WWF Raw (Genesis)

Wrestling to sport niezbyt popularny w Polsce. Na świecie jednak, głównie w USA i Meksyku, cieszy się sporą popularnością. Oczywiście, taka dyscyplina sportu nie mogła obejść się bez swoich gier. Jedną z moich ulubionych jest WWF Raw z platform 16-bitowych. Zapraszam do retrorecenzji.

Sama nazwa odwołuje do nazwy najważniejszej federacji wrestlingu, która jest obecnie znana jako WWE. Musiała ona zmienić nazwę, bo kolidowała z organizacją ekologiczną World Wide Fund (for Nature). Przez lata jednak na jej licencji i pierwotnej nazwie powstała cała masa gier na różne platformy, a jedną z nich jest WWF Raw – która ukazała się na SNES-a, Genesis i 32X, Gameboya, oraz Game Gear. To wszystko jeśli idzie o historię.

Gra w miarę wiernie oddaje zasady wrestlingu. Wiecie, niby to zwykły „sport walki” ale daleko mu np. do takiego boksu. Wrestling jest sportem specyficznym, właściwie, to chyba nawet bardziej pasuje określenie show. W skrócie, podam ogólne zasady. Dwóch lub więcej osobników, na specjalnym czworokątnym ringu – choć z tym bywa różnie – bije się, dopóki jeden z nich nie zostanie obezwładniony i zmuszony do poddania się, znokautowany, czy też ucieknie za ring na dłuższy czas niż odliczanie sędziego. W wrestlingu występują różne modyfikacje, jak na przykład walki drużynowe, a także Royal Rumble – specjalny tryb, gdzie na ringu znajduje się kilku - kilkunastu wreslerów, walczących ze sobą. Chaos jest wtedy niesamowity!

Wiadomo, wrestling w dużej mierze jest „grany”, dlatego też wizualnie nie raz i nie dwa przypomina bijatyki znane z komputerów. Dlatego też WWF Raw miało łatwe zadanie – ot, w miarę wiernie i przyjemnie oddać klimat i zasady. I udało się to w znacznej mierze. Jako bijatyka sprawuje się bardzo dobrze, duża ilość ciosów i róźnych kombinacji sprawia, że można grać godzinami. Nieco gorzej z oprawą poza ringiem, ale w sumie jest do przełknięcia.

Właściwie, do pełnego grania niezbędny jest pad sześcioklawiszowy. Dzięki temu wrestlerzy mają dość szeroki zakres ruchów. Można kopać, bić, a także podnosić różne przedmioty spoza ringu, możliwe jest też skoczenie z przeciwnika z narożnika... sporo tego. Ogólnie jest fajne, nie mam się do czego zbytnio przyczepić, bo większych błędów nie ma. Z drugiej strony zaś zbyt wiele rzeczy wykonanych jest "na pół gwizdka"(np walka poza ringiem), sporo innych można by też dodać.

Co do zawodników, to prawdziwi wrestlerzy z dawnych lat. Z jednej strony – jest tutaj Owen Hart, który zginął w 1998, czy Yokozuna, zmarły w 2000, czy też Luna Vachon, która zmarła w 2010, a z drugiej strony jest taki Undertaker – który występuje do dzisiaj. Każda platforma nieco różni się dostępnymi postaciami.

Jeśli idzie o tryby gry – mamy „One-on-One”, „Tag Team”, „Bedlam”, „Survivor Series”, „Royal Rumble” i „Raw Endurance Match”. Dla niewtajemniczonych – można grać zarówno jeden na jednego, jak i przeróżne wersje drużynowe, a także walczyć z wieloma przeciwnikami na raz. Do tego 10 stopni trudności robi wrażenie. Co do multiplayera, możliwy jest dla 4 graczy, testowałem na dwóch. Nieźle się pogrywa.

Pozostały jeszcze kwestie techniczne. Jak się zapewne domyślacie, WWF Raw dość mocno się postarzało. Muzyka, jako „oldskulowa” jeszcze przejdzie, przydałby się za to komentator. Grafika jest dosć brzydka, choć robi lepsze wrażenie niź późniejsze trójwymiarowa gry o wrestlingu, jak WCW Nitro.

Oceniam tytuł na 7/10, grywalność zaś jest na mocną ósemkę. Jednak od razu uprzedzam, że jest to ocena dla tych, którym nie przeszkadza wrestlingowa otoczka. No, jest to też tytuł także dla osób lubiących dość nietypowe bijatyki.