Iron Man 2 (iOS)

Tony Stark to jest gość. Nie dość, że zdecydowanie dobrze wygląda, to jeszcze ma niezłą kasę. A do tego wszystkiego posiada ogromnie błyskotliwy umysł, niczym Kojot ze znanej kreskówki mógłby wpisywać w kwestionariuszach: zawód - geniusz. No, ale jeśli chodzi o grę na podstawie drugiego filmu z jego przygodami Tony się nie postarał. Ani na konsolach, ani na komórkach, ani nawet na iPhone. Zapłacił za mało, czy jak?

Sam początek zabawy jest bardzo mylący, bowiem trudno się spodziewać kiepskiej gry gdy na dzień dobry słychać jeden z najfajniejszych riffów rockowych, czyli "Iron Man" wiadomej kapeli. W chwilę potem rozpoczynamy klasyczny tutorial, pierwsza misja to coś na kształt testowania kolejnej zbroi Tony'ego. I tu już pomału zaczynają się schody, ale człowiek sobie myśli: takie kanciaste i słabo zrealizowane roboty-przeciwnicy pewnie są przygotowane specjalnie z myślą o nauce, a w grze właściwej będzie lepiej... Zonk - nie będzie.

Ale po kolei. Gra jest jak najbardziej oficjalnym produktem, zatem wszystkie postaci są żywcem wyjęte w filmu. Dlatego też pełne specyficznego, ironicznego humoru dialogi wypowiadać będzie sam Robert Downey Jr., a towarzyszyć mu będzie reszta aktorów z Samuelem L. Jacksonem (Nick Fury) na czele. Owych rozmów jest sporo, i trzeba im przyznać, że oddają pozytywny klimat hollywoodzkiej produkcji.

Podobnie jak w wersji mobile, fabuła rozłożona jest na wiele pojedynczych plansz, a każda kolejna misja to krótkie zadanie, swego rodzaju quest, przygoda. W ten sposób zwiedzimy przeróżne części świata, dzięki czemu będziemy mieli okazję polatać i walczyć nie tylko wśród nowojorskich drapaczy chmur, ale i gdzieś na obowiązkowym w dzisiejszych czasach Bliskim Wschodzie.

Sterowanie to jeden z lepszych pomysłów, na jakie Gameloft wpadł podczas tworzenia tej gry. Kto wie, czy nie jedyny dobry? Producentowi udało się stworzyć dokładnie taki system poruszania bohaterem, jaki fan Iron Mana sobie może wymarzyć. Swobodnie biegamy po ulicach, wykorzystując klasyczną gałkę, ale w każdej chwili możemy się wzbić w powietrze. A będąc już nieco wyżej od reszty społeczeństwa można się powoli przesuwać, zwracając baczną uwagę na okolicę, ale można także dokonywać niezwykle szybkich i naprawdę efektywnych lotów, z których nasz stalowy bohater jest szczególnie znany. Zadbano nawet o wspaniały "ground smash", czyli specyficzne lądowanie, które powoduje, iż ulica pęka. Wygląda na to, że Stark lądowania uczył się od Hancocka.

Niestety gra nie pozwala długo się cieszyć tym jakże ciekawym i sprawnie zrealizowanym sterowaniem. Całą przyjemność zabijają głupie szczegóły, z których najgłupszym, najbardziej upierdliwym i najtrudniejszym do zrozumienia (czemu, Gamelofcie?!) jest fakt... ograniczenia przestrzeni. Jeszcze się porządnie Iron Man nie wzniesie, a już mu w uchu kumpel trąbi o konieczności zejścia niżej. A to nie koniec, bowiem otoczenie, obojętnie czy to duże amerykańskie miasto, czy pustynia gdzieś na wschodzie, jest równie zamknięte - jedynie ścian nie widać. Zapomnij, drogi graczu, o radosnym mknięciu przed siebie i slalomie między budynkami. Iron Man się nawet nie zdąży rozpędzić, gdy okaże się, że... no cóż, misja została zaplanowana w tej właśnie dzielnicy, no to - sorry - nie masz wstępu do sąsiedniej. To po co dodano możliwość szybkiego, pełnego adrenaliny lotu?

Misje zbudowane są na klarownych zasadach: odszukaj, zbierz i zniszcz. Najwięcej czasu spędzimy oczywiście walcząc z przeróżnymi mechanicznymi tworami, przeważnie czymś na kształt karykatur bohatera. Roboty, które potrafią się wzbić w powietrze i ich kuzyni już nie posiadający humanoidalnego kształtu to najczęściej spotykani przeciwnicy. Walka może odbywać się wręcz, możemy sobie również spokojnie nawalać z repulsorów, a także korzystać z rakiet. To ostatnie jest nieco utrudnione, gdyż przeciwnik musi być widoczny, by go zaznaczyć, a wrogowie dość szybko zmieniają pozycję. Jeśli chodzi o dwa pozostałe style walki to są już na tyle zautomatyzowane, że Iron Man przeważnie samodzielnie potrafi wybrać komu przywalić.

Tu aż się prosi o wytknięcie kolejnego głupiego błędu - czyli systemu combo. Stark z zaangażowaniem wykonuje akrobacje, których nie powstydziłby się sam Spider-Man. Problem polega na tym, że przeważnie przeciwnik nie tylko jest już pobity, ale nawet jego resztki zdążą zniknąć z ekranu, gdy Tony wciąż wymachuje rękami i nogami w powietrzu walcząc z wyimaginowanym wrogiem. Jest to dość żałosny widok.

Kolejnym problemem, ostatnim już który koniecznie trzeba wymienić, przed którym należy graczy wręcz ostrzec, jest grafika. Sam Iron Man i jego kumpel, War Machine, którym także przyjdzie nam sterować, zbudowani są imponująco. Autentycznie, wyglądają po prostu świetnie, trójwymiarowe postaci pełne szczegółów, można wręcz liczyć metalowe płytki z których zostały zbudowane poszczególne części zbroi. Ale cała reszta - wszystko dookoła, tak otoczenie, jak postaci - to już bardzo niechlujna robota. W przypadku napotkanych ludzi trudno jest utrzymać na nich wzrok, tak mocno kuleje animacja, a ilość brył z których zostali stworzeni woła o pomstę do nieba. Nie wspominając już o tym, że wszyscy poruszają się w ten sam sposób, jak automaty. Jeśli chodzi natomiast o otoczenie, to zdarza się, na szczęście nie co chwilę, ale i tak za często, że bohater uderzy w ścianę, której nie ma, bądź cudownie przedostanie się przez taką, która istnieje. Najgorszym jednak jest fakt, iż Iron Man potrafi się zaklinować między budynkami - i nic nie jest w stanie go uratować, nic, poza wciśnięciem klawisza "home" i uruchomieniem gry od ostatniego checkpointu.

"Iron Man 2" to tytuł bardzo słabo przygotowany, niegodny renomy, jaką cieszy się francuski producent. Widać, że Gameloft miał kilka pomysłów, a sterowanie naprawdę im się udało, lecz cała reszta zabawy została zmarnowana przez błędy, których nigdy byśmy się od takich starych wyjadaczy nie spodziewali. Naprawdę, Tony, nie powinieneś żałować kasy - masz, co chciałeś.