmi wyruszył w drogę do domu, by odpocząć i nabrać sił przed dalszą walką. Nagle rozpętał się sztorm i Argos od razu wiedział, że dosięgnęły go długie ramiona zemsty Ariela. Ogromne fale przetaczały się po okręcie, zmywając załogę za burtę. W końcu nawet król stracił przytomność... Ocknął się na nieznanej wyspie, zupełnie sam. Pierwszym, co ujrzał, były posągi bożka, co oznaczało, że i ten świat jest w jego władaniu. "Już niedługo się to zmieni", pomyślał król.

Tak rozpoczyna się najnowsza gra Gameloftu, która łączy w sobie elementy ich najlepszych zręcznościowych tytułów, jednocześnie dodając coś zupełnie nowego: powiewem świeżości jest połączenie dwóch sposobów ukazania gry. Wędrujemy Argosem poprzez wyspę, obserwując akcję z góry. Każdy kierunek ruchu jest dozwolony, wszędzie można zajrzeć, wszystko sprawdzić. Obserwując płaski świat odnajdujemy jednak wiele miejsc znajdujących się wyżej, zdawało by się niedostępnych. Nic bardziej mylnego! Dla Argosa nie jest żadnym problemem dostać się wszędzie, gdzie tylko zechce. W tym miejscu gra nagina obraz świata, który z płaskiej powierzchni zamienia się w widok z boku i otrzymujemy klasyczną grę platformową.

Mimo iż sposób ukazania akcji się różni, to jednak oba widoki charakteryzują się dokładnie takimi samymi cechami. Posiadają niezwykle barwną, wyrazistą grafikę, w klimatyczny sposób prezentującą stworzony świat. Twórcy wykorzystali maksymalnie dwoistość widoku gry, budując kolejne poziomy tak, by gracze zapomnieli o istnieniu słowa "nuda". Na fragmentach płaskich znajdziemy zatem ciekawie ułożone budowle, rozmieszczone tak, by eksploracja nie była zbyt prosta. Na szczególną uwagę zasługuje poziom labiryntu, gdzie naprawdę przydała by się nić Ariadny, bowiem przemierzenie długich korytarzy, manewrowanie wszelkimi dźwigniami, które coś otworzą, lecz coś innego zamkną robi na graczu niesamowite wrażenie. Podobnie zresztą jak etap podziemny, tym razem widoczny z boku, który - choć gra toczy się w starożytnej Grecji - to jednak mocno kojarzy się z naszą rodzimą, chrześcijańską historią. Wygląda bowiem tak, jak wyglądać mogło by piekło Dante'go z "Boskiej komedii"; wszędzie dokoła widać wrośnięte w ziemię ludzkie korpusy, jeszcze żywe, cierpiące, błagające o uwolnienie... System gry jest bardzo dopracowany, podczas jednego z etapów w tle, za herosem, stale widać przesuwającego się zgodnie z ruchami naszego bohatera ogromnego cyklopa - lecz mimo nagromadzenia tylu ruchomych elementów na planszy, mimo rozbudowania poziomów, gra jest płynna.

Król Argos, jak przystało na wodza Spartan, do cierpliwych i spokojnych ludzi nie należy. Wręcz przeciwnie, cechuje go prawdziwa, nieokiełznana furia, która szybko udziela się graczowi. System walki jest niezwykle prosty - jednoklawiszowy. Argos automatycznie dokonuje wyboru przeciwnika spośród wielu na planszy; co więcej, jego talent do walki pozwala na wykonywanie całego szeregu kolejnych ciosów tak, by zranić jak największą liczbę wrogów. Wystarczy uderzać fire. Widok jest niesamowity: wszędzie dookoła spartańskiego władcy bryzga krew. Gra jest bardzo brutalna - ponoć istnieje także wersja pozbawiona krwi. Cóż, cieszę się, że mi trafiła się ta właściwa. Bożek Ariel ma wielu sługusów: żołnierze-potwory, uzbrojone, odziane w pancerze i hełmy; harpie, które nawet po śmierci zadają obrażenia wybuchając płomieniami, skorpiony, których jad paraliżuje; następnie centaury, próbujące staranować wroga, lub - gdy oddalone, postrzelić z łuku, wreszcie meduzy, ogromne, przerażające kreatury, które nim zadają cios, próbują spetryfikować przeciwnika. I zawsze jest ich wiele, czasami zbyt wiele... Dodatkowo na końcu każdego z etapów czeka większe starcie, czasem kilka centaurów lub meduz do pokonania jednocześnie, a czasem prawdziwa bestia - olbrzymi cyklop, czy Cerber, a na końcu... nie, przecież nie będę psuł fabuły. Gra zawiera też opcjonalne combosy - nieco już wyniszczony przeciwnik traci odporność, dzięki czemu Argos jest w stanie wykończyć go w specjalny sposób. Klawisze, które należy wcisnąć ukazują się na ekranie, lecz uwaga - zły klawisz spowoduje, iż combo zostanie przerwane, a bohater otrzyma potężny cios.

