Terminator Salvation (iOS)

Dostaliśmy od firmy Gameloft mnóstwo tytułów doskonałych. Zarówno dla komórek, pisanych w JAVIE, jak i dla iPhone’a. Przy każdej następnej produkcji człowiek zaczyna podświadomie oczekiwać kolejnej niesamowitości, zwalającej z nóg gry, przykuwającej uwagę tak, że wszystko inne schodzi na dalszy plan. Owe oczekiwania rewelacyjnie zweryfikował "Terminator: Salvation", stworzony na podstawie czwartej części kultowego filmu. Gameloft zrobił tę grę? Nie chce się wierzyć...

Jest to strzelanina z widokiem zza pleców bohatera. Sterowanie postacią zostało zbudowane na tej samej zasadzie, co w "Modern Combat: Sandstorm", tzn. krokami bohatera kierujemy przy pomocy gałki, z kolei obracanie się to po prostu przesuwanie palcem po ekranie. Jednakże o ile w "Sandstorm" takie sterowanie sprawiało kłopoty, o dziwo w "Terminatorze" wszystko jest zgrane i intuicyjne; walka, bieganie - nic nie sprawia nam problemu, w tym względzie gra jest czystą przyjemnością.

Zabawa zaczyna się klasycznie, od krótkiego przedstawienia tła, fabuły - odrobinę dziwi lekceważące potraktowanie opowieści, którą streszczono w dosłownie kilku słowach. Ale cóż, każdy wie o co chodzi w czwartym Terminatorze, może dlatego zaoszczędzono tu miejsca? Uczucie niepokoju narasta, gdy w lakoniczny sposób dowiadujemy się, iż przyjdzie nam sterować krokami dwójki bohaterów. Raz gracz wciela się w Johna Connor, to znowu jest Marcusem Wright. Fabuła zaczyna się rozwarstwiać; trach - Connor koniecznie musi poprowadzić grupę do walki z takim a takim wynalazkiem SkyNetu, ciach - Marcus próbuje ocalić Kyle’a, słynnego ojca Johna. Przesuwanie akcji pomiędzy tą dwójką jest zrobione tak beznadziejnie i przy tak skąpej ilości informacji, że graczowi zaczyna być obojętne w kogo się właściwie wciela. Skupiamy się po prostu na akcji, a rozróżnienie między postaciami staje się symbolem, ot po prostu John nosi długi rękaw, a Marcus krótki... Nie wiem, może Gameloft traktując warstwę opowieści po macoszemu próbował po prostu nie opowiedzieć historii, nie zrobić graczom spoilera filmu?

Na pociechę, gra prócz udanego sterowania oferuje jeszcze kilka ciekawych patentów. Przemieszczając się po kolejnych etapach odnajdziemy całe mnóstwo barykad, za którymi John/Marcus sprawnie się kryje, a będąc osłoniętym przed ogniem "elektronicznych morderców" lekko i z radością niszczy jednego za drugim. Napotkamy naturalnie nie tylko modele T-800 (aż dziwne, w przyszłości powinny atakować nas raczej T-X, prawda?), ale i niewielkie, wybuchowe pająki, potężne, przesuwające się na gąsienicach jednostki wyposażone w wyrzutnie rakiet, dodatkowo wzmocnionych terminatorów z granatnikami... Najlepsi w tym towarzystwie i tak pozostają bossowie; Hunter-Killer i inne ciekawostki znane z filmu, charakteryzujące się przede wszystkim tym, że walka z nimi potrafi być przyjemna.

Nie samym strzelaniem człowiek żyje, zatem dodano element bez którego przyszłość trudno sobie wyobrazić - czyli hackowanie terminali, rozbrajanie bomb i tym podobne. Odbywa się to przy pomocy wykorzystania akcelerometru (sterowanie kulą), ot taka mini gra - niestety jej jakość jest bardzo niska; widać wyraźnie, że została dodana na siłę, po prostu by nazywało się iż gra wykorzystuje czujnik ruchu.

W kwestii audio-wizualnej nikogo nie zdziwię, gdy powiem że jest tak, jak zwykle w przypadku Gameloftu - doskonale. Otoczenie 3D, rozbudowane lokacje i przede wszystkim dopracowane animacje ruchu postaci - obojętnie czy John, Marcus czy atakujący nas Arno... to znaczy T-800, obserwacja akcji jest naprawdę czystą przyjemnością. Znajdziemy tu także miłe smaczki, jak na przykład czołgający się robot, po prostu żywcem przeniesiony ze słynnej sceny pierwszego filmu z serii. Z braku prasownicy pod ręką nasz bohater traktuje maszynę zupełnie bez należnego jej szacunku, butem...

Nie da się ukryć, że trwa wojna i ludzkość musiała znaleźć jakiś sposób na maszyny. Nie oczekujmy, że przeciwnicy są trudni do pokonania tak, jak byli trudnymi modele Terminatorów w filmach. Trzymanie palca na spuście broni powoduje prawdziwe spustoszenie w oddziałach wroga, a w przypadku zbliżenia sama kolba wystarczy... Mimo że roboty pod ostrzałem padają jak muchy, i tak można się ich wystraszyć - znajdziemy planszę, gdzie przechadzamy się wokół całej masy uśpionych modeli które na zawsze kojarzyć się będą z gubernatorem Kalifornii. Niech nagle jeden (lub od razu kilku) się ruszy, w oku zaświeci się czerwona dioda, i od razu robi się przyjemniej.

Podobnie miło jest sunąć po zniszczonej autostradzie na futurystycznym motocyklu, lub obsługując ciężki karabin maszynowy umiejscowiony na wozie pancernym. Są to elementy dopracowane, z których widać radość, z jaką Gameloft produkuje swoje tytuły. Niestety jak byśmy nie liczyli plusów, wszystkie je przebija jeden, za to solidny minus: czas, jaki potrzebny jest na ukończenie zabawy. Osiem plansz to jeszcze nie powód do paniki, ale osiem plansz które można lekko przejść w godzinę to już groteska. Co prawda można zawsze zabawić się jeszcze raz, na przykład zobaczyć, jak wygląda poziom trudności w odblokowanym po ukończeniu trybie Terminator, ale czy komuś się będzie chciało? Bez fabuły, bez zaangażowania w historię, która praktycznie nie ma ani początku, ani końca? Raczej wątpię.