Urban Attack (Mobile)

Rok 1991 - Upadek Związku Radzieckiego.
Rok 2007 - Stany Zjednoczone umieszczają w Europie długodystansowe pociski atomowe. Wzrasta napięcie pomiędzy USA i Rosją. Następuje początek zimnej wojny.
Rok 2009 - Trwa wyścig zbrojeń. Zwiększył się popyt na broń atomową. Pieniądze czerpane z tego źródła pozwoliły pewnej organizacji mafijnej znacznie poszerzyć swoje wpływy na świecie.
Rok 2011 - Władze w Rosji przejmuje "Czerwona Mafia".
Rok 2033 - 14 Sierpień "Czerwona Mafia" demonstruje swoją potęgę, niszcząc rakietami nuklearnymi 80% Kanady.
Rok 2037 - UCCK - gałąź "Czerwonej Mafii", stacjonująca w USA, powiększa swoją siłę i wpływy, specjalizując się w rozwijaniu broni opartych na psychokinezie. 20. maja setka dzieci z USA ginie bez śladu. Wszystkie z nich mają wysokie i rzadko spotykane IQ. R. Keith dziennikarz, który z uporem, głośno rozgłaszał dziwne zniknięcia, ginie w wypadku samochodowym. Jego dokumenty dotyczące tej sprawy nigdy nie zostały odnalezione.
Rok 2046 - Naszym pierwszym zadaniem dla UCCK, jest przejęcie ważnego dla korporacji więźnia, który przewozi silnie uzbrojony konwój.

Perfect... Here is the convoy...

"Urban Attack" jest grą, dla niektórych bardziej lub mniej innowacyjną, jednak na pewno wnosząca powiew świeżości na rynek gier mobilnych. Rzadko spotykamy się na komórkach z robotami czy z wizjami przyszłości, ale nigdy nie mieliśmy okazji poznawać za pośrednictwem telefonu tak złożonej fabuły i świata, który naprawdę zasysa do takiego stopnia, że nie możemy się doczekać, co czeka naszą postać za następnym zakrętem.

That... Look out behind you!

Na pewno jednym z najlepszych elementów, który zasługuje na uznanie i "skleja" całość, jest klimat. Już od menu możemy poczuć, że studio Vivendi Games Mobile włożyło duży trud w wykończenie najmniejszych szczegółów i chociaż grafika jest równie oryginalna i nowatorska jak sam pomysł na grę, niektórych może odrzucić. Jako, że jestem jednym z tych, którzy zauroczyli się jej prostotą (ot, co: proste linie na zazwyczaj jednokolorowym tle), byłem zdziwiony, że przemierzane miast, budynków i wielu innych lokacji wygląda, jak w trójwymiarze, co daje ciekawy efekt. Szczególnie, kiedy gramy na ekranie komórki, służącej przecież do dzwonienia! Podczas zabawy towarzyszą nam przyzwoite odgłosy - kiedy np. jedziemy pociągiem czy wykonujemy zadanie pod wodą, co jest znacznym plusem w porównaniu do reszty dźwięków. Przejdźmy do słabszej strony wykonania, czyli "melodyjek". W menu przygrywa muzyczka, która bazuje na dwóch dźwiękach, a podczas jednej z misji występuje znacznie lepsza i bardziej rozbudowana, która zatrzymuje przy sobie gracza przez kilka dłuższych chwil. Przyznam się nawet, że specjalnie kilkakrotnie powracałem do owej misji, aby jej posłuchać. Rodzi się pytanie: dlaczego umieszczono w grze te lepsze i bardzo słabe wykonania różnych "utworów", skoro można było zostawić tylko te milsze dla ucha?

I known nothing of my past...

Nasz bohater, którym kierujemy przez całą grę, jest dzieckiem w mega-pancerzu, który zapewnia mu niemal niezniszczalność. Potrafi się regenerować, skakać niewiarygodnie wysoko czy też nurkować.

Attack the guards!

Gra jest jednym z rzadko spotykanych na tej platformie FPS'ów. Będziemy latać helikopterem, pływać pod wodą, czy wspinać się po budynkach. Za kolejny plus można zaliczyć nieustanną oraz dynamiczną akcję i przejścia pomiędzy lokacjami, kiedy widzimy to, co się dzieje oczami naszej postaci.

Don't give them a chance...

Napiszę teraz o sterowaniu i strzelaniu. I tutaj także widać, że te elementy zostały starannie wykonane. Nasz ekran został podzielony na dziewięć segmentów, którym przypisane są klawisze od 1 do 9. Kiedy na jednym z obszarów pojawia się wróg wystarczy nacisnąć odpowiedni przycisk, a nasza postać wyceluje już automatycznie i "zdejmie" przeciwnika.

...for the glory of the UCCK!

Do dyspozycji będziemy mieli sporo broni, zaczynając od zwykłego gnata, a kończąc na prawdziwej kosiarze, która rozwala kilku wrogów naraz. Częstym sprzętem, z którego będziemy korzystać jest snajperka z zoomem. Pomiędzy lokacjami nasz bohater przemieszczać się będzie automatycznie, ale trafi się kilka zadań - perełek - w których sami będziemy iść w wybranym przez nas kierunku.

Enough! Obey your orders or I'll turn you off !

Ciekawą sprawą są same misje. Są bardzo złożone oraz długie, ale jest ich tylko cztery. Na szczęście ich zróżnicowanie stopniowo rekompensuje ich małą liczbę. Podczas wykonywania naszych celów nie będziemy mieli czasu, żeby podrapać się po głowie. Co chwile ktoś pragnie "zadać nam ból", a my musimy łamać kody w drzwiach, starać się nie zabić cywili czy niszczyć po drodze wyznaczone nam obiekty. Chyba największe wrażenie zrobiła na mnie misja, w której będziemy musieli znaleźć i złożyć w toalecie broń (minigra), a potem wybić nią pół lokalu i dać nogę. Do wyboru mamy trzy rodzaje trudności: "easy", "medium" i zablokowany "hard". Mimo, że "Urban Attack" było produkcją tworzoną przez ponad dwadzieścia miesięcy to czas gry, który dają nam autorzy jest zdecydowanie za krótki. Chociaż zadania, które wykonujemy dają nam czysty "fun", to po ukończeniu gry i napisie CDN pozostaje niedosyt. Zaletą są na pewno liczne minigry, które urozmaicają rozgrywkę, jednak tutaj napotykamy na pierwszą wadę. W kilku z nich kuleje sterowanie i gdy naciskamy dany przycisk nie zawsze reaguje i musimy "cisnąć" aż do skutku. Kolejnym niedociągnięciem jest system automatycznych seve'ów. Załóżmy, że nie mamy praktycznie życia, a gra zapisuje się przed pojedynkiem z bosem. Nie mamy z nim szans, a grę musimy zaczynać od początku, bo save jest tylko jeden. Pozostaje jeszcze aspekt tego, że nie każdemu podoba się sama innowacyjność, sterowanie czy też sama rozgrywka. Dla jednych ruchomy celownik snajperki może być drobnym elementem realistyki, dodającym grze "rumieńców", a dla drugich zupełnie niepotrzebnym i irytującym detalem.

Traitor die!

Przyszedł czas na podsumowanie. Mimo, że ta produkcja to kawał dobrej roboty to niektóre niedociągnięcia psują efekt końcowy pracy szanowanego studia VGM. Jednak ten przykład gry świetnie uświadamia, że warto tworzyć wysoko budżetowe produkcje również na słabsze platformy, które dopiero zaczynają się rozwijać.