Gra "pożyczyła" sobie system rozbudowy bohatera od tytułu "Soul Of Darkness". Argos bowiem nie jest ograniczony jedynie do swego miecza - niebawem odnajdzie tarczę, następnie łańcuchy, w końcu nawet łuk. Podczas mordowania setek przeciwników, ich utracone siły witalne trafiają prosto do herosa. Wykorzystujemy je na powiększenie rozmiaru zadawanych obrażeń ulubionej broni, bądź zwiększenie siły jej ataku specjalnego. Argos bowiem posiada pewne umiejętności, energię, która w połączeniu z dobrym orężem pozwala na osiągnięcie miażdżącego uderzenia. Energia owa symbolizowana jest niebieskim paskiem; po wykorzystaniu całości należy odczekać, aż się zregeneruje. Gra skonstruowana jest w taki sposób, że w niektórych miejscach bez ataków specjalnych się nie obędzie. Z kolei dodatkowa broń nie jest jedynie ciekawostką. Dzięki łukowi prostsza się staje walka z irytującymi centaurami, z kolei zdobycie tarczy meduzy pozwala na ochronę przed ciosem wroga - wystarczy stać obróconym przodem do przeciwnika i śmiać mu się prosto w twarz.

Na planszach ukryto sporo bonusów, podnoszących sprawność Argosa. Należy dobrze się rozglądać, bowiem nie ma nic przyjemniejszego od zwiększenia własnej żywotności i energii. Znajdują się tutaj także elementy zagadek logicznych, w niektórych miejscach trzeba coś przestawić, to znowu uaktywnić, innym z kolei razem wykonać dane zadanie w ograniczonym czasie.

Już po kilku pierwszych momentach gry czeka gracza kolejne zaskoczenie - otóż uaktywnia się tzw. Arena. Znajduje się na niej sześć sal, pełnych przeciwników. Idealne miejsce na zdobycie dodatkowych punktów ulepszających oręże. Jednak należy ukończyć całkowicie daną salę, by kolejna się odblokowała. Nieraz okaże się to wcale nie takie proste.

Przebywając w menu oraz w trakcie ważniejszych dla fabuły momentów można posłuchać ciekawej melodii, poza tym grę odbywamy w ciszy. Nie licząc oczywiście odgłosów, szczególnie tego jednego, najprzyjemniejszego: dźwięku klingi miecza, który hartuje się w litrach wrogiej krwi.

Gra, prócz wszystkich niezwykłych elementów wymienionych wyżej, oferuje jeszcze jedno, bardzo przydatne udogodnienie. Otóż wreszcie mamy możliwość zapisu stanu gry w trakcie danego etapu! Ponieważ poziomy są bardzo rozbudowane, po każdym ważniejszym dokonanym czynie następuje automatyczny zapis stanu gry. Czyli można zapomnieć o klasycznych dla telefonów komórkowych scenach - nikt już nie będzie musiał od nowa przechodzić całego poziomu, gdy polegnie w walce z bossem.

Oczywiście "Hero Of Sparta" posiada też wady, choć przyznaję, że drobne. Nie ma możliwości ustalenia poziomu trudności. A miło by było, gdyby po ukończeniu gry odblokował się tryb "Hard". Przydała by się także większa ilość dźwięków, lecz już nie narzekajmy zbytnio. Gra jest pięknym prezentem od Gameloftu na koniec roku, oby tytuły serwowane w 2009 były równie dobre!