PAC-MAN Championship Edition (Mobile)

Wiem, co sobie myślicie. Kurcze, znowu Pac-Man na komórki, ileż można? Ja też sobie tak pomyślałem. I kolejny raz nauczyłem się pokory - najnowszy produkt z żółtym kolesiem w roli głównej jest bodaj najlepszą grą z serii jaka w ogóle powstała na telefony komórkowe!

Od samego początku wita nas specyficzna, oldschool'owa grafika, zbudowana tak, by gra kojarzyła się z zamierzchłymi czasami, początkiem lat osiemdziesiątych, gdy Pac-Man się narodził(*). Ciemne tło planszy i labirynt zbudowany na zasadzie neonów: ściany stale zmieniają kolor, niczym reklama w Las Vegas, zwłaszcza gdy zmieniamy poziom, a dzieje się to obojętnie czy skierujemy bohatera w lewo, czy w prawo.

Dla przypomnienia: celem gry jest zbieranie białych kulek z planszy, należy tak manewrować Pac-Manem, by zjadł wszystkie. Kulki się odnawiają, wystarczy zebrać wszystkie, by w innym miejscu (specjalny kursor informuje o kierunku) pojawiły się następne. Za każdym razem jest ich więcej, tym samym tworzą coraz bardziej skomplikowane układy na tle labiryntu.

Pac-Man porusza się przed siebie bez pomocy gracza. Naszym zadaniem jest tylko zmieniać kierunek jego ruchów. Klasycznie dla tej serii gier można wcisnąć klawisz na długo przed zakrętem. Bohater porusza się bardzo szybko, dlatego też gra jest niezwykle dynamiczna - znacznie częściej porażka wynika nie z inteligencji wrogów, a właśnie z prędkości i trudności w opanowaniu bohatera. Żeby była jasność - to nie jest żadna wada! Tak właśnie ma być, czyste arcade.

A propos wrogów: są to cztery duchy, obmierzłe kreatury, pragnące tylko jednego: porażki Pac-Mana. Różowy Pinky, niebieski Inky, czerwony Blinky i pomarańczowy Clyde. Na początku każdej z plansz znajdują się w tak zwanym domu, w centrum układu. Jednak już po chwili wychodzą na świat, i próbują odszukać w labiryncie Pac-Mana. Charakterystyczną ich cechą jest fakt, iż gdy już wyjdą, to prędkość ich poruszania dorównuje prędkości naszego żółtego bohatera - nigdy im nie uciekniemy, ale jednocześnie gdy dobrze sterujemy zjadaczem kulek, nigdy nas nie dogonią.

Jedynym sposobem na pokonanie duszków jest pożarcie ich - jednak ta opcja jest dostępna dopiero wówczas, gdy Pac-Man wrzuci tabletę (nieco większą kulkę na planszy). Poważnie, taki z niego agent. Po zastosowaniu tego środka, duchy sinieją ze strachu i z przerażeniem w oczach cofają się, lecz robią to niezwykle powoli - wtedy można je zjeść. Zostają po duchach jedynie oczy, które wracają same z siebie do domu, a tam kolorowa czwórka się regeneruje.

Obojętnie od trybu zabawy, gra posiada dwa możliwe warianty końca planszy. Pierwszym jest oczywiście utrata wszystkich żyć, co dzieje się, gdy duszki zdobywają przewagę. Naturalnie życie jako jeden z bonusów można zdobyć podczas gry, obok owoców i innych dodających punktów przedmiotów. Drugi, znacznie lepszy z punktu widzenia gracza wariant to upływ czasu. Każda gra toczy się kilka minut, podczas których należy zebrać jak najwięcej punktów.

Same tryby gry to zawsze ta sama zasada - kulki, tabletki i duchy - lecz w różnych konfiguracjach. Czasem różnią się tylko ilością przeznaczonych na zabawę minut (pięć, dziesięć), innym razem dochodzą nowe elementy, jak na przykład zaciemniony labirynt, w którym wspomniane powyżej neony nie świecą i widzimy jedynie niewielki fragment planszy dookoła bohatera, sterując na wyczucie. Obojętnie od wybranego trybu (jest ich łącznie sześć) gra zawsze daje tak samo wielką satysfakcję i wywołuje tak samo potężną adrenalinę.

Pac-Man Championship Edition to gra absolutnie wyjątkowa, esencja rozgrywki arcade, obdarzona zarówno ciekawą, pełną uroku, choć oldschool'ową grafiką, jak i bardzo dobrym dźwiękiem. Jest to jedna z tych gier, które trzymamy w telefonie bardzo długi czas, bo i Pac-Man po prostu nigdy się nie nudzi, zawsze chce się do niego wracać i jeszcze raz pokazać duszkom, gdzie ich miejsce.


(*) - 22 maja żółty zjadacz kulek będzie miał trzydzieści lat!