Delta Force (Mobile)

Swego czasu zagrywałem się w niezwykle udany, choć kosmicznie długi tytuł: "Delta Force Black Hawk Down Team Sabre". Oczywiście mam na myśli wersję dla telefonów komórkowych. Pamiętam, że to była jedna z tych gier, które dostarczyły mi prawdziwie miłej rozrywki. Na wieść o kolejnym tytule z tej serii nie zastanawiałem się długo, od razu znalazł się w moim telefonie.

Tym razem Vivendi Games postanowili skrócić tytuł to niezbędnego "Delta Force". Rzecz rozgrywa się w Estonii, gdzie terroryści czują się jak w domu (przynajmniej według założeń fabuły gry). Stale towarzyszy nam widok telewizyjny, gdzie dziennikarze próbują pokazać światu potworności wojny. Muszę przyznać, że zamazany telewizorek i dość mocne ujęcia dodają grze niezwykłego klimatu, tak przecież potrzebnego, by dobrze się bawić.

Zaczynamy od tutorialu. Pierwsza misja to wprowadzenie do gry, dowódca łączy się z naszymi bohaterami i krok po kroku tłumaczy co i jak. Tu pierwsza uwaga: tekst wypowiadany przez dowódcę pojawia się skokowo, co czyni go lekko mniej czytelnym. Może to też miało dodatkowo podbudować klimat, nie wiem. Do naszej dyspozycji oddano komandosa, inżyniera i snajpera. Nic więcej. Komandos, jak wiadomo to twardziel, który potrafi przyjąć na klatę sporo pocisków. Kroczy dumnie ze swoim karabinem maszynowym, do dyspozycji ma ponadto nóż (można podejść do przeciwnika i cichaczem go załatwić) oraz wybuchowe pociski, służące do niszczenia grup przeciwników. Inżynier potrafi wiele. Po pierwsze i najważniejsze tylko on widzi miny porozstawiane gdzieniegdzie i tylko on potrafi je rozbroić. Posiada także apteczkę, dzięki której wyleczy rannych oraz może wezwać przez radio wsparcie lotnicze. Czasem bardzo przydatna umiejętność. Snajper - rzecz oczywista. Przy pomocy klawisza * uruchamiamy celownik i można jednym strzałem pozbyć się wrogów nawet na dalszą odległość. Co więcej, jego karabin również bez trybu snajperskiego sieje spustoszenie, choć nie ładuje się tak szybko, jak u komandosa. Pomiędzy członkami naszej grupy przechodzimy klawiszem 0. Natomiast gdy trzeba ruszyć wszystkich, wybieramy klawisz #.

Przeciwnicy niestety nie są zbyt inteligentni. Natomiast jest ich naprawdę wielu. Szczerze mówiąc, ta odsłona Delta Force jest już znacznie mniej taktyczna w porównaniu do poprzednika. Tutaj bardziej liczy się ilość zabitych wrogów - gra zbliża się do strzelanki. Na szczęście, misje są urozmaicone. Przeważnie poruszamy się po miasteczkach estońskich i załatwiamy terrorystów. Ale czasem trafia się misja już typowo zręcznościowa: celowniczek. Po prostu strzelamy do wszystkiego co się rusza? Na podobnej zasadzie polegają też misje, w których załoga porusza się samochodem wojskowym. Sterujemy jedynie celownikiem, samochód jedzie sam wyznaczoną trasą. Dla fanów karabinów snajperskich producent przygotował także misję, w której snajper usadowiony na dachu pośrodku wsi, musi "zdjąć" w ustalonym czasie wszystkich terrorystów.

Gra się nie nudzi. Rozgrywka jest bardzo przyjemna, choć trochę zbyt prosta. No, ale nie wszystkie gry muszą być maksymalnie hardcorowe, prawda? Grafika jest wyraźna, klimatyczna. Dźwięki trochę się gubią, na przykład w momencie gdy strzela więcej postaci, huk broni słychać z niewielkim opóźnieniem, ale myślę że to szczegół. Mam natomiast trzy uwagi krytyczne. Pierwsza z nich, to wspomniany już fakt, iż jest to bardziej strzelanka niż rozgrywka taktyczna. Z czasem nawet nie warto się kryć - komandos potrafi pozbyć się i pięciu wrogów, tracąc przy tym zaledwie połowę życia. Kolejna sprawa: sterowanie. Intuicyjne i konkretne, lecz... Kiedy wreszcie producenci nauczą się, że w telefonie jest więcej przycisków niż cztery? Bohaterowie poruszają się w czterech kierunkach, a mogliby w ośmiu. Ułatwiło i uprzyjemniłoby to rozgrywkę. No i sprawa trzecia - nie każdy lubi filmy a la Rambo. W sumie to nawet mało kto wierzy, że jedna postać mogłaby bez uszczerbku na zdrowiu pozbywać się setek wrogów. Niestety, w Delta Force właśnie tak jest: wrogów są setki, bohaterów jest trzech. A wynik jest i tak łatwy (zbyt łatwy!) do przewidzenia...