Ultimate Spider-Man: Total Mayhem (iOS)

Tak sobie myślę, że chyba byłem jedną z bardzo nielicznych osób, które nie mogły się doczekać pierwszego września. Dlaczego? Czyżbym nie lubił wakacji i uwielbiał szkołę? Ależ skądże! Po prostu tego dla wielu okropnego dnia miała być premiera najnowszego tytułu duetu Gameloft-Marvel, czyli "Ultimate Spider-Man: Total Mayhem"!

Od momentu, gdy poznaliśmy datę premiery odliczałem dni. Z niecierpliwością, ale i z obawą - wszyscy przecież pamiętamy poprzednią grę Gameloftu opartą o licencję Marvelowską, czyli haniebnego "Iron Mana 2". Na szczęście francuski producent najwyraźniej zdał sobie sprawę z braków, za które Tony Stark musiał świecić oczami i w przypadku przygód Człowieka-Pająka błędów nie powtórzył. Co nie znaczy, że zbudował wszystko od zera... raczej wykorzystał to, co miał pod ręką. Konkretnie "Hero of Sparta II".

"Total Mayhem" to w zasadzie gra platformowa, w której jednakże elementy typowe dla gatunku (skakanie, zręczność) zostały odstawione na drugi tor. Pierwszy plan natomiast zajmuje akcja, czyli walka ze znacznie przeważającymi siłami wroga - nowojorskimi obwiesiami oraz plejadą szwarccharakterów Marvela: Sandmanem, Rhino, Electro, Dr. Octopusem, Venomem i oczywiście Green Goblinem. Fabuła jest bardzo komiksowa, w zasadzie nie opowiada o niczym innym jak tylko o kolejnym, pełnym znoju dniu Petera Parkera, który od rana do nocy oczyszcza nowojorskie ulice z brudu.

Akcję obserwujemy zza pleców bohatera, nie mając najmniejszego wpływu na kamerę, czyli zupełnie tak samo, jak w "Hero of Sparta II". Kamera obraca się sama, ale robi to znacznie lepiej, niż w przypadku przygód Argosa - jest idealnie dopasowana do wydarzeń obserwowanych na ekranie iPhone'a. Nie ma mowy o utracie życia czy nawet popełnieniu mniejszego w skutkach błędu, a przynajmniej nie można o to oskarżyć pracy kamer.

Pająkiem poruszamy się przy pomocy klasycznej gałki, po prawej stronie ekranu natomiast znajdują się klawisze fire, aż trzy: odpowiedzialny za atak wręcz, drugi atak to wykorzystanie sieci oraz skok. Ostatnim klawiszem, który będzie często widoczny jest przycisk zmysłu pająka, który pojawia się tylko na ułamek sekundy. Należy go natychmiast wcisnąć, dzięki czemu będziemy mogli obejrzeć efektowne zwolnienie akcji i unik, jakiego dokona Spidey. Unik jest jednocześnie kontrą, więc sprawnie przeprowadzona operacja to nie tylko odskok, ale i od razu cios, najczęściej zadany przy pomocy sieci, efektowne zatrzymanie obwiesia przez oblepienie go pajęczą nicią. W ten sposób wygląda gra: Parker walczy z wieloma przeciwnikami jednocześnie, sam wybiera tego, którego pragnie okładać po twarzy w danym momencie, płynnie przechodzi pomiędzy kolejnymi obwiesiami. Gracz jednocześnie masakruje przyciski fire, zwracając baczną uwagę na pojawienie się guzika uniku/kontry. Rozmieszczenie klawiszy jest doskonałe, więc wykonując wyżej wymienione czynności wcale nie tracimy nic z przyjemności, jaką daje oglądanie akcji. Koniecznie muszę jeszcze dodać, iż walka w równomiernym stopniu wykorzystuje wszystkie trzy przyciski fire, można tworzyć dowolne kombinacje ciosów, używać tak walki wręcz, jak i sieci i skoków - to, co dzieje się na ekranie jest tak piękne, że nie mam słów, by opisać pełnię wrażeń, jakich doznałem.

