Splinter Cell: Conviction (Mobile)

"Splinter Cell" to jedna z nielicznych serii gier, które mogą się pochwalić autentycznie przemyślanymi, wykonanymi z dbałością o szczegóły konwersjami na platformę mobile. Znane skradanki duetu Ubisoft/Gameloft towarzyszą telefonom komórkowym praktycznie od samego początku, odkąd technologia J2ME na dobre zagościła w naszych gadających zabawkach. Po paru latach przerwy, przy okazji kolejnej odsłony serii na konsole, wreszcie doczekaliśmy się i my: przyszedł czas na szóstą już część przygód Sama Fishera w wersji kieszonkowej.

Fabuła zdecydowanie odstaje od poprzednich części. Nie skupia się już na teoriach spiskowych, przynajmniej główny zarys na takie akcje nie wskazuje. Fisher jest osobiście zaangażowany w sprawę, rzecz bowiem dotyczy zaginięcia jego córki. Oczywiście jak na opowieści spod znaku Toma Clancy'ego przystało nic nie będzie takie, jak się od początku wydaje, zwroty akcji gonią się nawzajem, odbędziemy sporo dialogów, które wpierw wprowadzą sporo zamieszania, by pod koniec dopiero wypuścić światełko prawdy.

Gra pozostaje klasyczną platformówką z widokiem z boku, ukazaną w ujęciu 2D. Nie zabrakło charakterystycznych dla serii komiksowych dymków nad głowami napotkanych postaci, zwłaszcza strażników i innych terrorystów, z których Fisher wyciąga odpowiednie wnioski i planuje kolejne posunięcia. Jak na skradankę przystało, nie ma obowiązku parcia byle do przodu - wręcz nie wypada tak grać, skoro producent zadbał, by plansze były wyposażone w sporo miejsc, w których można się schować, jakieś zacienione wgłębienia w ścianach, budki telefoniczne, garderoby. Doskonały klimat buduje plansza rozgrywająca się w teatrze - Sam pochylony ukrywa się między siedzeniami, przeskakując z rzędu do rzędu, uciekając przed wzrokiem wrogów.

Zupełną nowością jest natomiast możliwość ukrywania się w tłumie. Niestety jest to czynność zależna od systemu, nie na żądanie gracza, ale i tak robi dobre wrażenie. Fisher w młodzieżowej bluzie, obowiązkowo z rękami w kieszeniach i kapturze na głowie przechadza się wśród niczego nie spodziewających się wrogów, innym razem z kolei zakłada biały fartuch - i już jest czystym przykładem laboranta.

Poza tymi momentami gra jest wypełniona akcją, mimo to pozostając wciąż w gatunku skradanek. Trzeba mieć oczy dookoła głowy, gdyż wrogowie lubią wchodzić na planszę znienacka. Widząc Sama nie zastanawiają się, od razu strzelają. Trzeba być przygotowanym na szybkie chowanie się, ewentualnie wskakiwanie na poziom wyżej, czasem nawet cofnięcie do już odwiedzonych lokacji. Gdy jednak dojdzie do walki Sam bez kłopotu sobie radzi z bronią, choć zdecydowanie bardziej lubi walkę wręcz, tu przedstawioną za pomocą mini gry na wciskanie odpowiednich klawiszy. Oczywiście także w tej odsłonie serii nie dodano opcji przenoszenia ciał gdzieś w cień, zadbano natomiast o możliwość eliminacji wielu przeciwników na raz przy pomocy elementów otoczenia: można na przykład zrzucić urwany kabel na mokre podłoże, na którym akurat stoi kilku nieprzyjemnych typów... Warto dodać, iż gra zlicza punkty gracza tak, że każde wywołanie alarmu i głośny strzał odejmuje nieco od ostatecznego wyniku.

Nie zabrakło mini gier logicznych i opartych na spostrzegawczości, które skutecznie eliminują uczucie znużenia. Fisher zna się na wszystkim, zatem bez nieśmiałości podchodzi do wszelkich komputerów - może podjąć się próby ich hackowania, ale tylko jeśli zbierze odpowiednią ilość czipów. Sam proces włamywania się to coś na kształt ubogiej siostry słynnego Sudoku: trzeba wypełnić diagram cyframi tak, by suma pól tak w wierszach, jak i kolumnach dawała liczbę piętnaście.

Nowością w grze jest wykorzystanie przedmiotów, które zbieramy po drodze. Lina się przyda, by opuścić bohatera gdzieś na niższe partie budynku, uwagę psa odwrócimy mięsem, z kolei strażników odciągniemy gdzieś dalej rzucając hałasującą puszkę. Jest też lustro, dzięki któremu nasz Fisher-MacGyver dowie się co jest za drzwiami, jeszcze przed ich otworzeniem. Niestety takich właśnie momentów jest stosunkowo niewiele, większość gry jednak opiera się na klasycznym powolnym przechadzaniu się po planszach, tu przykucnę, tam podskoczę i już, kolejny etap.

Grafika jest oczywiście bardzo dokładna, lecz na pewno nikogo z nóg nie zwali. Gameloft oparł się na pozostałych swoich produktach, nie zbudował specjalnie dla "Conviction" zupełnie nowego silnika. Warto natomiast wspomnieć, iż w momentach, gdy na ekranie znajduje się sporo ruchomych elementów (np. walka z bossem, czyli człowiek kontra wojskowy myśliwiec) gra nie zwalnia, co jest częstym przecież zjawiskiem w grach akcji. Nie, nowy "Splinter Cell" pod względem systemowym wad po prostu nie ma.

Trudno tu też mówić o wadach w rozgrywce - jest to przykład kolejnej, dobrej gry spod znaku Gameloft. Jednak tytuł jest po prostu zbyt wyważony, wyrównany - niby nowości są, ale są mało wykorzystane, by można mówić o jakiejkolwiek rewolucji, jak już, to można to nazwać delikatną ewolucją. Kilka niewielkich zmian to za mało, by grę nazwać wybitną - nie mam natomiast problemu z opisaniem jej jako bardzo dobra i godna polecenia.