Rayman Raving Rabbids: TV Party (Mobile)

Każdy bohater ma swojego anty-bohatera. Zazwyczaj ów czarny charakter jest znacznie ciekawszy od głównej postaci. Na przykład taki Batman. Kim byłby bez Jockera? Albo Robin z Sherwood. Przecież bez szeryfa z Nottingham niewiele by znaczył. Lub Rayman - czy kolorowy koleś byłby tak znany, gdyby na jego drodze stale nie stawały Szalone Kórliki?

Wątpię. Zwłaszcza, że to właśnie one nadają rytm ostatnim grom sygnowanym imieniem Raymana. "TV Party" to najnowsza odsłona serii, w całości poświęcona Kórlikom, które tym razem postanowiły przejąć globalną telewizję. I oczywiście dzięki temu opanować świat, a jakże! Obojętnie jaki kanał oglądasz, obojętnie z jakiej oferty cyfrowej korzystasz - na każdym programie widzisz Kórliki. Live, stereo i w kolorze. Są wszędzie. Po uruchomieniu gry pierwsze, co rzuca się w oczy (a raczej w uszy) to dźwięk. Tak pozytywnych i wpadających w ucho melodii dawno nie słyszałem. Potem następuje zdziwienie - jedna gra? Jeden Kórlik? Nie, jest tego więcej - ale trzeba sobie odblokować.

Gameloft wprowadza nas w zupełnie nowy system rozgrywki. "TV Party" oferuje aż dwanaście różnych mini gier! I to nie oklepanych pozycji, polegających na poprawnym używaniu klawiatury telefonu, do czego przyzwyczaiły nas tzw. "mini gry". Tutaj wszystko, co należy robić, dokonuje się z użyciem zaledwie jednego klawisza! No po prostu rewelacja.

Gry przepełnione są typowym dla Kórlików humorem, bardzo często nawiązując do znanych filmów i gier. Znajdziemy zatem kórlikową wersję "Prince Of Persia", nawiązanie do głupawego "Wild Wild West", szaloną parafrazę klasyka "Supersize Me" (mój faworyt!) czy nawet odnośniki do filmów z serii "Rocky" czy "Star Trek". Bohaterem gierek zawsze jest któryś z Kórlików, a zadanie przed nim postawione nigdy nie jest zbyt proste. Poziom trudności gry jest zdecydowanie konkretny, od razu można zapomnieć o biciu rekordów przy pierwszym podejściu. O nie, tutaj trzeba się wysilić.

Sterowanie "jednoklawiszowe" to cudowny wynalazek, wystarczy jedna dłoń do gry. Co zrobić z drugą? Na pewno coś wymyślisz, drogi Graczu. W każdej z gier Kórliki poruszają się same. Czy to biegnie stale do przodu, czy kręci się w kółeczko, czy po prostu przesuwa od lewej do prawej - magiczny klawisz fire zmienia położenie delikwenta o sto osiemdziesiąt stopni. Czyli zamiast kręcić się lewo - kręci się w prawo, zamiast biec w lewo - biegnie w prawo, i tak dalej. Wyobraźcie sobie jak wspaniała jest zabawa, mieć pod jednym klawiszem cały wachlarz dostępnych ruchów bohatera! Wystarczy zrozumieć o co chodzi w danej grze, by już mieć sterowanie opanowane w stu procentach.

Same gry to osobny temat. Powiem tak: każdy znajdzie coś dla siebie. Mamy i zabawę platformową, i klasyczne zbieractwo przedmiotów spadających z góry, czy próby opanowania szalejącego kórlika tak, by posłać go jak najdalej bez uderzenia w przeszkodę. Zabawa jest przednia. Kórliki, jak wszystkim chyba wiadomo, są nałogowymi zjadaczami marchewek - i marchew właśnie jest w grze największą wartością. Pięćdziesiąt sztuk owego warzywa pozwala na odkrycie nowej gry, bądź odblokowanie nowego kórlikowego bohatera. Tych jest szesnastu i po prostu zwalają z nóg. No bo co powiecie na "Splinter Rabbid" (fan Sama Fishera), "Creed Rabid" (miłośnik skrytobójstwa), "Persian Rabbid" (wiadomo)... Postaci nawiązują do najlepszych tytułów duetu Gameloft/Ubisoft i są jednym z atutów gry. Humoru tu nie brakuje.

Grafika w grze stoi na wysokości zadania. Kórlik jaki jest - każdy ma okazję zobaczyć. Seria gier zręcznościowych odznacza się oczywiście różnym podejściem do zabawy, zatem i grafika jest różna - lecz zawsze idealnie dopasowana do wydarzeń rozgrywających się na ekranie. Nic nie zwalnia, wszystko dopięte jest na ostatni guzik - tylko grać. Na szczególną uwagę zasługuje gierka "Rabbid Trek", gdzie oczom gracza ukazana jest wielka spirala, sprawiająca wrażenie trójwymiarowości, po której z obłędną prędkością kręci się nasz Kórlik oraz mnóstwo śmieci, które należy ominąć, a gra mimo to jest płynna. Jestem ciekaw, jak Gameloft upchnął te wszystkie elementy w jednym, niewielkim pliku .jar.

Wychodzi na to, że "TV Party" będzie kolejną grą, która dostanie ode mnie maksymalną notę? Cóż, jednak nie. Jest to pozycja wybitna, z doskonałą grafiką i bezkonkurencyjnym dźwiękiem - to są dogmaty. Jednakże odczuwam pewien niedosyt związany z gameplay'em. Otóż gra, w której jedynym celem prócz doskonałej zabawy jest zbieranie punktów, w dodatku w tytule ma dopisek "Party", powinna posiadać tryb multiplayer, czyli tworzenie większej ilości zawodników, po czym odbycie prawdziwej bitwy z kumplem, gdzie szczegółowo będzie można zaobserwować liczbę zdobytych punktów i licytować się kto osiągnął lepszy level w danej grze. Niestety gra tego trybu nie posiada - jedyną opcją pozwalającą na konfrontację własnych wyników z osiągnięciami znajomych jest zmiana imienia gracza lub po prostu porównanie statystyk na dwóch różnych telefonach. I to jest moim zdaniem poważny błąd. Gdy odkryjemy wszystkie gry i postaci, na co nie potrzeba długiego czasu, gra staje się jednak nudna. Tryb multiplayer wycisnąłby z tytułu co najmniej trzy razy więcej radości. Szkoda, że go nie ma.