Guitar Hero World Tour Mobile (Mobile)

Na początek rozwiejemy wszelkie wątpliwości: nie, do "Guitar Hero World Tour Mobile" producent nie dodaje gitary. Ani perkusji. Trzeba grać przy pomocy klawiszy telefonu. A pamiętając konkurencyjne produkty muzyczne Gameloftu można sobie lekko wyobrazić, że i tak będzie fajnie. Ale... czy aby na pewno?

Parka występująca w roli głównej jest raczej wszystkim dobrze znana: Axel Steel wciąż wygląda jak amerykański wielbiciel muzyki hair metalowej, Judy Nails z kolei pasuje tylko i wyłącznie na konkretnie punkowy koncert. Poza nimi w grze nie uświadczymy żadnych innych postaci.

Co ciekawe, ta odsłona "Guitar Hero Mobile" pozwala na rozegranie każdego z wielu kawałków na dwóch instrumentach: gitarze i perkusji. I tu warto od razu dodać, iż producent się postarał, stawiając mocny nacisk na owe rozróżnienie. Przede wszystkim tradycyjnie dla serii większość utworów oferuje możliwość zabawienia się w wirtuoza: gdy nadchodzi obowiązkowa w tej branży solówka zmienia się także układ rozgrywki na taki, który daje wrażenie odgrywania numeru popisowego. I to w "Guitar Hero" zawsze lubiłem. Odgrywając natomiast utwór na perkusji zabawa staje się niebywale mocno rytmiczna, najpierw głowa, a następnie nogi zaczynają pracować w takt dźwięku.

Sam system jest klasyczny niemalże do bólu. Po ekranie, przypominającym nieco gryf gitary przesuwają się trzy rzędy nut. Zadaniem gracza jest po prostu ich kliknięcie w odpowiednim momencie, przy pomocy serii klawiszy 1, 2 i 3, lub 4, 5 i 6. W przypadku zabawy w perkusistę dochodzi jeszcze dodatkowy element, mianowicie słynną stopę, która na ekranie zobrazowana jest przy pomocy ciągłej, fioletowej linii. I tu wielkie brawa dla twórców, gdyż stosowanie tego obowiązkowego w rytmice narzędzia zostało maksymalnie wykorzystane: używamy stopy przy pomocy klawiszy 7, 8, 9 lub 0. Dzięki takiemu rozstrzałowi możemy klikać w "centralę" w każdej chwili, każdym palcem.

Jeśli chodzi o utwory, to znajdziemy tu dość ciekawe, mieszane towarzystwo. Obok przebojów Lenny'ego Kravitza (Are You Gonna Go My Way) czy Lynyrd Skynyrd (Sweet Home Alabama) odnajdziemy także ciekawostki w stylu Smashing Pumpkins (Today) lub Motorhead (yeah!) i nieśmiertelny Overkill. Jak wspomniałem utworów jest całkiem sporo, dzielą się na kolejne koncerty, które odblokowują się dopiero po osiągnięciu wymaganej liczby gwiazd w aktualnie dostępnych rockowych klasykach.

Oczywiście gra oferuje trzy poziomy trudności. Wybierając poziom easy można się spodziewać bezstresowej zabawy, gdzie wynik mniejszy niż 97% po prostu się nie zdarza. Ale wiadomo, że prawdziwy twardziel i fan muzyki (i gier arcade) wskoczy od razu na expert. I tu zaczyna się prawdziwa zabawa, gdzie klawiatura telefonu jest dosłownie masakrowana, a pojedyncze nuty stają się rzadkością. Tutaj operujemy praktycznie cały czas uderzeniem po dwie nuty jednocześnie, w tempie zdecydowanie nie allegro, raczej prestissimo.

Nie zabrakło osiągnięć, którymi w tym przypadku są kolejne kostki. Do szczęścia zabrakło tylko Pick Of Destiny Tenacious D, ale za to mamy Axe Murderer, Head Breaker, a nawet złowieszcze Kitty Fingers. Naturalnie o zdobyciu wszystkich zamarzyć może tylko prawdziwy wirtuoz, który będzie w stanie łyknąć poziom ekspert bez popitki.

Niestety, choć gra zdaje się być całkiem niezłą, taką nie jest. Ponieważ jest to tytuł muzyczny, na pierwszy ogień idzie kwestia dźwięku i dopasowania. Cóż, dźwięki to standardowe pliki midi, ale nie zamierzam tego traktować jako wady. Zrobione są bardzo przyzwoicie, ale... zbyt głośno. Na Nokii N95 muzyka grzała tak mocno, iż w obawie o swój słuch (oraz głośniczek telefonu) grałem z użyciem słuchawek, które w dodatku leżały dwa metry ode mnie. Wtedy można było jakoś wytrzymać poziom decybeli. Kwestia dopasowania dźwięku do nut, wydarzeń na ekranie stoi na przyzwoitym poziomie, owszem, ale...

I tu dochodzimy do największego "ale" jakie może być w przypadku gry muzycznej. Otóż wyobraźcie sobie, że muzyka będzie grana niezależnie od faktu czy trafiliśmy nutę, czy też nie. Jakiż to jest ból! Esencją gry muzycznej według mnie jest właśnie ta radość, że muzyka gra tylko wtedy, gdy popisujemy się zręcznością i skutecznością. A w "Guitar Hero World Tour Mobile" gdy nie trafisz w nutę, dźwięk wciąż gra. Jedynym wskaźnikiem jakości gry jest miernik natężenia, który obniża się wraz z każdym nietrafionym dźwiękiem oraz procentowy wynik oglądany na końcu planszy. I ten fakt skutecznie zabił prawdziwą przyjemność płynącą z gry, robiąc z "Guitar Hero Mobile" nie pełnowartościowy tytuł, a po prostu ciekawostkę.

Sytuacji nie poprawia grafika, której jakość jest poniżej przeciętnej, naprawdę na postać gitarzysty (gitarzystki) podczas rozgrywki lepiej nie patrzeć. Choć mógłbym bez problemu taką grafikę przeżyć, gdyby nie błąd opisany wyżej... "Guitar Hero World Tour Mobile" niestety do wspaniałych gier muzycznych nie należy, jeden beznadziejny błąd niszczy całą zabawę. Po chwili rozgrywki gracza ogarnia apatia, uczucie braku celowości i smutek, bo zapowiadało się tak pięknie...