Iron Man: Aerial Assault (iOS)

Z oczywistych powodów głośno jest ostatnio o najsłynniejszym rycerzu nowoczesności, Iron Manie. Miałem przyjemność(?) grać w obie przenośne wersje kinowego hitu, tak mobilną, jak i na platformę iPhone. Jednak nie są to jedyne produkcje, jakie można znaleźć na rynku. Istnieje także nieco starsza gra, o podtytule "Aerial Assault".

W alter ego Tony'ego Starka można odnaleźć wiele ciekawych elementów, które skutecznie zbudowały jego sławę. Arogancja, bezczelność, geniusz, fortuna, piękne kobiety... wszystko to przyciąga, lecz tym, co u Iron Mana jest numerem jeden, jest fakt, iż superbohater potrafi latać. I ta właśnie cecha stała się motywem dla gry.

Całość rozgrywki toczy się w powietrzu. Każda misja rozpoczyna się krótką animacją przylotu bohatera, po czym odbywany jest krótki dialog, bez udziału aktorów, bez wypowiadanych słów, rozmowa toczy się na ekranie, trzeba ją sobie przeczytać. Niestety nie buduje ona ani klimatu, ani nawet fabuły - niby czegoś tam się można z niej dowiedzieć, na przykład jakich nowych przeciwników napotkamy, lecz przez cały czas trwania zabawy nie dowiemy się podstaw: dlaczego toczy się walka, kto nasłał te wszystkie technologiczne zabawki na Iron Mana, w ogóle o co chodzi.

Potem jest już tylko akcja. Iron Man szybuje swobodnie, sam decydując o kierunku lotu. Po prostu brnie przed siebie, z rzadka robiąc skręty. Zadaniem gracza jest natomiast obrona i atak. W momencie nadciągających przeciwników należy tak korzystać z broni, by pozbyć się ich przy minimalnych stratach. Mamy tu do czynienia z czymś na kształt klasycznego "celowniczka". Manewrujemy nim dzięki wbudowanemu w urządzenie akcelerometrowi. Tu dodam od siebie, iż przed rozpoczęciem zabawy warto zajrzeć do opcji i dokonać kalibracji tegoż akcelerometru, by gra nie musiała się odbywać w pozycji płaskiej, która jest zdecydowanie niewygodna.

W trakcie zabawy napotkamy różnych przeciwników. Nie jest ich wielu, różnice między wrogami bardziej widać nie po wyglądzie, lecz po typie. Przesunięcie po nich celownika należy potwierdzić klawiszem fire, co spowoduje użycie znanych fanom repulsorów. Nieraz trzeba będzie tę czynność powtórzyć, lub w ogóle przed jej zastosowaniem poważnie naładować broń, przytrzymując fire i puszczając go dopiero w odpowiednim momencie. Innym rodzajem ataku jest automatyczne wystrzelenie przez Iron Mana rakiet niszczących pociski wypuszczane przez przeciwników - tu jedyne, co trzeba zrobić, to przez owe pociski przejechać celownikiem, rakieta zostanie wypuszczona automatycznie. Nie brakło oczywiście bossów, czyhają na bohatera zawsze na końcu planszy, wymagając zręczności w posługiwaniu się czujnikiem ruchu.

Skoro sto procent zabawy toczy się w powietrzu, gdzie jedyne, co można zmienić to wygląd wrogów i tło (zachód słońca, wschód, środek dnia, zachmurzenie), gracz zupełnie świadomie oczekuje, iż wszelkie graficzne fajerwerki zostaną umiejscowione w budowaniu postaci Iron Mana, jej szczegółowości i animacji. Lecz niestety owe oczekiwania nie zostały spełnione. Nie, żeby bohater wyglądał źle, ale z pewnością mógłby lepiej. Szczególnie nieprzyjemnie wygląda początkowa animacja rozpoczęcia misji, widać wtedy najlepiej z jak niewielu brył zbudowano postać bohatera, a to, co wyczynia w powietrzu wygląda jak niepoważny breakdance z nie zbieranie sił przed walką.

Dość jednostajni wrogowie, tajemnicze maszyny, często nie wiadomo czy pilotowane przez ludzi czy automaty też nie dodają grze klimatu, lecz znużenie i monotonię najbardziej powoduje wspomniany już brak fabuły. Zupełnie nie wiadomo o co chodzi, dlaczego robimy to, co robimy. Setki przeciwników, tajemnicze budowle, platformy zawieszone w powietrzu, pomiędzy nimi Iron Man, który walczy jakby na siłę, bez zaangażowania, bez celu. Dzięki temu fakt, iż gra ma zaledwie dziesięć plansz (plus dwa tutoriale) nie smuci, ale wręcz cieszy. Szybko dojść do końca i zapomnieć, niestety, o inne emocje podczas gry trudno, mimo dobrych odgłosów, przyjemnej muzyki i znanego i lubianego bohatera. Coś Iron Man nie ma szczęścia do gier ostatnimi czasy...