Blades of Fury (iOS)

W roku 2005 gry na komórki kojarzyły się raczej z prostymi układankami; wówczas mało kto podejrzewał, jak ciekawe rezultaty można osiągnąć w technologii J2ME. Jedną z pierwszych firm, które potencjał JAVY dostrzegły był francuski Gameloft, który już wtedy potrafił nieźle namieszać w naszych telefonach. Dowodem jest do dziś robiąca ogromne wrażenie, dwuwymiarowa bijatyka "Medieval Combat: Age Of Glory".

Co ciekawe, nie doczekaliśmy się nigdy kolejnej części gry. Nie doczekaliśmy się jej na zwykłych telefonach komórkowych - Gameloft powrócił do bohaterów walczących o przeklętą zbroję szatana dopiero niedawno, przenosząc postaci w świat trójwymiarowy, na kolejny poziom mobilnej rozrywki - czyli na iPhone.

Fabuła ponownie opiera się na temacie przeklętej zbroi. Nie jest zbyt wysokich lotów, stanowi po prostu podstawowe oparcie, usprawiedliwiające fakt nieustannego konfliktu pomiędzy dostępnymi w grze bohaterami. Każda z postaci walczących o zbroję pragnie od niej czegoś innego; niektórzy bohaterowie są papierowo idealni (Arthur, Elvyn), inni nieco lepiej skonstruowani, jak chociażby najbardziej rzucający się w oczy Machiavel, będący kimś na kształt Cervantesa z nieśmiertelnego "Soul Blade" z PSX’a. Gracz po prostu od razu wie, że będzie to pierwsza z postaci, którą grę ukończy. Oczywiście na początku zabawy bohaterów jest jedynie sześciu, a resztę trzeba odblokować zwyciężając w kolejnych trybach rozgrywki i przy różnych poziomach trudności.

Jak we wspomnianym już "Soul Blade", także i tu walka toczona jest przy pomocy broni białej. Bohaterowie posługują się włóczniami, toporami, mieczami oraz innymi rodzajami śmiercionośnych narzędzi. Charakterystyczną cechą tytułu jest fakt, iż broń z ręki można wytrącić, przy odrobinie szczęścia przełamać obronę przeciwnika; nie jest to zabawa w stylu: robię blok i jestem nietykalny.

Grafika to oczywiście pełne 3D, ale z klasycznym widokiem, z boku. Areny są zamkniętymi przestrzeniami - walka toczy się na ringach, z których naturalnie można wylecieć, co jest równoznaczne z przegraną rundą. Ilość rund i ich czas regulujemy sami, co w połączeniu z aż pięcioma poziomami trudności daje spore pole do popisu. Warto też zauważyć, iż owe pięć poziomów zbudowanych jest dość hard core’owo - easy, normal, a potem już tylko odmiany hard.

Postaci wyglądają wspaniale, a poruszają się jeszcze lepiej. Ubrania falują na wietrze, a sposób poruszania się niektórych wojowników potrafi przykuć uwagę; nieraz może się zdarzyć sytuacja, gdzie zamiast walczyć po prostu podziwiamy piękno ruchów postaci. Każda z nich naturalnie ma krótki tekst wypowiadany przed i po walce - niestety tu muszę zauważyć, że owe teksty często są dość prymitywne, co lekko psuje klimat, który w założeniu miał być posępny - a staje się kiczowaty.

Podobnie jak w przypadku bijatyk z konsol nasi bohaterowie po ukończeniu trybu Story zyskują nowe szaty, nieraz o wiele ładniejsze od poprzednich, w dodatku w dwóch kolejnych wersjach. Na dźwięki nikt narzekać nie powinien, szczęk ostrzy jest niezwykle dla ucha miły, głosowi oznajmiającemu początek i zakończenie walki też nic zarzucić nie można. Naturalnie replay ze szczególnie efektywnego pojedynku można zapisać i w każdej chwili odtworzyć, sycąc się widokiem własnych umiejętności.

System gry opiera się na dwóch podstawowych klawiszach odpowiedzialnych za atak, jednym uruchamiającym ukrytą w bohaterze moc (zbierana jest podczas walki) oraz klawiszowi obrony. Każdy z bohaterów posiada pokaźną liczbę dostępnych combosów, które można w każdej chwili obejrzeć w menu gry. I każdy z nich ma swe własne ciosy, dostępne dla osobistej broni - każdego więc trzeba uczyć się osobno, co jest ogromnym plusem tytułu.

Tryby rozgrywki są bardzo klasyczne: Story, Arcade i Survival. Ale nawet gdyby było ich znacznie więcej, nie zmieniłoby to faktu, iż esencją bijatyki był, jest i zawsze będzie multiplayer. Gameloft to wie, dlatego też mamy możliwość rozgrywania bitew zarówno przez bluetooth, jak i wi-fi. Tu warto dodać, iż znacznie lepiej w praktyce spisuje się jednak wi-fi, na bluetooth lepiej nie liczyć.

Każda platforma musi mieć swoją bijatykę, a "Blades of Fury" z pewnością jest godnym reprezentantem gatunku na iPhone. Ale nie zmienia to faktu, iż w szerszym pojęciu słowa "bijatyka" tytuł nie oferuje absolutnie nic, czego byśmy gdzie indziej nie oglądali; przełom czy innowacja to tej grze słowa zupełnie obce. Za to pod względem rzemieślniczym "Blades of Fury" to produkcja wręcz podręcznikowa - wyważona, przemyślana, z odpowiednio dopasowanym do dotykowego ekranu sterowaniem i dobrze zorganizowanym systemem walki. A że postaci bywają momentami kiczowate, ich odzywki pompatyczne, a fabuła jest prosta jak konstrukcja cepa? A kogo to obchodzi, skoro pojedynki dają 99% czystej, niczym nie skrępowanej radości...?