The Egyptians (Mobile)

Z okazji nowej produkcji Handy-games - twórców m.in. słynnej serii Townsmen - naszła mnie myśl, jak by tu zatytułować grę o Egipcjanach... "Buduj bracie, buduj piramidę"? "Chodźmy się potaplać w Nilu"? "Przygody Bolka, Lolka i Sfinksa"? Pomysłów było dużo, wszystkie równie dobre, co te trzy... Niemcy z HG postawili jednak na oldschool i nazwali grę "The Egyptians". Po prostu.

Gra raczy nas głęboką fabułą, poruszającą sfery zarówno religijne, społeczne jak i filozoficzne. Jak się okazuje, krwawe boje miedzy egipskimi plemionami pobudziły do życia antycznego boga - Khepera. Lorda Piaskowych Żuczków. Skarabeuszy. Podły bożek, wykorzystując prywatną owadzią armię, porwał się na Faraona i przejął władzę w kraju. Teraz sieje spustoszenie i terroryzuje miejscową ludność. Jak widzisz, sytuacja ma się nieciekawie...

W tym właśnie momencie wkraczamy my i opowiadając się po stronie Plemienia Kobry, przejmujemy kontrolę nad organizacją systemu obronnego. Wychodzi na to, że nasze grono komórkowych RTS-ów powiększyło się o kolejną pozycję... W tym konkretnym rozgrywka przyjmuje następujący obrót - dostajemy 15 sekund (lub coś koło tego) i informacje, z której strony nastąpi atak. W dostępnym czasie organizujemy defensywę i nim minie minuta pojawiają się pierwsi najeźdźcy.

Przy pierwszym uruchomieniu gry czekało mnie nie małe zaskoczenie. Odpalam grę - no fajnie, widzę świątynię, kawałek gruntu i... tyle. Resztę spowija mgła wojny. Generalnie - spoko, takie rozwiązanie jest (jak na standardy komórek) pewnym urozmaiceniem i zmusza gracza do zachowania czujności. Czyli posuniecie całkiem dobre... Z drugiej jednak strony, mgła ma to do siebie, że trzeba się nieco postarać, by robiła dobre wrażenie. Tę kwestię Handy-games, delikatnie mówiąc, olało i dostajemy zwykłą szaro-czarną plamę okalającą planszę.

Mgła rozwiewa się pod wpływem działań architektonicznych. Budynkiem wyjściowym - naszą bazą, miłością i gwarancją przetrwania - jest tzw. Świątynia Miliona Lat. Gdy zostanie zniszczona, zniszczeni zostajemy i my (czyli Game Over). By temu zapobiec dostajemy do dyspozycji dwie jednostki bojowe - egipskich wojaków i osławionego sfinksa. Efekt przynoszą podobny, jednak atakują inaczej. Wojownicy najzwyczajniej w świecie ładują w przeciwników włóczniami bądź z łuków, natomiast Sfinks - stary popisywacz - dewastuje wrogie siły promieniami samego Słońca.

Powszechnie wiadomo, że Egipcjanie są - a przynajmniej byli - ludem głęboko uduchowionym. Nikogo nie powinien zaskoczyć zatem fakt, że Ra i reszta boskiej ekipy odgrywają niemałą rolę w "Egipcjanach". W celu nawiązania kontaktu z wszechobecnymi bożkami stawiamy im obeliski i poświęcamy odkryte artefakty. W zamian za nasze oddanie, bogowie obdarzają nas, hmm... power-upami. Efektem ich działania jest np. czasowe rozwianie mgły, rekonstrukcja uszkodzonych jednostek czy wzmocnienie sił zbrojnych. Z początku możemy czcić tylko Nuta - boga niebios, lecz z czasem "dostajemy" kolejnych. W efekcie końcowym mamy całą gamę egipskich bóstw, które możemy chwalić, wielbić i miłować. Przepięknie!

Z kolei budowa biblioteki - siedziby najmądrzejszych głów Egiptu - zagwarantuje nam stały rozwój budowli i poszerzanie naszych możliwości defensywnych. Przykładowo możesz powiększyć zasięg swoich jednostek bojowych, poprawić właściwości obronne budynków, czy nawet stworzyć Ścianę Słońca, która absorbuje wszelkie obrażenia.

Z tych ważniejszych konstrukcji, to chyba tyle (ale nie daj się zwieść - budynków jest od groma; nie wymieniłem nawet połowy). Teraz parę słów, o czymś ździebka innym... Mianowicie o poziomie trudności. Może na wstępie, taki mały teścik sprawdzający. Pomnóż swój wiek przez 2, dodaj do tego 3 i zapamiętaj wynik. Jeśli wyszło ci powyżej 20, najprawdopodobniej nie będziesz miał problemów z przejściem gry lewą ręką. Nie mam pojęcia, skąd Niemcy biorą testerów, ale jeśli szybko ich nie zmienią, to najprawdopodobniej marny ich los.

Jeśli zaś chodzi o grafikę, to jak na strategie Handy-games przystało - obeszło się bez zarzutów. Wszystkie budynki zostały wykonane szczegółowo i estetycznie, animacja (mimo, że gra czasem muli) też nie daje mi powodów do narzekań. Ponadto w grze aż roi się od kolorowych ikonek i rożnych upiększeń, wiec efekt końcowy jest jak najbardziej zadowalający. Dźwięk całkiem, całkiem - tradycyjnie, egipskie rytmy i "sound effects".

Podsumowując, Handy-games stworzyło bardzo rozbudowana i obszerną grę. Cóż jednak z tego, że gra jest rozbudowana, skoro poziom rozgrywki jest śmiesznie niski?! (W ramach przypomnienia - niski poziom trudności sprawia, że gra nudzi się po czasie nie dłuższym niż pół godziny.) Wychodzi na to, że z gry - obdarzonej naprawdę niezłym potencjałem - otrzymaliśmy zwykłego średniaka. Z mojej strony 6.