Dictator Defense (Mobile)

Gry należące do specyficznego gatunku "Tower Defense" mają swoich zagorzałych fanów, którym nigdy nie znudzi się motyw z obroną zagrożonych wież, zamczysk czy innych baz umieszczonych gdzieś w kosmosie. Dlatego też powstała kolejna wariacja na znany temat, tym razem produkcji Digital Chocolate.

Co ciekawe, producent nie przygotował klasycznej planszy, po której ustalonymi ścieżkami będą maszerowały oddziały wroga. Digital Chocolate postawiło na zbudowanie prawdziwego frontu walki, gdzie gracz kontroluje planszę w całości, od A do Z.

Arena zmagań to prostokąt, w którym północ oznacza jednostki wroga, a południe to baza wojskowa gracza. Tę bazę od frontu, czy też "ziemi niczyjej" oddziela mur. Zadaniem w grze jest obrona tegoż muru, najlepiej tak, by nie pojawiło się na nim nawet zadraśnięcie. "Dictator Defense" to gra taktyczna, rozgrywana w czasie rzeczywistym. Z północy nadchodzą jednostki wroga, w standardzie od najprostszych, do najtrudniejszych. "Ziemia niczyja" to pięć kolumn, po których przemieszczają się jednostki i na których należy rozbudowywać obronę.

Zanim jednak do budowy armii dojdzie, warto się zatroszczyć o pieniądze - wszak wiadomo, że nie ma nic za darmo. Do zdobywania kasy służą skarbce, banki, które trzeba umieścić również gdzieś na planszy. Także gra szybko się rozwija - z jednej strony należy kontrolować napływających z góry wrogów i stawiać na ich drodze obrońców, z drugiej myśleć o obronie banków. Skarbce co kilkanaście sekund zasilają kasę.

Gdy możemy być już spokojni o fundusze, należy rozbudować swoje wojsko. Do wyboru mamy jednostki wyposażone w karabiny, miotacze ognia oraz maszyny: ciężkie działa, skuteczne tylko w walce z automatami (czołgi, helikoptery), agregaty rażące wrogów prądem czy dodatki takie jak dynamit możliwy do podrzucenia pod nogi nacierającej armii lub mur obronny, zatrzymujący na kilka chwil daną linię wroga.

Choć wyżej wymienione jednostki brzmią śmiertelnie poważnie, gra wcale taka nie jest, wręcz przeciwnie: wypełnia ją nie całkiem zdrowy, dość specyficzny humor rodem z kreskówek w stylu "Tom & Jerry". Nacierająca piechota po otrzymaniu śmiertelnej dawki obrażeń rozpada się w pył, wszystkim porażonym prądem włosy stają dęba i naturalnie podczas porażenia widać ich szkielety, a bossowie (jeden na serię dziesięciu plansz) to już klasa sama w sobie. Nieszczerze uśmiechnięty 43 prezydent mocarstwa zza Atlantyku z obowiązkowym kowbojskim kapeluszem, znany i wiecznie żywy rewolucjonista z Kuby czy skrzyżowanie złego brata gubernatora Kalifornii z Duke Nukem rozbawią każdego tak wyglądem, jak i swoimi komentarzami.

Każda z czterech serii plansz rozgrywa się w innym klimacie graficznym i muzycznym. Jedna cecha pozostaje wspólna, czyli minimalizm, z którego słynie producent. Jest kolorowo i wesoło, ale o graficznych fajerwerkach można zapomnieć. Za to nie można narzekać na brak widoczności - tu wszystko jest od razu jasne.

Aby zapobiec pojawiającej się po jakimś czasie nudzie, producent dodał dwie istotne kwestie. Pierwsza z nich to upgrade wojska. Aby dokonać ulepszeń, należy ukończyć planszę na perfect, czyli bez zniszczeń muru. Druga sprawa to fakt, iż na każdą serię plansz mamy dwa etapy bez banków - tutaj jest pewna kasa dostępna i trzeba tak kombinować, by jej po prostu wystarczyło. Więcej forsy nie będzie.

Niestety gra nie należy do najtrudniejszych. W praktyce większość etapów zaliczamy na perfect, a stale wzmacniane wojsko opiera się skutecznie, niektóre z plansz dodatkowo trwają zaledwie 4-5 minut, co znacznie skraca żywotność tytułu. Brakuje też większej ilości dostępnych narzędzi zagłady, odblokowywanych na przykład co pięć etapów. Tytuł szybko staje się rutynowy, a tych nielicznych plansz, nie zaliczonych na perfect nie chce się poprawiać. Ale "Dictator Defense" mimo wszystko zasługuje na uwagę, gdyż oferuje to, z czego znany jest producent: mnóstwo humoru i ciekawe podejście do znanego tematu. Dodajmy do tego też fakt, że jest to jednak przyzwoita gra taktyczna, która spodoba się nie tylko fanom gier "defensywnych". A że nie jest najdłuższa? No, nie można mieć wszystkiego...