Kolejnymi ukłonami w stronę "Hero of Sparta II" są ciosy specjalne, pojawiające się w ważniejszych momentach: przyciski, które należy jak najszybciej dotknąć lub gesty, które trzeba wykonać (półkola zakreślane palcem). Wykonanie tych manewrów jest idealne, czasu na zorientowanie się w sytuacji jest akurat na tyle, by czynność przyniosła satysfakcję, a nie była po prostu zbędnym, banalnym dodatkiem. Ale to nie wszystko. Argos ładował swoje bronie zbieranymi tu i ówdzie kolorowymi kulami, Spidey ładuje umiejętności: można polepszać siłę, obronę oraz atak specjalny.

Grafika także dużo bierze ze spartańskiego przodka. Nowy Jork prezentuje się niezwykle szczegółowo, choć zdecydowanie zbyt barwnie - ale taki jest urok komiksów z Człowiekiem-Pająkiem, zatem wadą tego faktu nie nazwiemy. Nie tylko postaci są przedstawione doskonale, ale i ich twarze oraz otoczenie. Najlepsze natomiast jest to, iż dookoła znajduje się mnóstwo elementów dodających klimatu (samochody, ławki, automaty z colą, na dachach charakterystyczne otwory klimatyzacji czy blaszane kominy na dachach) - i wszystko możemy zniszczyć. Okej, wiem - Parker nie jest typem gościa, który dla zabawy rozwali samochód. Jednakże walcząc z kilkoma przeciwnikami jednocześnie akurat tak sprytnie się potrafi ustawić, że elementy otoczenia zostają przepięknie zniszczone, często wybuchając (co nie podoba się przeciwnikom) lub oferując ukryte w środku bonusy, najczęściej komiksy, których barwne plansze możemy sobie potem obejrzeć w specjalnym menu. Równie udany jest dźwięk, zagrzewający do walki. Jednakże to, co w sferze audio jest najlepsze, to (wreszcie!) doskonale dobrani aktorzy. Dialogi nie tylko są dobre i pełne humoru (co jest warunkiem koniecznym gry o Spider-Manie), ale i wygłaszane z prawdziwym zaangażowaniem.

Na uwagę zasługuje także fakt, iż samych wrogów jest bardzo duża ilość i nie różnią się oni jedynie wyglądem. Spotkamy takich, którzy wierzą w moc własnych pięści, ale i nieco lepiej wyposażonych: w kije baseballowe, koktajle mołotowa, wyrzutnie rakiet, noże, pistolety... A potem kolejnych: opanowane przez tajemnicze chemikalia Green Goblina ludzie-gobliny, coś na kształt zombiech, jakieś nie wiadomo czym zainfekowane kobiety o aparycji wiedźm... Jak na tak krótką grę, wrogów jest wspaniale dużo.

No właśnie, krótką. "Total Mayhem" to nie jest tytuł na dwa popołudnia, to przygoda na trzy godziny, na trudniejszych poziomach może cztery, licząc wszystkie kontynuacje, które zapewnią nam bossowie. Jednakże mamy tu aż cztery poziomy trudności, w tym tryb wymagający "ultimate". Ponadto po przejściu gry odblokowany zostaje dodatkowy, klasyczny, czarny strój Spidey'a, co skutkuje natychmiastową chęcią ponownej zabawy, tym razem w nieco mniej pstrokatym wdzianku. No i wreszcie na koniec: gra jest tak wciągająca, zabawa wspaniała, walka cudowna, że siłą rzeczy zagramy więcej niż raz. Także minus spowodowany długością (a w zasadzie krótkością) gry zostaje znacznie zniwelowany. "Total Mayhem" to tytuł, który ponownie udowadnia wszystkim, iż nawet jeśli Gameloft ostatnio nie sypał jak z rękawa grami "na dziewiątkę", i popełnił kilka pomyłek (konwersje tytułów z PSX, "Iron Man 2"), to wciąż jest to firma, w którą warto wierzyć i na gry której będziemy dalej czekać z niecierpliwością.