Medal of Honor: Airborne (Mobile)

Wiadomo nie od dziś, że gry o tematyce wojennej, a szczególnie te oparte na wydarzeniach z II Wojny Światowej, to w dzisiejszych czasach chleb powszedni. Fani tego typu rozrywki , niezależnie na jakiej konsoli by nie grali, doczekali się naprawdę szerokiego repertuaru takich produkcji. Na szczęście dla mnie i innych fanów telefonów komórkowych, nie zabrakło ich także na platformę Java. Ostatnio miałem okazję przetestować jedną z nich - "Medal Of Honor: Airborne", wypuszczone na rynek przez firmę Elektronic Arts.

Na początek podkreślę, że moje doświadczenia co do gierek tworzonych przez tego dystrybutora są nie najlepsze. Wiele razy zawiodłem się na ich produkcjach, były one zdecydowanie niedopracowane, zarówno w aspekcie graficznym jak i w przypadku samego gameplay'u. Z tego też powodu do Airborna podchodziłem z pewnym powątpiewaniem, spodziewając się kolejnej cienizny, którą odstawiłbym po pięciu minutach. Nie będę jej jednak z góry spisywać na straty, więc przejdźmy do konkretów.

W MoH-u wcielamy się w rolę przeciętnego amerykańskiego żołnierza piechoty, biorącego czynny udział w II wojnie Światowej. Dowództwo wyznacza nam szereg zadań do wykonania w różnych lokacjach na terenie Europy. Z odwagą ruszamy na front, zdecydowani zrobić wszystko dla swojej ojczyzny.

Twórcy dali nam do dyspozycji tylko jeden tryb gry, w którym widok na głównego bohatera oraz jego oponentów skierowany jest z góry. Nasze zadanie ogranicza się tak naprawdę do chodzenia po mapie i zabijania każdego ruszającego się Niemca w polu widzenia oraz do podkładania bomb we wskazanych przez naszych przełożonych miejscach. Jako że ta druga czynność nie wymaga wielkich umiejętności czy finezji, skupię się na opisie konfrontacji.

Mamy cały wachlarz broni do wyboru. Pierwszą z nich jest podstawowy karabin, w którym nigdy nie kończy się amunicja. Aby używać lepszych broni, musimy je uprzednio wyjąć ze skrzyń, spotykanych od czasu do czasu na mapie. Są to - karabin Thomson, strzelający ogniem ciągłym, shutgun, który rani kilku wrogów na raz (sieje wyjątkowe spustoszenie w ich szeregach) oraz granaty.

Same walki nie wydawały się dla mnie wielkim wyzwaniem, ponieważ w grze celownik sam nakierowuje się na przeciwnika. Jednak po pewnym czasie liczba nieprzyjaciół wzrasta i musimy zachować się na tyle sprytnie - odpowiednio ustawiając się i chowając za okopami - aby nie mogło nas dosięgnąć kilku z nich jednocześnie. Wymaga to zastosowania odpowiedniej taktyki, a co za tym idzie, sprawia, że gra naprawdę potrafi wciągnąć. Tym razem plus z mojej strony.

Niestety o oprawie graficznej nie mogę powiedzieć wiele dobrego. Mapy są słabo dopracowane, brakuje im wykończenia i jakichkolwiek szczegółów umilających rozgrywkę. Główny bohater i jego przeciwnicy są zdecydowanie zbyt mali w stosunku do wielkości ekranu. Silnik, na jakim oparta jest gra także nie zasługuje na aplauz. Akcja co chwila się zacina, a zachowanie postaci bywa dziwne i nienaturalne.

Dźwięk jest kolejną piętą achillesową "Medala". Tak naprawdę, jedyne co usłyszymy w grze to dwa utwory pojawiające się na przemian w menu . Podczas samej rozgrywki cały czas towarzyszy nam głucha cisza, co chwila przerywana odgłosem, który teoretycznie powinien przypominać wystrzał z naszej broni.

Zapominając o wszystkich wadach z jakimi do tej pory się spotkałem, uznałem, że mimo wszystko dam "Airbornowi" szansę na wykazanie się - a nuż ma coś zaskakującego w zanadrzu. I faktycznie moje zaskoczenie był nie liche, kiedy... przygoda zakończyła się po 4 misji! Jest to najkrótsza gra z jaką kiedykolwiek się spotkałem, ale biorąc pod uwagę poziom jej wykonania, niektórzy mogliby uznać to za zaletę.

Reasumując, "Medal Of Honor: Airborne" to produkcja, która doszczętnie zrujnowała moje (i tak już kiepskie) zdanie na temat firmy Elektronic Arts. Mówi się - nadzieja matką głupich i niestety sprawdziło się to też w moim przypadku, gdy spodziewałem się, że Airborne może okazać się warty uwagi. Na tę chwilę wiem jedno - wiele wody w Wiśle upłynie zanim znów sięgnę po kolejną grę od EA.